Dördüncü Yargı Paketi'nde olumlu gelişmeler olsa da maalesef, ana sorunların bu pakette de es geçildiğini görüyoruz.

Türkiye’de yasa koyucuların cevaplaması gereken basit bir soru var: Terör ve şiddet yöntemlerine başvuran örgütlerle mücadelede, kimin örgüte üye olduğunu belirlemek bakımından ‘geniş yorum’ mu, yoksa ‘dar yorum’ mu daha işlevseldir? Yani, çok zayıf, cılız bağlantıları bile ısrarla takip edip, mümkün olan en yüksek sayıda insanı örgüte üyelikten içeri attığınızda mı, yoksa ancak silah tutanları, şiddet eylemlerine karışan ve onlara yardım edenleri hedef alıp, ‘sempatizanları’ dışarıda bıraktığınızda mı silahlı örgütlerle daha etkili bir şekilde mücadele edersiniz? 

Keşke elimizde istatistikler olsaydı. Mesela, kaç kişinin KCK veya PKK üyesi diye tutuklanıp serbest bırakıldıktan sonra dağa çıktığını görebilseydik. Ya da silahlı bir eylem ya da birimle alakası olmadığı halde terör örgütü üyesi diye tutuklanan kaç kişinin sonradan terör eylemlerine katıldığını görme imkânımız olsaydı. Önümde hiçbir istatistik yok ama ben yargının bu geniş yorumlarının silah ve şiddetle alakası olmayan çok sayıda insanı bir biçimde şiddete bulaştırdığını düşünüyorum. 

Silahlı mücadeleyi ve terör eylemlerini yöntem olarak benimseyen örgütlerin en büyük gerekçesi Türkiye’nin tam olarak bir demokrasi olmadığı, hatta ‘faşist’ bir rejimin hüküm sürdüğüdür. Bu propagandalarla üye kazanılıyor ve en kanlı eylemler bile meşrulaştırılmaya çalışılıyor. Siz şimdi gidip sadece örgüte sempati duyanları bile örgüt üyesi diye tutukladığınızda, aslında bu örgütlerin en etkili bir şekilde propagandasını yapmış oluyorsunuz. Bu tutuklama dalgalarıyla örgütün sempatizanını, kesin inançlı bir örgüt üyesine dönüştürdüğünüz gibi, bu insanların yakın ve uzak çevresindeki pek çok insanın kafasında Türkiye’de baskıcı, faşizan bir rejimin hüküm sürdüğü hükmünü yerleştiriyorsunuz. Örgüte yeni sempatizanlar armağan ediyorsunuz bu şekilde. 

Bütün bu yaralara merhem olacağı söylenen 4. Yargı Paketi’nde de yine bu konularda bir düzenleme yer almıyor. Binlerce alakalı alakasız insanın örgüt üyesi diye tutuklanmasına neden olan Ceza Yasası’nın 314. maddesinin 2. paragrafına bu pakette de dokunulmadığını görüyoruz. 

Arkadaşım, Diyarbakır Barosu Başkanı Tahir Elçi’nin de asıl meseleyi, örgüt üyeliği tanımında gördüğünü bildiğim için, 4. Yargı Paketi’nin Meclis Başkanlığı’na sunulduğunu okuyunca, değerlendirmelerini sormak için aradım. 

Tahir de 314. maddeye dokunmayan hiçbir paketin sorunları çözmeye yaramayacağını söylüyor: “Mahalle bakkalı, ev kadını, belediye işçisi, bir derneğin başkanı bir araya gelerek örneğin ‘dil hakkı’ meselesini tartışmak için bir toplantı yapıyorlar. Savcılar, “Bu tartışma KCK sözleşmesinde belirtilen amaçlara ulaşmak için yapıldı” diyerek, bu toplantıya katılanları örgüt üyesi diye tutuklamaya sevk ediyorlar. Bu insanlar tutuklanıyor ve uzun süre hapiste kalıyorlar. Halbuki silahlı örgüte üye olmanın ne demek olduğu yasada tarif edilmeli. ‘Silahlı faaliyet içinde yer almayanlar silahlı örgüt üyesi gibi cezalandırılamazlar’ denip yargının takdir hakkı sınırlanmalı”. 

Ben de Tahir gibi düşünüyorum. Silahlı örgüt üyesi olmanın ne demek olduğu tanımlanmadığı sürece, yargının önüne geleni örgüt üyeliğinden içeri atmasını engellemek mümkün değil. Ayrıca daha önceki yazılarımda da belirttiğim gibi Ergenekon tipi örgütlenmeler için, terör örgütü tanımının bir kenara bırakılıp, onların yapısına çok daha iyi uyan başka örgüt tanımlamaları yapılmalı ve yine bu örgütlere üyelik suçlaması somut kriterlere bağlanmalı. 

4. Yargı Paketi’nde, terör propagandası için ‘cebir ve şiddetin övülmesi’ gerektiği gibi kriterler getirilmesi elbette pozitif gelişmelerdir ama maalesef, ana sorunların bu pakette de es geçildiğini görüyoruz.