Kobanê ve Türkiye’nin Kobanê ile ilgili resmi politikalarına ilişkin olarak en çok kafama takılan meselelerden biri şu meşhur soydaşlık meselesi... Hani Azerbaycan ve Türkiye’nin “tek millet-iki devlet” olduğu söylenir... Sanki Türkiye’de sadece Türklerin yaşadığı varsayılarak... Aslında memleket sınırları dışında yaşayan akrabalar arasında sadece Azerilerle özdeşlik kurmak Türk ulusal kimliği üzerine anlatılanların ne kadar palavra olduğunu açığa çıkarıyor. Çünkü resmi dilimizde Türkiye’de yaşayan herkesin etnik ötesi bir üst kimliğe sahip olduğunu söylemek basit bir ciladan başka bir şey değildir. Bu cila tabii ki, ezilmiş olan etnik kimliklerin konuşmasını engellemek ve onları sürekli bir sessizliğe mahkum etmek için ve Türk etnisitesine ya da Türkleşmiş, uysallaşmış etnik gruplara kolay gerekçe üretir ve dolayısıyla çeşitli zamanlarda ideolojik olarak işe yarar, işlev görür.

 Eğer “tek millet iki devlet” benzeri retorikler  kullanılacaksa, benzer bir mantığı Kürdler (ya da Araplar, Çerkesler, Ermeniler vb.) için de kullanmak ve “tek millet dört devlet” metaforunu kullanmak gerekir. Yani “Türkiye, Suriye, Irak ve İran adlı devletlerin altında yaşayan Kürdler ve Türkiye’de yaşayan Türkler soydaştır” demek gerekir.

 Eğer “büyük devlet politikası”, “Biz PYD’ye, şunu yapın, bunu yapın dedik; ama onlar bizim sözümüzü dinlemediler; şimdi de kendi hatalarının bedelini ödüyorlar” minvalinde üstten bakan, her şeyi bilen “ağabey” pozisyonundan konuşmaya devam ediyorsa, büyük devlet falan değildir. Etik ve ahlak gibi yol gösterici çerçevelerle, faziletle bakan ve hisseden değil; çıkarlarla, korkularla, hesap-kitapla hareket eden, gücünü maksimize etmeye çalışan herhangi bir devlettir.

 Adeta bir zamanların Mad Max filmlerinden çıkmış, 3. Dünya Savaşı’nın ertesinde hayatta kalabilen başıboş çetelere benzeyen, değerler diye bir şey tanımadan her türlü ahlaksızlığı yapabilen, adeta dünyayı İslam’dan nefret ettirmek için Frankenstein tarzıyla üretilip, ortaya salınarak dehşet ve korku saçan bir IŞİD çetesiyle, kendi toprağını savunan bir halkı ve onun örgütünü aynı kefeye koymanız mümkün mü?

Türklerin soydaşlık, fazilet, yardım vb. meselelerini bir kenara bırakalım; Türkiye adlı topraklarda yaşayan Kürdlerin sokaklara inip ölmekte olan kardeşleriyle dayanışmaya girmelerini, dayanışmaya çağırmalarını IŞİD’çilerin yaptıklarıyla bir tutmak mümkün mü?

Tabii ki cankurtaranı yakan adam provokatörden başka bir şey değil. Peki sokaklara panik halinde çıkan insanları anlamak yerine o provokatörün fiilini manşete, başköşeye çıkarmak; bütün memleketi Kürdlere karşı hazırlamak barış sürecine ne kadar katkı sağlayacak? Polisin sağına soluna sığınıp, bir zamanlar Gezicilerin peşine düşenler gibi, Kürd avına çıkan hezeyanlı, “hassas vatandaşlara” söylenecek hiçbir şey yok mu?

 “IŞİD’den kaçan sığınmacılar arasında 1915 Ermeni tehcirinden gönderilenlerin sülalesinden gelenler var mı?” diye Meclis’te soru soran ve bu olasılıktan ciddi ciddi korkan bir milletvekilinin zihni nasıl bir zihindir? 

 Kendi memleketinde yaşayan Ermenileri zerre kadar görmeyip, uysal, ezberci zihinler ve bedenler üreten torna tezgahından başka bir işe yaramayan üniversitelerde Ermenilere düşmanlığı tahrik eden afiş yarışmaları düzenleyenlerin kafasındaki vatandaşlık ne mene bir şeydir?

 Türkiye’nin barışa ihtiyacı var ve bu barışın yolu Kobanê’den, Kobanê’dekileri düşünmekten, onların buradaki akrabalarını/akrabalarımızı düşmanlaştırmamaktan geçiyor.

 Oysa tepeden tırnağa ırkçılığın şu veya bu versiyonuna, şu veya bu dozda bulaşmış vaziyetteyiz. Eğer bu ırkçılıktan sıyrılamazsak, “barış süreci” koskoca bir hayal kırıklığı olacak ve bunun müsebbibi sokaklara inen “günah keçileri” olmayacak. Elinde her türlü silah, medya, ordu, polis, ideolojik aygıt olan bir devlet olacak. (BasHaber Gazetesi)

http://basnews.com/tr/Article/Details/Koban--ve-irkcilik/1419