Dünya, insanlığın maddi manevi değerini koruyan; akıl, bilim ve kültürün gölgesinde küreselleşirken, birileri hâlâ düzlemde kalmakta ve dünya düzdür iddia edercesine insanlığın farklı farklı artı değerlerini elinin tersiyle itme peşinde galiba.

Türkiye Cumhuriyetinin hangi umutlarla kurulduğu düşünüldüğünde seksen yıllık geçmişine bakılınca (son on-on beş yılı ayrı tutuyorum) kimlerin bu devlet üzerinde etkili olduğunu bilmek o kadar zor ki... Derin yönetiminin kimlere hizmet ettiğini dahi insan kestiremiyor. 

‘Hakimiyet kayıtsız şartsız milletindir’ düsturuyla kurulan Cumhuriyetin en önemli kurumu olan TBMM, dualarla açıldı. Anadolu'nun hemen hemen tüm renklerini içeren TBMM, bilinmeyen bir nedenle zamanın Cumhurbaşkanı tarafından feshedilerek, mebus adayları taraflı belirlenip oluşturulan yeni meclis, gittikçe sekülerleşti ve attığı her adımda bu topluma yabancılaştı maalesef. 

Eğer bu yeni anayasa o zaman olsaydı cumhurbaşkanı da seçilmek için halka gidecekti değil mi? Bu yeni sistemle diktatörlük geliyor diyenler o güne baksın bence.

Öyle ki, birileri Din ve Diyanet ile arası kopuk bir meclisin yaşaması için başta hükümet olmak üzere parlamento üzerinde hep vesayet oluşturdular, yerine göre balans ayarı yaptılar. 

Bu menhus ve menfur yönetim tarzından kala kala aşağıdaki sıkıntılar topluma kaldı maalesef: 

1- Eğitim öğretimde Ekonomik İşbirliği ve Kalkınma Teşkilatı (OECD) ülkeleri arasında Uluslararası Öğrenci Değerlendirme Sınavı (PISA) sınavlarında sondan ikinciyiz. (29. sıra) 

2- Zenginimiz çok zengin, fakirimiz çok fakir kaldı, üstelik insanımızın % 70-80'i fakirler kategorisinde. Anlaşılan şu ki adil gelir dağılımında sınıfta kaldık. 

3- Medeni cesareti kıt, ürkek, devlete karşı kendini ifade etmekten çekinen nitelikte bir vatandaş kitlesi yetişti. 

4- Ne acıdır ki bu ladini yönetim tarzı 30 yıldır süren kardeş kavgası niteliğindeki Kürt sorununun oluşmasına neden oldu, bu uğurda binlerce insanımızı kaybettik. 400 milyar dolar maddi zarara girdik, hâlâ bu kafada olup bu kavgayı sürdürmekten yana olan insanlarımız var. 

5- Dini Diyaneti belli olmayan, İslam'ı (haşa) süs dini gibi tanıyan, Kur'an-ı Kerim'i bir aksesuar tarzında oyalı kılıflar içinde evinde asıp az okuyan, onunla amel etmeyi idrak etmekten yoksun, Cuma'dan Cumaya; Bayram'dan Bayrama camiye uğrayan vatandaşlarımız var. 

6- Bu nadide memleketi az gelişmiş ülkelerin kategorisine soktuk. Halbuki tabii imkânlarıyla emsali çok az bulunan bir ülkedir, dört iklimin yaşandığı, dağı ovası olan, yer altı yer üstü zenginlik kaynakları, kendine yetecek kadar varlıklı bir ülke, müstesna bir yarımada. Ama ne çare sahiplenmekte, işlemekte, kaynaklarını üretime dönüştürmekte yetersiz kaldık. Sen-ben kavgasıyla zaman kaybettik. 

7- Bilim yuvası olması gereken üniversitelerimiz laiklik adı altında manevi değerlerimizle kavgalı hale gelip, ideolojik birer kurum haline geldiler. Üniversiteler ki, toplumun ışık kaynağı olması gerekir, halbuki ilmi önemsemez hale gelirken bilim üretmekten de aciz kaldılar. Seksenli yıllara kadar daha üniversite sayımız on yedi idi. 

Elinizi vicdanınıza koyun, bu kadar geri kalmışlığa, bu kadar bağnazlığa gönlünüz rıza gösteriyor mu? 

Son on-on beş yılda hükümet, parlamento silahlı kuvvetler vb. devletin birçok kurumu kendine gelmeye başladı. Halkın rengi yönetime yansıyor diye militarist kafalar ne yapacaklarını şaşırmış vaziyetteler. Artık sahip oldukları zihniyet para etmiyor, istedikleri gibi düdük çalamıyorlar, vatandaşa kimse üstten bakamıyor, özgürlüklerin önü açılmaya başladı. Günden güne hürriyet neşv u nema buluyor. 

Ayrıca dünya da bu beceriksiz ve vizyonsuz kitleyi defterinden sildi, ne yapacaklarını şaşırmış vaziyete geldiler. 

Bunun üstünde bir de Başkanlık sistemi geldi mi, kim tutar Türkiye’yi. Bu yeni anayasa ile cumhuriyetimiz daha da olgunlaşacak ben buna inanıyorum.

Onun için diyorum ki, şaşırma arkadaş, kendine gel;

Anadolu zihniyetiyle barış,

*Ah-ı Evran'a gel.

*Mevlana'nın dergâhına gel.

*Üstad Bediüzzaman'ın hizasına gel,

*Melayi Cezeri'nin divanına gel,

*Hacı Bayramı Veli'nin tezgâhına gel, gel kendin ol ki, dünya seni kâle alsın, ayağın üzerinde dur ki, varlığın hissedilsin. Cumhurbaşkanımız böyle düşündüğü, yaşadığı için sesi gür çıkıyor. 

Türkiye Cumhuriyetini kuruluş amacına uygun bir yönetim tarzına getirerek bir arada yaşamaya devam edeceğiz.

Bu memleket hepimize yeter, yeter ki insan onurunu önceleyen, kutsal devlet anlayışını bir kenara bırakan, korkulardan arınmış manevi değerlerimizle barışık bir yönetimimiz olsun. 

'İnsanı yaşat ki devlet yaşasın' şiarını düstur edinmek dileğiyle yaşasın Anadolu insanı. Bu cumhuriyet hepimizin, onu korumak ve kollamak, geliştirip olgunlaştırmak vatandaş olarak üzerimizde bir vazifedir. Yeter ki hak ve hakikati devre dışı bırakmayalım. 

Bu temenni ve duygularla yeni anayasa paketi hayırlı olsun diyorum. 

Selam ve Dua ile.