Cici demokratların gündeminde İpek Grubu’na çökme yok. Kürtlere yapılan saldırılar yok. İstanbul’da polise ‘Galoş giy’ dediği için katledilen genç kadın da yok. Rezil ve alçaklar. Ruhlarını üç kuruşa satmış fikir fahişesi bunlar.

Başta Tarık Toros olmak üzere İpek Medya çalışanları basın özgürlüğüne, basın ahlakına, ifade özgürlüğüne ölümüne sahip çıktılar. Bunun için küfür, tekme, yumruk yediler, gözaltına alındılar ama tarihe bir not düştüler. Diktatör veya Sultan olabilirsin ama herkesten gücünün karşısında teslim olmasını bekleyemezsin.

İpek Medya Grubu’na baskın tarihi bir dönüm noktasıdır. Bundan sonra olacaklar konusunda işaret fişeğidir. Bugün susanların yarın Nazi Almanyası’nın papazı gibi ‘Herkes nerede’ diye soracağı günün gelmesi kaçınılmazdır.

Hukukun siyasetin emrine girdiği bu topraklarda 12 Eylül’den daha kötü bir yargı sistemiyle karşı karşıyayız. Hukukun bu kadar içler acısı bir duruma düştüğü bir dönem olmamıştır.
AKP’nin ve Saray’ın hamlesinin iki anlamı olabilir: Ya sandık sonuçlarını dikkate almayacak ve bildiklerini okuyacaklar veya sonuç ne olursa olsun, bir biçimde hükümeti ellerinde tutmaya devam edecekler.

İkisinin de sonucu felaketle sonuçlanacaktır.

Türkiye’nin Rojava’ya yönelik askeri harekatları PKK ile çatışmayı tüm ülkeye taşıma, sınırları ortadan kaldırma riski taşımaktadır. AKP’nin bu ülkeyi büyük bir çatışma ortamına sürüklemeden yönetme şansı kalmamıştır.

30 yıla varan meslek hayatımda gazetelerin her kademesinde çalıştım ama hiçbir zaman böylesi faşizan bir baskı görmedim. Canlı yayını kesmek, gazetelerin baskısını durdurup içeriğine müdahale etmek, peçete kağıdına yazılmış yazıyla genel yayın müdürünün işine son vermek…

Bu artık ifade özgürlüğünün tamamen ortadan kalktığını ilanıdır.

Merkel’in mülteci paniğiyle Türkiye’ye yaptığı ziyaretin ve Avrupa Birliği’nin Erdoğan’ı kızdırmamak amacıyla İlerleme Raporu’nu açıklamasının gelinen noktada payı büyüktür. Saray, ‘Ben ne yaparsam yapayım, bana dokunamazlar’ havasına girmiş ve gemi azıya almıştır.

Artık bu topraklarda kimsenin can ve mal güvenliği yoktur. Organize bir gücünüz yoksa, sinek gibi ezilmeye mahkumsunuz.

Bu gidişatın sonu karanlık ve kanlıdır. Çünkü devlet güçlü ve şiddet tekelini elinde bulunduran bir organizasyondur ama haksız ve yanlıştır. Böyle bir düzeni alabildiğine sürdürmesine Türkiye’nin sosyolojik gerçeği izin vermez.

Bugün Suriyeli mültecileri durdurmaya çalışan Merkel ve Avrupa Birliği yarın milyonlarca Anadolu insanının akınıyla karşılaşırsa şaşırmamalı.

Turkiye karanlık bir girdabın içinde ve ne iç dinamikleri ne de dünya düzeni bu krizi çatışmazsızlık ve hukuk kuralları içinde aşmasına elverecek yapıda.

Devletin kişiselleştiği, keyfileştiği bir coğrafyada herşey mübah hale gelmiştir ne yazık ki. Sessiz kalanlarla, destek olanlarla birlikte ödeyeceğiz bedelini ağır bir şekilde.