Başbakan Davutoğlu, kendi iktidarları döneminde saldırı helikopteri, top, tank, tüfek hepsinin yerli imkânlarla üretildiğini, bu ülkenin ilk yerli savaş uçağının da 2023’te hazır olacağı iddiasını seçim meydanlarına taşıyor.

Davutoğlu, 7 Haziran seçimlerine günler kala, Türkiye’nin ilk yerli ticari uçağının 2019’da havada olacağını ilan etti. Yabancı ülke lisansıyla Türkiye’de otomobilleri montajlayan ‘baba’ firmalar, bir babayiğitlik yapıp yerli otomobil için kolları bile sıvamazken yerli ticari uçak nasıl üretilecek göreceğiz.

Davutoğlu’nun, seçim meydanlarında yaptığı, buram buram propaganda kokan iddialarının aksine Türkiye, saldırı helikopteri, top, tank tüfek gibi silahları salt yerli imkânlarıyla üretmiyor, bu silah türlerinin önde gelen yabancı üreticilerinden teknoloji desteği alıyor.

Ayrıca vurgulamakta yarar var. Bugünün dünyasında silah devleri de en kritik teknolojiler -elektronik savaş sistemleri gibi- dışındaki silah parçalarını ithal ediyorlar. Yani ülkeler artık silah tedarikinde dışa bağımlılığı tamamen sonlandırma gibi politikaları çoktan geride bıraktı. Zira bu politikanın, ne ekonomiye katma değer getirisi var ne de ihracat potansiyeli sağlıyor. Ama AKP eskinin politikalarını, yoğun bir milliyetçilik söylemiyle gelecek için vaat ediyor.

Türkiye’nin, çok uzak bir zaman diliminde değil 2004 yılında daha silah üretiminde dışa bağımlılığı yüzde 80’lerin üzerindeyken bugün, örneğin, füze gibi sistemleri yabancı destekli de olsa üretiyor olmasını göreceli olumlu bir gelişme olarak da not etmek lazım.

Ama keşke Türkiye, Davutoğlu’nun iddia ettiği gibi, örneğin, bugün semalarında uçurduğu saldırı helikopterinin kritik bölümlerini üretebilme kabiliyetine erişmiş olsaydı, gurur duyardık. İktidarın, yerli imkânlarla yaptığını iddia ettiği saldırı helikopteri, İtalyan Agusta Westland firması ile ortaklaşa üretiliyor. Diğer bir deyişle, İtalyan yapımı saldırı helikopteri, Türkiye’nin kendi şartlarına özgü konfigürasyona dönüştürülüyor ve bazı parçaları yerli firmalarca üretilip helikoptere monte edilip uçar hale getiriliyor. Bu projenin bir hayli tartışmalı arka planı ise uzun bir yazı konusu olur.

Türk savunma sanayiinin, elektronik savaş gibi kritik teknolojiler gerektiren sistemleri kendi imkânlarıyla üretebilecek kapasiteye ulaşabilmesi için önünde ancak kararlı politikalarla gerçekleşebilecek zorlu ve uzun bir yol var.

Diğer yandan, yıllarca silahları yurtdışından hazır alan TSK da artık kimi sistemlerinin yerli üretimine önem veriyor. Bu nedenle de, yerli imkânlarla üretilmeye çalışılan Anka insansız hava aracı ya da temel eğitim uçağı gibi askeri araç ve uçakların zamanında teslim edilmeyişinden yakınıyor. Nitekim, TAI’nin yerli olarak geliştirmeye çalıştığı Hürkuş temel eğitim uçağı gecikince Güney Kore’den ilave uçak alımına karar verildi.

İktidar, son zamanlarda silah alımlarına hız verdi, bir yandan da kimi silahların yerli üretimi için düğmeye basarken. Peki bu silahların, gerçekten TSK’nın dış tehditleri caydırıcı mahiyette olup olmadığı ya da yerli üretimine geçilmesi öngörülen savaş uçağı gibi projelerin, Türkiye’nin ihtiyacına cevap verip vermeyeceği, ekonomik getirisi olup olmayacağını denetleyen bir parlamento var mı? Yok.

Nihayetinde yüksek teknoloji üretimi gerektiren ağır sanayi hamlesi yapacak politikalara ağırlık vermeyen, silah alımlarında şeffaf süreç izlemeyen bir iktidarın, silah sanayiinde, “Artık her şey yerli üretiliyor.” iddiası vatandaşı kandırmaktan, oy devşirme amaçlı olmaktan öteye gitmez.