Bütçe görüşmeleri yine tartışmalı geçti. Hükümet adına başbakan ve muhalefet liderleri tek tek konuştu. Her aktör kendi safının gereklerini bir bir döktü. Ancak tüm bu tartışmaların akabinde şöyle bir bütçe hakkında yazılanlara ve yapılan haberlere bakınca, görüşmelerde dikkat çeken iki önemli noktayı görmek mümkün olmadı.

Birincisi, muhalefetin dile getirdiği bir konuydu ki bu, bizim ülkemizdeki Parlamenter Demokrasinin sac ayağı olan Güçler Ayrılığı prensibinin en hayati kuralı olan denetleme mekanizmasının feshi anlamına geliyordu. Muhalefetin iddialarına göre Yürütme Organı olan Hükümet, Mali Yargı (Denetleme) Organı olan Sayıştay’ı feshetmiş ve ona Anayasa’da belirtilen raporları sunmayıp, denetleme mekanizmasını işlevsizleştirmiştir.

Anayasa’nın  160. Maddesine göre:

“Sayıştay, merkezi yönetim bütçesi kapsamındaki kamu idareleri ile sosyal güvenlik kurumlarının bütün gelir ve giderleri ile mallarını Türkiye Büyük Millet Meclisi adına denetlemek ve sorumluların hesap ve işlemlerini kesin hükme bağlamak ve kanunlarla verilen inceleme, denetleme ve hükme bağlama işlerini yapmakla görevlidir.”

Ancak bakanlıkların istenilen raporları sunmamasına dayanakla Sayıştay’ın Anayasal önem taşıyan raporları TBMM’ye sunmadığı görülmüş.

Bu yaşanılan hadisenin Anayasal suç teşkil etmesinden öte, Parlamenter sistemin gereklerine uyulmadığı, hükümetin kendine has bir sistem kurduğu ve bu sistemi istediği gibi işlettiği anlaşılıyor. Bu durumda kamuoyunda bu konunun daha fazla yer alması ve sivil toplumun hükümeti konuya ilişkin “Hesap Vermeye” davet etmek sorumluluğunu yerine getirmesi gerektiğini düşünüyorum.

Bir diğer konu ise yine çok garipsediğim ve toplumu aleni bir biçimde aldatmaya yönelik olan konuşmalar. Örneğin Başbakan Erdoğan’ın ekonomik verilerden bahsederken ihracattan bahsettiğini görüyoruz ancak bunun karşısında artan ithalattan söz açmıyor. Bunun yanısıra yine çok önemli olan ithalata dayalı ihracat oranlarından söz edilmemesi de dikkatlerden kaçmamalı çünkü ihraç mallarındaki ithal ürün oranının 2007 itibariyle % 70 olduğu söyleniyor.

Ayrıca Başbakan Erdoğan, Moody's,  Standard&Poor's (S&P), Fitch Ratings gibi kredi derecelendirme kuruluşlarının ülkemizin notunu arttırdığını söylerken “ülkemizin yatırım yapılabilir” bir ülke olduğunu ve bunun hükümetin başarısı olduğunu vurgulamak istiyor. Ancak 2012’de S&P Türkiye’nin kredi notunu düşürdüğünde Başbakan şu açıklamayı yapmıştı: “Tamamen ideolojik yaklaşım... Bunu kimse yutmaz... Sen bunu Tayyip Erdoğan'a yutturamazsın. Bunun sonucunda ‘seni bir kredi derecelendirme kuruluşu olarak tanımıyorum’ lafını görürsün”.  Dolayısıyla kredi derecelendirme kuruluşlarının sadece olumlu notlar verildiğinde “tanındığını” söyleyebiliyoruz.

Peki, Başbakan Erdoğan’ın iddia ettiği gibi, Türkiye yatırımda güvenilir liman mı?
Vaziyet şu:

2011 yılında tüm Dünya’da (FDI) Doğrudan Yabancı Yatırımlarının toplamı $1.5 Trilyon, bu oranın $660 milyar kadarı gelişmekte olan ülkelere akmış. Bu ülkelerden biri de biziz.

2011 yılında dünyanın en büyük 17. ekonomisi olan, güvenilir liman olma iddiası taşıyan ve krizin teğet geçtiğini savunan ülkemize gelen doğrudan yabancı yatırım oranı $13 milyar. Yani gelişmekte olan ülkelere yapılan yatırımın sadece %2’sine yakın bir oranı Türkiye'ye geliyor. Konunun uzmanlarına göre Türkiye ile benzer ekonomik özellikler taşıyan (örneğin, kişi başına düşen gelir ve aktif sektörler bakımından) Brezilya ise yatırımların %10'unu çekmeyi başarmış ve bu ülkeye $65 milyar yatırım yapılmış. Dolayısıyla yatırımcıların Türkiye ekonomisine güvenmedikleri ve rotayı benzer ancak güvenilir özellikler taşıyan ülkelere çevirdikleri anlaşılıyor.

Demem o ki ne hükümet kendisini denetletiyor ne de vatandaşa doğru veriler sunuyor. Kamuoyuna açıklanan bilgiler çoğunlukla manipüle edilmiş ya da kırpılmış verilerden oluşuyor. Hükümet çok güçlü olduğundan ise merkez medyada bu çelişkileri su yüzüne çıkarmak gibi bir niyet yok açıkçası. Açıklanan bilgilerin doğruluğunu sorgulamak ise vatandaşlara düşüyor.