Tarih’in çarkı büyük bir gürültüyle yeniden dönüyor.

Statik, stabil kısa aralıklar devamlılıktan ziyade istisna zamanlara karşılık geliyor.

Uluslararası düzen arayışları kısmi mutabakatların haricinde dinamik, belirsiz, kaotik bir kapıya çıkıyor.

Vestfalya’dan bu yana aşağı yukarı manzara bu!

ABD’nin eski dışişleri bakanlarından Henry Kissinger, Soğuk Savaş’ın sona ermesinin ardından Amerika’nın ‘yeni dünya düzeni’ ilanını Tarih’in zeki bir öğrencisi olmanın avantajıyla biraz da istihza ile şöyle yorumlamıştı:  “Hem Bush hem de Clinton, yeni dünya düzeninden, sanki sokağın köşesinden hemen gidilip alınabilecek bir şey gibi söz ediyorlardı. Gerçekte, söz konusu düzen, halen doğumdan önceki cenin gibidir ve nihai şekli, gelecek yüzyıldan önce görülecek gibi de değildir.”

Kuşkusuz Kissinger’in kendinden bu kadar emin bir şekilde böyle bir tespit yapmasına imkân veren bir hafıza vardı ortada. Kissinger o hafızanın hasılasını önüne koyarak konuşuyordu:  “Vestfalya Barışı’ndan doğan düzen elli yıl yaşadı; Viyana Kongresi’nin yarattığı uluslararası sistem ancak yüz yıl kendini koruyabildi; Soğuk Savaş’la belirlenen düzen kırk yıl sonra bitti”

Son üç yüz yıldır uluslararası sistem düzen arayışları ve alt üst oluşlarla harmanlanırken biz, adeta Tarih’e maruz kaldık. Belki son kertede reva görülene rıza göstermedik; lakin Tarih yapıcı bir özne olmaktan çıkarıldık. Son iki yüz yılda ise varlık/yokluk sarkacına mahkûm edildik.

Şimdi, uluslararası sistem yapısal bir krizin tam ortasında ve biz ülke olarak yeni bir imtihanın içindeyiz. Tarih’in seyrine hiçbir güç ipotek koyamaz. Kissinger’in istihzası da onun bir hatırlatması esasında. Bugünden yarına değil bugünden gelecek yüzyıla yönelen bir akışın içinde kürek sallıyoruz. Yarın kelimesi bile ne kadar ucu açık kullanılırsa kullanılsın bugünden şekillenmekte olanın nihai noktasını anlatmak için çok yakın.

Hâl böyleyken Türkiye’nin kenarda, köşede bekleme lüksü yok.

Tarih’in kırılma anları var.

Bu anlar, yalnızca derin trajedilere, dramatik gelişmelere gebe değil. Aynı zamanda azın çok olana, zayıfın güçlüye öngörülemez sürprizine de gebe.

Tüm bir sistemin yapısal krizi derinleşirken sistemi oluşturan unsurlar niteliklerini değiştirirken müstakbel olana yüzümüzü döndüğümüz açık. Bunu görememek sadece basiret yoksunluğu değil kendi kültürüne ve tarihine bigâne kalmanın dramatik sonuçlarıyla ilgili.

Küresel ve bölgesel hesapların çekişme ve çatışmaların alanı haline gelen Suriye’ye Türkiye’nin göz ucuyla bile bakmasının içerde ve dışarıda yarattığı rahatsızlık da ibretlik doğrusu. Bu ülkeyi yönetmeye talip olan ana muhalefet partisinin genel başkanı “Ne işimiz var Suriye’de?” diye sorabiliyor mesela.

Rusya ve İran’ın fiilen bulundukları yerde, sonuçları itibariyle Türkiye’yi varoluşsal açıdan etkileyecek onca gelişmeye rağmen Türkiye’nin attığı değil atması muhtemel adımlar bile doğmadan boğulmak isteniyor.

MİT tırlarına yapılan operasyon ve operasyonun medya uzantılarının muzafferane bir biçimde takdimi de bunun bir parçası esasında. PKK’yı ‘ekolojik hareket’, canlı bombayı ‘kutsal insan’ görenlerin ‘casusluk faaliyeti’ ithamını da ciddiye almalarını beklemiyoruz zaten. Ama Rusya’nın bombaladığı mazlumlara gidecek olan yardıma el koyan, dil uzatan, engel çıkaranların hesapları Türkiye iledir bunu da biliyoruz ve görüyoruz.

