Siyasette tutarlılık olmadığında bazen haklı olmak bile anlamsızlaşır. Bu açıdan yargı ile ilgili düzenlemeler, gittikçe yükselen tedirginliği derinleştirmenin ötesinde bir genel algı oluşturmayacak. Özel yetkili mahkemeler bu hükümet döneminde kuruldu. Tıpkı bu dönemde hazırlanan Terörle Mücadele Yasası gibi tüm muhalif çevreler aleyhinde baskı ve tehdit aracı olarak işlev gördü. Mahkemelerin tabelalarının değişmesinin adalete erişimi kolaylaştırmayacağını ifade eden onlarca rapor yayınlanmasına rağmen, iktidar çevrelerinde bu uyarılar dikkate bile alınmadı.

Siyasal sorumluluk kavramı öyle bir kapsama alanına sahiptir ki, ne hükümete yönelik uluslar arası operasyon iddiaları ne içerdeki çeteleşme suçu başka yere yıkmayı meşrulaştırmaz. Erdoğan’ı siyasi arenadan tasfiye etmeye çalışan bir iradenin varlığı yargı denetimi dışına çekilen alanı genişletmeyi haklılaştıramaz.

Tespitlerinizde haklı bile olsanız şikayetçi olma makamındaymış gibi davranmayı izah edemezsiniz. Hele bir yandan bu durumdan bir mağduriyet pozisyonu çıkarmaya çalışıp diğer yandan yargı ve polise yönelik bu kadar sert müdahale refleksleri geliştirmeniz asla kabul edilemez.

Başbakan sandıkta Kürt seçmene yönelik bir hamle yapamayacağından emin oldukça, MHP kitlesine yönelmekten başka çare bulamayacak. Kürt ve Alevi seçmeni özellikle Suriye konusundaki tavırla tümüyle karşısına alan Erdoğan, milliyetçi muhafazakar tabanı kendi etrafında kenetlenmeye mecbur edecek, her türlü kamplaşma ve gerilim argümanını kullanacak.

Adana’da yakalanan TIR’lar ile ilgili tutumdan, internet ile ilgili düzenlemeye  kadar bir çok alanda kısmi haklılık söz konusu olsa bile büyük fotoğrafta başka sonuçlar doğuracağı açıktır. Sonuç itibarı ile mazeret beyanı bir noktaya kadar dikkate alınmaya değerdir.

Erdoğan, her ne kadar demokratikleşme ifadesini “ayılana gazoz bayılana limon” misali olur olmaz her yere ekletse de artık günümüz dünyasında bu söylemlerin ikna edici olma potansiyeli son derece düşüktür. Kendi kitlenizi motive etmeye yarasa da tüm dünyayı karşınıza alarak kendinize özgü demokrasi standartları geliştiremezsiniz. Demokrasinin esası hesap vermek ve denge-denetleme eksenli bir hukuk düzeni kurmaktır. Ne medya, ne sivil toplum, ne de yargı konusunda hesap sorma kanallarını  açmadıkça demokrasiden  söz edemezsiniz.

İşin sonu çılgın proje yarışına dönüşür ki bunun sınırı olmadığını hep birlikte görüyoruz. Deniz olmayan başkente boğaz yapma hamlesi ile Başbakan’ın çılgın kanal projelerini geride bırakan Ankara Büyükşehir Belediye Başkanı, aslında “dinozor” eksenli park vaadi ile her şeyi ortaya koyuyor.

Siyasette dinozorlaşmanın vardığı nokta her yerde topluma benzer faturalar ödetiyor. Raylı sistemin istasyonlarına ‘M’ harfi yazınca metro yaptığını sanan, evlerin balkonlarında çamaşır ipi değil elektrik nakil hatları geçen ve kibrit kutusu gibi bina dikmeyi kentsel dönüşüm diye yutturmaya çalışan Adana belediyelerinde de durum bundan farklı değil.

http://www.ozgur-gundem.com/index.php?haberID=97527&haberBaslik=Dinozorlar%20velev%20ki%20hakl%C4%B1%20olsunlar&action=haber_detay&module=nuce&authorName=Ayhan%20B%C4%B0LGEN&authorID=33