Önce bir yarışa davet ettiler bizi. Davet eden diğerlerinin milyon liraları, modern sahaları, zengin destekçileri varken, bizim paramız, teknik olanaklarımız, antrenman sahalarımız son derece kısıtlıydı. Kenar mahallelerde, fabrikaların ara sokaklarında, çamurlu topraklarda hazırlandık yarışa. Yarışa girmeye niyetlenişimiz bile “olay” oldu. Açıkça ifade edenler oldu, ifade etmeyenlerin çoğu da, “yarış sizin neyinize” der gibi baktılar yüzümüze. Tüm bu eşitsiz durumumuza rağmen yarışa hazırlanırken de rahat bırakmadılar bizi. Derme çatma soyunma odalarımızı yaktılar, çamurlu antrenman yollarımızı kazdılar, bazı sahalarımıza mayın bile döşediler. Onlar bunu yaptıkça, her taraftan, genç, yaşlı, kadın, erkek, dinli, dinsiz insanlar çoğalmaya başladı etrafımızda.

Güç aldık onlardan, yılmadık. Yarış günü geldiğinde, herkes nefesini tutmuş bizi izliyordu. Rakiplerimizi şaşkınlığa uğratan, taraftarlarımızı sevince boğan bir sonuçla bitirdik yarışı.

“Bu sayılmaz yeniden yarışacağız” dedi birinci gelen. Diğer yarışçılar gibi biz de kabullendik ikincisini.

“Ama bu kez koşu olmaz güreşeceğiz” dediler. “Neden güreş istediklerini” tam anlamamış olsak da, “varız hepsine” dedik.

Biz güreşe hazırlandık. Sahaya çıktığımızda, karşımızda -güreşçi beklerken- boksörleri bulduk.

Boksa başladığımızda tekme de atmaya başladılar. Hakemlerden gık çıkmıyordu. İtiraz edecek olduk, “bu Tayland Boksu” dediler. Hiç buna hazırlığımız yoktu, ama yine de dövemediler bizi.

Biraz naiftik sanırım.  Oyun kurallarının bu kadar hızlı ve “kural koyucu” tarafından bu kadar sık değiştirileceğini düşünemedik. Ama yine de elenmedik. Sadece iki puan eksikle bitirdik maçı.

Şimdi bir sonrakine hazırlanıyoruz.