Twitter yasakları, iç güvenlik yasası, Milli İstihbarat Teşkilatı Yasası ile özgürlükleri giderek kısıtlanan bir ülke haline geliyoruz. Tipik bir paranoya ülkesi. Bir adım ötesi, çocuklardan anne-babalarını ihbar etmelerini istemek olacak herhalde.

Kendisine güveni olmayan liderler, iktidarlar çareyi yasakta bulmuştur. Tarih bunun örnekleriyle doludur. Ama aynı tarih, yasak, baskı ve korkunun çare olmadığını da ortaya koymuştur.

Asıp kesmeyle, hapse atmakla, yasaklamakla, korkutmakla iktidarlar ayakta kalabilse, Çavuşesku bugün hala iktidarın keyfini çıkarıyor olur, Mübarek koltuğunu hala koruyor olurdu. Mübarek’in elinde AKP’ninkinden daha yumuşak yasalar yoktu herhalde. 

DÜNYADAN KOPUK NESİLLER

İnsanoğlunun tarihi, keşifler icatlar kadar işkenceler, özgür düşünceyi engelleme çabaları ile de dolu. Yasakçılar, dogmatikler kazansaydı, dünyanın döndüğünü söyleyen Galileo Galilei değil, onu mahkum eden rahiplerin iktidarına tanıklık ederdik.

Bugün Türkiye’de özgür aklı yasaklamaya çalışan AKP iktidarı, liselerin mezuniyet törenlerinde kepi, cübbeyi yasaklayarak eğitiminde içeriğinden çok şekline önem verdiğini gösteriyor.

İnternet yasakları, sosyal medyada uygulanan baskılar, araştırmayan, sorgulamayan sadece biat eden bir kuşak hedefliyor. AKP’nin hedefi muhafazakar değil, mutaasıp bir nesil peşinde koşuyor. Çünkü muhafazakarlık bir felsededir, sonuçta geçmişi korurken güne ayak uydurmaya çalışır.

AKP, hurafelere dayalı anlayışıyla, yasaklarıyla sadece iktidarını korumaya çalışmıyor, her türlü kültürel değerden uzak, dünyadan kopuk tek değer olarak parayı, lüks tüketimi amaçlayan, dindarlığı şekilden ibaret bir kuşak hedefliyor. 

KURŞUN ASKER BEKLENTİSİ 

Kendisine aday listesinde yer bulmaya çalışanlar anayasayı değiştirmekten, reforme etmekten değil de parçalamaktan bahsediyorsa, ülkenin içinde bulunduğu seviyeyi izah için fazla söze gerek kalmıyor.

Erdoğan’ın gözdesi isimlere baktığımızda gerek parti grubunda, gerek medyada, gerekse yerel yönetimlerde fikirleriyle öne çıkan, toplumun saygı duyduğu isimlerin değil, yaygaracı, komplo teoricisi veya terbiye sınırlarını tanımamakta direnen kişilerin öne çıktığını görüyoruz.

Paranoyanın büyüklüğü, Erdoğan’ı koruyacağım diye ekranın itici kişisi haline gelmeyi göze alan, ailesiyle bağlarını koparan Abdülkadir Selvi başta, bu partinin kuruluşunda büyük emekleri geçmiş Hüseyin Çelik, Bülent Arınç gibi kişiliklerin ‘paralel’ ilan edilmesinde kendisini bütün çıplaklığıyla gösteriyor.

Stalin dönemi gibi, liderle ters düşen herkes hain ilan edilme riskiyle karşı karşıya kalıyor. Sadece muhalefetin değil, parti içi tartışmanın, sorgulamanın önü kesiliyor, Meclis grubunun kurşun asker olması bekleniyor.

Türkiye bugün bu muameleye layık bir toplum görüntüsü veriyor. En dibe vurmadan yukarı çıkmanın mümkün olmadığını bir kez daha görüyoruz. Bakalım dip neresi…