Başbakan milli gazetecilik yapılmasını istedi ve milli gazetecilik yapılmamasından yakındı.

Fena halde yanılıyor. Ülkemizde milli gazeteciliğin hası, alâsı, daniskası yapılıyor. Milligazeteciliğin bugün için amiral gemisi Sözcü. Aydınlık, Yurt, Sol da milli gazeteciliğin dik alasını yapmaktalar. Ve hatta 10 yıl dirsek çürüttüğüm, 10 yıl orada çalıştığım için öğündüğüm, hâlâ ağız alışkanlığıyla “gazetem” dediğim  Cumhuriyet de epeydir milli gazetecilik yapıyor.

Ama Başbakan milli gazetecilik derken “AKP’yi gözü kapalı destekleyen gazetecilik” de demiş olabilir. Onun kültürel birikimine ve zihniyetine böylesi yakışır da. Ancak o  zaman durum daha da komik. Başbakanın anladığı anlamda milli gazetecilik yapan gazeteleri saymak uzun sürer. Geriye kalan da zaten bir avuç gazete. Sorun başbakanın gazetecilik anlayışı, gazetelere kaba hatta küstahça karışma alışkanlığı değil. Umursamayız, omuz silker, yine konuşursa güler geçer, işimize bakarız.

Ama Milliyet’te Derya Sazak arkadaşımızın ve ekibinin haberci Namık Durukan’ın haberini değerlendirmesi üstüne kopan fırtına çok daha vahim bir tabloyu önümüze koydu.

Türkiye medyası bir kerre daha 28 Şubat’ı yaşıyor.

İkinci 28 Şubat’ı…

28 Şubat’ta generallerin, hatta albayların buyruklarına uyup sayfa düzenleyen, yorum yazanlar vardı.

Bugün AKP başkanının ve ekibinin buyruklarına uyup sayfa düzenleyen yorum döktürenler var.

Aradaki fark ne?

Arada fark yok !

Olsa olsa meslek adına utanç var, silinmesi pek güç bir leke var.

Her siyasetçinin rüyası  bağımsız medyanın olmadığı  bir dünyadır. O zaman kapalı kapılar ardında dümen çevirmek, iş kotarmak, plan kurup uygulamak mümkündür.

Medyasız bir dünya artık mümkün olmayacağına, olamayacağına göre çare bağımsız medyayı sindirmek, susturmak ve mesleğini ideolojik tercihlerinin, siyasal angajmanlarınının sınırları içinde yapan bir medya yaratmaktır.

Pek çok iktidar bunu denedi.

En başarılısı AKP olsa gerek.

Kağıt gazeteler çerçevesinde ele alırsak Türkiye’de ulusal düzeyde basılıp dağıtılan günlük gazetelerin toplam tiraji (net satışı) günde 5 milyon. (28 Şubat- 3 Mart haftası esas alınırsa: 5.019.983).

Bu tirajda  AKP’yi destekleyen, yandaş medya diye anılan gazetelerin tirajları toplamı 2.250.000. Tirajları toplamı 500 bin olan spor gazetelerini bir yana ayırırsak yazılı medyanın yarısı yandaş. Başlığının yanında “Türkiye Türklerindir” yazan gazete, onun popüler kardeşini birarada alırsak 1.000.000 tiraj da onların payına düşüyor. Eh bu tabloya bakınca medyayı hizaya dizme çabasında gelmiş geçmiş en başarılı iktidar AKP’dir demek yanlış mı ?

28 şubat günlerinde mesleğini namusuyla yapmaya çabalayan, haberciyse haberinde, yorumcuysa yorumunda başının gölgesini önüne düşürecek mesleki sefillikten uzak durmaya çabalayanlar çok utanmışlardı.

Görünen o ki bugün çok değil pek çok utanılacak bir dönemeç yaşıyoruz.

Bugün de başını öne eğmeyen, buyruk dinlemeyen, patron baskısına direnen gazeteciler var ve onlara alkış tutuluyor ve ben ha bire Rus şair Yevgeni Yevtuçenko’nun bir dizesini hatırlıyorum:

“Bir gün hatırlayıp utanacak çocuklarımız / Cesaret sayıldığını doğruluk denen şeyin…”