Malum Alman parlamentosu yersiz, gereksiz, tuhaf bir karar onayladı, tarihi bir olayın vukuuna noter gibi onayladı, aslında tuhaf bir durum ama siyaseten ses getirici bir karar niteliğinde.

Eğer bu karar Ders kitabına girerse yeni nesil tarafından şeddeli meddeli öğrenilmesi anlamına geliyor ki bunun doğruluğu yanlışlığı bir kenarda kalarak, olay olduğu gibi doğru kabul edilir.

Dolayısıyla yanlış ya da doğru, bir hakikat gibi olagelmiş gibi zihinlere yerleşir maalesef. Bundan dolayın milli değerlere karşı pek hassasiyeti olduğuna inanmadığımız ana muhalefet lideri dahi heyecanlandı? Ya ders kitaplarına girerse ne olacak? Diye.

Bu heyecanını anlıyor anlayışla karşılıyorum, ama İnkılap tarihindeki yalan/yanlış bilgilere ne demeli acaba?

Bir sürü taraflı bilgiler olmasına rağmen ben özellikle bir yanlışın düzeltmesini ehemmiyetle bekliyorum. O da şeyh Sait ve Arkadaşlarının kıyamıdır. Eğer bu tarihi yanlışı düzeltmezsek toplumsal olarak huzur bulmamız çok zor. Ayrıca gençliğimizi yanlış üzerine bilgilendirdiğimiz için vebal altındayız.

Şeyh Sait hadisesi 1921 anayasasının 1924’teki anayasal değişiklikle içi boşaltılmış hale getirilmesinden kaynaklı bir kıyamdır. Öyle ki aslında Türkiye geneli savaşsız, ölümsüz bir tepki olacaktı, ama iki ay öncesinden maalesef bir kışkırtmayla başlatıldı.

Kimse demiyor ki, “yaho arkadaş 1921 anayasasının nesi yanlıştı ki meclis lağvedildi ve oluşturulan yeni meclis ile toplumsal huzuru sarsıcı 1924 anayasasını yaptılar.”

Şimdi soruyorum durup dururken bu anayasayı değiştiren mi haksız yoksa bu tehlikeyi görüp başkaldıranlar mı haksız?

Şeyh Sait hareketi aslında “hurucu alassultandır” İslam’da bir kaide var, sultan yanlış yaptı mı? Sultan’a karşı tepki göstereceksiniz, bu müminlerin vazifesidir, üstelik bu anayasal değişiklikle hem dine müdahale edilmiş, hem kavimler inkar edilerek ulusal devlet zihniyeti hayata geçirilmeye çalışılmış ve bu gün biz cezasını hala çekiyoruz.

Bence yeni neslimizi aldatmak istemiyorsak bu iki yasayı karşılaştırmalı olarak yeni nesle anlatmakla yükümlüyüz, bize karşı bazı haksız bilgilerin nasıl ki Alam devletinin kitaplarına girmesinden endişe ediyorsak, iç barışımızın sağlanması için de gerekli adımları atmaktan geri kalmamalıyız diye düşünüyorum.

Şeyh Sait hadisesi üzerinde Kürtlere yanlış bir bakış açısı, ön yargı oluşuyor. Bu da iç barışımızı zedeliyor. Selamlaşmak varken neden ilahim bir düşman arayalım, bu kadar haksızlığa rağmen yine ülkemizin birliği bütünlüğü için bir Kürt vatandaş olarak gayret ediyoruz.

Bir Kürt general olan Halit Begé Cibran komutasında Rus cephesine karşı verilen mücadele neden tarih kitaplarında yer almıyor?

Bediüzzaman’ın Miralay(Albay) düzeyinde bir askeri disiplin içinde Rus cephesinde verdiği savaşı gençliğimize neden anlatmaktan çekiniyoruz.

Sultan Vahdettin o günün şartlarında devletin imkanlarını seferber ederek Mustafa Kemal’ı Anadolu’ya gönderdiği halde padişahı kötü göstermek ve Mustafa Kemal’ı gizemli göstermek için hadiseyi çarpıtarak İnkılap tarihine aldığımızı bilmeyen yok! artık bu yanlışa “dur” demenin zamanı gelmedi mi?

Bu işin uzmanları iyi biliyor, benim uzatmama gerek yok galiba, Peygamberimiz(as) buyuruyor ki, “Kurtuluş doğruluktadır” bu hakikati hayatın her alanında düstur edinmek lazım.

Boşuna dememişler; “yalancının mumu yatsıya kadar yanar” atalarımız daha ne desin.

Umarım ne demek istediğimi dile getirebilmişim.