7 Haziran sürecinde Cumhurbaşkanı Erdoğan ve AKP’nin hedefinde HDP vardı. Seçimin hemen ertesinde Saray’ın planladığı yeni seçimlerin hedefinde de aynı nedenlerle HDP var. Erdoğan’ın fiilen ilan ettiği başkanlığının ‘taçlanması’ için yine ve hâlâ HDP’nin baraj altına itilmesi gerekli.

7 Haziran öncesi ile bir ‘fark’tan bahsedilecekse, o da o zaman bütün bombalı tahrik ve provokasyonlara rağmen HDP’nin soğukkanlı duruşunu koruyarak oyunu bozması, şimdi ise PKK’nin ‘çatışmasızlık’ pozisyonunu terk etmesiyle ortaya çıkan ‘yeni’ durumdur. KCK/PKK çatışmasızlık pozisyonundan çıkmakla kalmadı, HDP’nin yüksek oranda oy aldığı bazı yerleşim birimlerinde ‘özyönetim’ ilan ederek kaosu derinleştiren bir adım attı. Bu, bir zorlamadır ve bu şekilde bir karşılığı olması da mümkün değildir.

AKP ve AKP görevlileri çatışma ve ölümlerin faturasını HDP’ye çıkarmak için hummalı bir faaliyet içerisindeyken ‘özyönetim’ ilan etmenin mantıksal tutarlılık gereği devamında seçimlerin boykot edilmesi beklenir. Ve bu da sadece HDP’nin Türkiyelileşme iddia ve çabasını boşa çıkarmaz, AKP’nin tek parti ve tek adam rejimi oluşturma hevesinin önünü ardına kadar açar. “Boykot da nereden çıktı?” diyenlerin “O halde özyönetim nereden çıktı?” sorusunu yanıtlamaları gerekir.

Hemen söyleyeyim; özyönetim ya da demokratik özerklik projesi, Türkiye’nin demokratik yeniden yapılandırılmasının en önemli projelerinden biridir. Ciddiyetle tartışmaya değer bir demokratik, siyasi mücadele konusudur. Ama ‘ilan ettim, oldu’ demekle de olacak bir şey değildir. Bu, sadece savaştan, çatışmalardan, cenazelerden, 90’lı yılları şimdiden gölgede bırakan OHAL zihniyet ve uygulamalarından iktidar devşirme hesabı yapanların ekmeğine yağ sürmekte, HDP’nin siyaset yapma imkân ve alanlarını ise zora sokmaktadır.

AKP, Fırat’ın doğusunda tabela partisi durumuna gelmiştir. Evlat acısıyla yürekleri yanan insanlar AKP ve Saray’a “yeter!” diyerek feryat etmektedirler. Cenaze törenlerindeki siyasi şovlar insanlarda iğrenti duygusu uyandırmaktadır. Tırmandırılmak istenen milliyetçilik ve ‘Türkün gücü’ kafası, beraberinde savaş ve çatışmalara karşı “illa da barış!” duyarlılığını da büyütmektedir. Yani seçime endeksli kaos planı, çok da bu plandan medet umanların arzuladığı gibi gitmemektedir.

Kaos ve çatışma ortamları provokasyona en açık ortamlardır. Anayasal hakkı olduğu halde kurulacak seçim hükümetinde HDP’nin yer almaması için formüller arıyorlar. Birçok insanda “HDP’yi seçime sokmazlar” endişesi var. 7 Haziran öncesi de provokasyon endişeleri vardı ve yersiz olmadığını görmüştük.

HDP, Kürt sorununun demokrasi içerisinde barışçıl çözümü imkânı olduğu için, Kürtlerin uzun süredir yaşadığı psikolojik, duygusal kopuşa Türkiyelileşme adıyla bir şans ve fırsat sunduğu için ve nihayet, sağlıklı, işleyen bir demokrasi elbette ki Kürt sorunu çözülmeden mümkün olamayacağı için önemlidir.

Hasan Cemal T24’teki dünkü yazısında PKK’ye ‘tek yanlı ateşkes’ çağrısı yaptı. Haklıdır. PKK silahlarını susturmalı, eylemlerine son vermelidir. Türkiye’nin geleceğini belirleyecek bir dönemden geçiyoruz. Siyaset imkânları vardır ve daha fazla silahla, şiddetle, kanla gölgelenmemelidir.