Maraş'ta, Adana'da ya da memleketin başka şehir ve semtlerinde, her nasılsa hep "haklı gerekçelerle" Suriyelilere dönük linç eylemleri tezgahlanıyor. Bir anda halk galeyana geliyor ve elde pala ya da satır -Allah ne verdiyse- hücuma geçiyor.

Bir arkadaşım Taksim meydanındaki iftar pratiğini anlattı. Alan önceden bariyerle kapatılıyor, iftar saatine kadar kimse alınmıyor. Daha sonra ise görevliler "seçerek" insan alıyorlar ve -tabii ki bildiniz- Suriyelileri almıyorlar. Arkadaşımın dediğine göre "seçilmişler" yemek yerken yüzlerce Suriyeli bariyerlerin dışında "iftar olayını" izliyor.

Tabii normal; bu iftar "başka iftar"... Ramazan'ın bereketini ihtiyaç sahipleriyle paylaşmak değil mesele... Mesele "piar" yapmak, seçmene, potansiyel seçmene "helal olsun belediyemize; ne kadar hayırlı işer yapıyorlar!" dedirtmek. Sulanan her yeşil metrekarenin büyükşehir belediyesi tarafından sulandığını, her refüj düzenlemesinin belediyemiz tarafından yapıldığını bağıra çağıra, ballandıra ballandırana anlatmak, tonlarca para harcayarak reklam yapmak; aman seçmenimizin aklına iyi sokalım der gibi... Sanki bu işler zaten kendilerinin yapması gereken işler değilmiş gibi...

Bizim buradaki "milliyetçi reflekslerimizin", "bizim kampımızın" performanslarının ötesinde, sınırımızın öte yanında, Suriyelilerin yaşarken düştükleri, diktatör Esed familyasının marifeti olan cehennemde ve oradan Irak'a doğru uzanan coğrafyada IŞİD adlı güruh tavuk boğazlar gibi adam öldürüyor.

İsrail çoluk çocuk demeden katliam yapıyor. Füzeleri, füze kalkanları, topları, akıllı uçakları, bombaları, tankları ve bilumum cehennem silahıyla, "vatanlarını korumak" adına, sözde "teröre" karşı Filistinlilere kan kusturuyor. Ve bunu büyük bir kibirle, gururla yapıyor. Utanmadan... Sanki eşit güçler arasındaki bir çatışma söz konusuymuş gibi...

Bu tür durumlarda üstün olanlar, "ne yapalım, çalış senin de olur" ya da "n'apalım, onlar da bize saldırıyor ama..." minvalinde sinik bir tavır sahibi olurlar. Yani İsrail de bu üstünlüğün acımasızca tadını çıkarıyor; o kadar ki bir takım İsrail vatandaşları –daha önce de olduğu gibi- "kahraman ordularının hain Filistinlileri nasıl temizlediğini" battaniyelerine sarılarak, gün batımı seyreder gibi seyrediyorlar.

Bizim ülkemizde Suriyeliler dışında öldürme, yok etme, kovma isteği duyulan insan pek yok... "Çok şükür!"

Savaşa girince sanki hakkaniyet diye bir şey terk-i diyar etmek zorundaymış gibi bir mantık var bu memleketin travmatik siyasal kültüründe. Bildiğiniz gibi, Erdoğan'ın Cumhur reislik planlarını anlattığı toplantıya "piar" konusunda faydalı olabilecek "potansiyel dostlar" çağrılmışlar. Ama bir takım hızlı ulusalcılar bunu affetmemişler; Şahan Gökbakar'a, Orhan Gencebay'a falan Erdoğan'ın toplantısına gittiği için fırça ve hakaret çekmişler.

Benzer bir durum Gülen cemaatine yakın GYV'nın iftar programına giden Hamdi Alkan'a karşı cepheden gelen tepkilerde de var. Ya da benim gibi Abant toplantısına giden insanlara edilen hakaretler ("ne işin var orada!?") de sürmekte olan bel altı savaşın tezahürleri...

Anlaşılan "Yeni Türkiye" böyle bir şey. Her devrimin sonunda olan gibi... "Cadılaştırılanlara" karşı bitmez tükenmez bir savaş açmak ve bu savaşı içselleştirmek...

Bu tür "devrimci" durumlar başka hesapları da aradan çıkarmaya yarayabilir. Mesela Akit adlı şeyde bir yazar, topu topu 15 bin nüfusu kalmış bir cemaatin hahambaşına "çabuk İsrail'i kına!" ültimatomunu verdikten sonra, "Yahudilere karşı birikecek ve taşacak 'toplumsal öfke'nin, 6-7 Eylül 1955'te Rum vatandaşlara karşı girişilen 'akıl tutulması'na benzer bir sonuca varmasından endişe ediyorum." gibi gayet "nazik uyarı" cümleleri yazabiliyor.

Bizim ülkemizde Suriyeliler dışında öldürme, yok etme, kovma isteği duyulan insan pek yok" demiştim değil mi? Pardon pardon...

http://marksist.org/yazarlar/ferhat-kentel/15468-toplu-linclerimiz#.U8zrgpmjDkk.facebook