İktidarın boykot tepkisine şaşırdım. Boykotçular bir avuç marjinaldi hani! Yoksa kendi dediklerine mi inanmıyorlar?

Öyle ya...

CHP, Saraçhane'de bir hafta boyunca her akşam toplananların sayısını abartıyor, ne yüz binler ne milyonlar geldi, hepi topu bir avuç marjinaldilerse...

İmamoğlu'nun tutuklanmasına tepki olarak hukuk ve demokrasi talebiyle meydanlara koşanlar, bir toplumsal çoğunluğu yansıtmıyor ve sayıca ihmal edilebilecek büyüklükteydiyse...

Bayram arifesinde İstanbul Maltepe'deki CHP mitingine 2 milyon 200 bin insan gelmedi, 100 ila 150 bin ya var ya yoktu, o meydan daha fazlasını almaz, hesap ortada, emniyet de böyle hesapladıysa...

Hele 23 Mart'ta İmamoğlu'nun CHP adaylığı için kurulan ön seçim sandıklarında 15 milyondan fazla oy kullanıldığı bir uydurma, o kadar sandığa onca pusulanın sığması imkansızdıysa...

Nedir bu boykot telâşı!

Ne yani... Savcısından RTÜK'üne, bakanlarından AK Parti yetkililerine topyekün iktidar, bir avuç marjinale karşı mı tüm gücüyle sahaya indi şimdi?

CHP'nin çağrısına karşılık veren kalabalıklar, iktidar sözcülerinin küçümsediği kadar az olsa... 2 Nisan için üniversitelilerin başlattığı, CHP lideri Özgür Özel'in de desteklediği bir günlük tam tüketim boykotunu görmezden gelebilmeleri gerekirdi.

Oysa hep bir ağızdan boykota karşı açıklamalar yapıyor, ekonomiye darbe vuracağını ve ülkeyi sabote edeceğini söylüyorlar.

Bir avuç marjinalin böyle bir gücü mü var? Ateş olsa cirimleri kadar yer yakarlar; boykot etseler ne, etmeseler ne... Sivrisinek vızıltısından öteye geçemezdi.

Kaldı ki, boykota katılanlar marjinal olmasa bile bir günlük alış veriş yapmayacaklar. Bir günü hiç alış verişsiz idare etmek içinse ihtiyaçlarını ya bir gün önce ya bir gün sonra alacaklar, hepsi o.

Yani yeme-içme sektörü dışında bir günlük satış neyse yine yapılacak, sadece o gün değil. Kafelerle restoranların bir günlük kaybı, ekonomiye nasıl darbe vuracak? Bütün esnafın canını yakıp üreticisinden perakendecisine iş hayatını nereye çökertecek?

Olsa olsa iktidardan memnuniyetsizliğin boyutlarını ortaya çıkarmayı amaçlayabilir. Dolayısıyla siyasi ve toplumsal muhalefetin bir güç denemesi ya da gösterisi.

Deyin ki başardılar, boykotları kendi çaplarında etkili oldu, güçlerini gösterdiler. İktidarın saydığı kadarlarsa vız gelip tırıs gitmeli değil miydi?

Fakat 'ellerinden geleni artlarına koymasınlar' tavrı, rahatlığı yok iktidarda.

Tartışma gele gele 'senin boykotun iyiydi de benimki mi kötü' argümanına dayandı.

İktidarın ikinci açmazı da bu. Kendisine dokununca ticari boykot, yargı uygulamalarını dünyaya şikâyet etmek, demokratik protesto, milleti yanına çağırmak filan hak. Başkasına ise suç.

Dediğiyle yaptığının, bir dediğiyle öbürünün tutmamasını iktidar, alışageldiği gibi bu kez de dert etmeyebilir. Ama milletin yine dert etmeyeceğine güvenebilir mi? Bir daha düşünmelerinde yarar var sanki.