Türkiye’de Almanya tartışmaları hiç bitmeyecek anlaşılan. Şu sıralar Almanya tartışmalarında ilk on sırayı bir solukta yazalım:  Alman devletinin karıştığı ırkçı cinayetler, Alman vakıfları, Deniz Feneri davası, Ergenekon’a Almanya’dan gelen paralar, Alman sermayesinin Türkiye üzerine kriz öncesi ve sonrası hesapları, örtülü medya ortaklıkları, Merkel ve Sarkozy ittifakının Türkiye’yi hedef alan milliyetçiliği, Almanya’da yerleşik Türkler’in bitmeyen sorunları, Almanya’da her kriz döneminde hortlayan ırkçılık vb...

Yukarıdaki başlıklardan her biri oldukça derin operasyonları bize anlatıyor. Örneğin yalnız Deniz Feneri davasının Ergenekon davasına yönelik bir yönlendirme olduğu iddiası bile, Almanya’nın hem Avrupa için hem de Türkiye için, önümüzdeki süreçte neyi hesap ettiğini bize anlatabilir.

Hele, geleneksel Alman finans sermayesinin son on yılda Türkiye’de yaptığı operasyonları anlatmaya kalktığımızda karşınıza çok ilginç bir ‘lobi’ hikayesi çıkar.

Bugün şu lobi, bu lobi diye anlatılan hikayeleri de gerçekten anlamakta zorluk çekiyorum. Sermaye bütün değildir. Kapitalizmin dinamiklerini, ilgili dönemdeki, sermaye birikimi sistematiği üretir. Her sermaye birikim döneminin, öncü sektörleri, bu sektörlerin sermaye yapıları ve bütün bu yapıların dayandığı ulus-devletler gerçeği vardır.

Bugün olan biten kapışma, öyle basit lobi kapışması değil bence. Tabii ki olan biteni istediğiniz terimlerle ve terminolojiyle anlatabilirsiniz. Ama ‘peki ya sonra; e, yani?’  sorularının sonsuz olduğu bir anlatım biçimine saplanıp kalırsanız, anlatmak istediğinizi anlatmış sayılmazsınız.

Örneğin şu çok açık; en büyük Alman bankalarından birinin bütün bu kriz süresince yaptığı operasyonları, aldığı pozisyonu ve Türkiye ile ilgili tasarruflarını, pekala Türkiye’de ‘eski’ sistemin (asker vesayetinin, yüksek faize dayalı yağma ekonomisinin, baskıcı otarşik yapının) devamını isteyen güçlerle irtibatlandırabilirsiniz. Bu tespiti yaptığınız zaman, Deniz Feneri davasının arka planını da (Şamil Tayyar’ın iddiası) önemli ölçüde anlatmış olursunuz. Geçen akşam bir TV kanalında saatlerce, ETÖ’den bir isme, Almanya’dan gelen paralar tartışıldı.

Bu doğru olabilir ya da olmayabilir. Doğruysa önemli bir haber; gazetecilerin tartışmasını anlıyorum. Ancak, doğru olsa bile bunu Almanya’da hangi sermaye gücünün, niye, hangi amaçlarla yaptığını bilmeniz, esas olan bunu tutarlı bir şekilde açıklamanız gerekir.

Charles Bettelheim, Nazizm Döneminde Alman Ekonomisi’nde “...giderek sona yaklaşan ve çökmek üzere olan Alman ekonomisinin kurtuluşu ve yeniden harekete geçmesi için gerekli olan tek şey yeni pazarların açılması idi” diye yazar. 1913-1933 arası Alman ekonomisinin en büyük sorunu hızlı yaşlanmaydı. Alman sanayii, 1860’dan 1913’e kadar çok hızlı büyümüş ve bu büyüme iki sorunla karşı karşıya kalmıştı. Birincisi hammadde sorunu. Almanya, yalnızca kömür, çinko ve potasa sahipti. Oysa başta petrol olmak üzere, bakır, kalay, demir, kükürt gibi o dönemin kontrol sanayilerini ileri götürecek hammaddeleri ithal etmek zorundaydı. İkinci önemli sorun yeni pazarlardı. Fransa ve İngiltere pazar sorunlarını sömürgeleri ile çözerken Almanya bundan yoksundu. Alman burjuvazisi için tek çözüm kalmıştı: Savaş ve diktatörlük. Bu sayede yeni pazarlar açılacak, borçlar silinecek, savaşın yarattığı devlet talebi ekonomiyi canlandıracak, işgal edilen yerlerde ulus-devletin hakimiyetiyle yeni kaynaklara ulaşılacaktı. O zaman bu dinamiği ve bu dinamiğin arkasındaki sermayenin isteklerini hangi lobi faaliyetine sığdırırsınız. 

Bugün Facebook gibi, dünkü çocukların ‘işi’ bir yapı, 100 milyar dolarlık büyüklüğe ulaşıyorsa ve bu kadar kısa zamanda ulaşılan bu büyüklüğü, kıvrım kıvrım kıvranan geleneksel Alman sermayesi, şu sıralar, rüyasında bile göremeyecekse, bu (eski) sermayeyi temsil eden Merkel gibilerin eskiyi tekrar etmek ve Sarkozy ile el ele Almanya-Fransa merkezli gerici bir ittifak kurmaktan başka çaresi mi kalıyor; peki bu mu lobi? 

Neocon lobisini(!) sonra anlatacağım.