‘Ya Kuddül Amara ya Sykes Picot kazanacak’

Başbakan Ahmet Davutoğlu bir süredir kısa aralıklarla çok önemli tespitlerde ve ikazlarda bulunuyor. İlkin bu ayın başında bizzat kendisi tarafından deklare edilenteröre karşı 'master planı'nın sunumunda yaptığı tespitler ve ikazlar. İkinci olarak bütçe görüşmeleri esnasında TBMM kürsüsünde daha önceki ifadelerinin devamı olarak dile getirdikleri.  

Konuşan kişinin Türkiye Cumhuriyeti Başbakanı olduğu ve hem küresel hem de bölgesel gelişmelerin olağandışı seyri dikkate alındığında bu tespit ve ikazların önemi artırıyor. İki konuşmada altı çizilen birkaç nokta hiçbir gündemin ayartıcılığına kapılmaksızın dikkatle odaklanmamızı gerektirecek nitelikte.

İlkinde yani 6 Şubat günü teröre karşı ‘master planı’nı sunarken Başbakan bir soru soruyor: "Alparslan'ın ordusunda bir Kürt olmak ile Selahattin Eyyubi'nin ordusunda bir Türk olmak arasında bir fark var mı?"  Yine aynı konuşma içerisinde içinden geçmekte olduğumuz zaman aralığında millet/ümmet olarak karşı karşıya olduğumuz durumu ise şu cümle ile ortaya koyuyor: 'Ya Kuddül Amara ya Sykes Picot kazanacak"

Başbakan, 26 Şubat günü gerçekleşen TBMM bütçe görüşmelerinde ise meclis kürsüsünde yukarıdaki iki cümleyi adeta şerh ediyor.

“Çok zor bir coğrafyadayız, ama aynı zamanda çok kıymetli bir coğrafyada. Hepimizin bunun kıymetini bilmemiz gerekir, hepimiz bu zorluğu da takdir etmemiz gerekir, ama bu zorluğun getirdiği büyük nimetleri de. Onun için tarih bizim civarımızda akıyor. İnsanlık tarihi bundan sonra bu topraklarda ve bu toprakların etrafında şekillenecek. Ya bir özne olarak kendimizi tarihin merkezine koyup bu tarihi şekillendirecek gücü, kudreti göstereceğiz ya da bir köle zilleti yaşayacağız.”,devamla“Bu coğrafyaların kaderinde biz özne olmaya devam edeceğiz, biz bu coğrafyaların kaderinden ayrıştırılmayacağız.”

Walter Benjamin, Krauss üzerine bir yazısında Karuss’un "yeni bir çağın gelişini gören biri olmasa bile, bir çağın bitmekte olduğunu görebilmiş biri olduğunu" vurgular. Bu tür yazarlar, Benjamin’e göre sırf bu nitelikleri sebebiyle önemli kişilerdir.

Başbakan’ı dinlerken Walter Benjamin’in Krauss ile ilgili değerlendirmesi aklıma geliyor. Siyasete derinlik katan gözlemleri ile Başbakan, küresel alt üst oluşu görüyor ve Türkiye’nin bu alt üst oluş içerisinde istikbal mücadelesi verdiğini biliyor. Geride bıraktığımız ay içerisinde ısrarlı bir biçimde bu bilgiden hareketle altını çizdiği nokta da tam olarak bu zaten.

Türkiye’nin Tarih’e yeniden bir özne olarak dönüşü tüm dünya mazlumlarının umutlarıyla ve dualarıyla mukayyettir. Biz kendi ülkemizde uluslararası gözlemci ya da bir başka ülkenin elçilik çalışanı filan değiliz. Biz tarafız, Gazze’de, Halep’te, Kahire’de, Kerkük’te, Afrika’da ve her yerde el açıp edilen mazlum dualarına Anadolu’dan “Amin” diyenleriz.

Rusya’nın hesabı, PYD’nin niyeti, İran’ın maksadı, ABD’nin hayali ne olursa olsun!

Tarih ile olan randevuya, “İslam’ın son ordusu” olmakla iftihar eden bir ülkenin evladı olarak birlikte yürüyoruz.