“Melania halkı yenilenir: konuşmacılar birer birer ölür ve bu arada, kendi sıraları geldiğinde, şu ya da bu rolde, diyalogda yerlerini alacak olanlar doğar.” (İtalo Calvino, Görünmez Kentler, YKY yay., 17. baskı, 2015, s. 124) 

Aynı oyun tekrar tekrar sahneleniyor; son derecede yüksek seviyede rağbet görerek, hiç seyredilmemiş gibi, sıfırdan başlar gibi sergileniyor; aktörleri ve seyircileri birlikte oyunu kotarıyorlar. 

9 Kasım 1938 gecesi Almanya’da Nazilerin tezgahladığı “Kristal Gece” gibi bir oyun… Polislerin gözlerinin önünde Yahudilerin evlerine, sinagoglarına ve işyerlerine yapılan gözü dönmüş saldırılarla yazılan bir oyun… 

28 Şubat 2002’de, Hindistan’ın Ahmedabad şehrinde Müslümanları kesen Hindu milliyetçilerinin yazdığına benzer bir oyun… 

Evet, bütün bu katliamlarda, harekete geçirilen güruhlar içinde dile gelen repliklerin, ezberlerin her zaman esinlendiği bir başlangıç noktası, kıvılcımı ve gerekçesi var. 

Evet, Kristal Gece’den önce, Almanya’dan sınır dışı edilen Polonyalı Yahudiler arasında ailesinin de olduğunu öğrenen bir Yahudi, Paris’teki Alman Büyükelçiliği’ni basıp, konsolos yardımcısını öldürmüştü… Ama, göz yumulacağını baştan ifade eden Goebbels Kristal Gece’yi zaten örgütlemişti. 

Evet, Ahmadabad’da yüzyıllar önce (!) Müslümanlar Hinduların bir tapınağını yıkmıştı… Ama Müslüman katliamına gerekçe gösterilen, Ahmedabad’daki trende çıkan ve 58 Hindu’nun ölümüne neden olan yangında Müslümanların hiçbir suçu yoktu. 

6-7 Eylül’ü Türk “Özel Kuvvetleri” örgütlemişlerdi; Atatürk’ün Selanik’teki evine bomba koymuşlardı ve “galeyana gelen halk” bu “gerekçe”ye binaen Rumlara ve Ermenilere ait ev, işyeri ve ibadethanelere saldırmışlar ve yıllar sonra, müsebbipleri bunu “süper bir organizasyon yapmıştık!” diye böbürlene böbürlene anlatmışlardı… 

Evet, Aziz Nesin Şeytan Ayetlerini’nin tercümesini yapmıştı… Bu “gerekçe”ye binaen, hazır kuvvetler ve bu kuvvetlere destek veren hassasiyetli güruhlar “Allahu Ekber!” nidalarıyla Madımak’ı yakmışlardı… 

Maraş’ta, Çorum’da da gerekçe vardı… Ya cami yakılmıştı ya da sinemaya bomba atılmıştı… Sonra “Allah için savaşa” gidilmişti… 

Ve bugünkü metinlerimiz… 

HDP mitingine bomba… Suruç’a bomba… Ceylanpınar’da susturucu takılmış silahlarla öldürülen iki polis… Bunların “oyun” içinde sahip oldukları işlevler çok belli; altındaki imzalar tam olarak bilinmese de… 

Ama iki taraftaki “savaş tanrıları”, amaçlarına çok “süper” bir şekilde ulaşıyorlar… 

Stalin efendinin dediği gibi, “Ölümler cinayet olmaktan çıkıp, istatistik oldu” artık… Ölenlerin adlarını bile bilmiyoruz artık… 

Artık sayı sayıyoruz ve ölen bizden mi, değil mi hesabı yapıyoruz. Küçücük mülteci çocuk Alan Kurdi’nin ölü bedenini görüp, Türk olmadığını öğrenince “içime serin sular serpildi” diyebilme uçukluğuna ermiş durumdayız. 

Sıra içimizdeki faşistin uyanmasında… Mevsimlik Kürd tarım işçilerini linç etmenin kolaylığında, sıradan kötülüğünde… 

Gezi’de sıka sıka şehri gaza boğan polisin, ortalığı yıkıp yakan “beyaz kuvvetler”e “dur!” bile demediği örgütlü bir kötülük… Ahmadabad’daki gibi, Kristal Gece’deki gibi… 

Cizre’de polislerin, evden çıkamayan halka; “HDP’ye oy verdiniz, hadi şimdi çıkın bakalım sokağa da yiyin kurşunu” diye yaptığı anonstaki devlet kötülüğü… 

Ergenekon, Silivri’den dışarı boşalırken, devlet içindeki koridorlarda epey faaliyet olduğunu tahmin edebiliyorduk. 

Bugün bu serbest kalan “çok süper organizasyon”u daha iyi anlayabiliyoruz. Zavallı kullanışlı aptalların bir kere daha “süper bir şekilde” kullanıldığını da… 

Ama bu günler geçer. Melania’da bile değişir her şey. Her şey tekrarlanır gibi görünürken bile değişir… 

Bir zaman sonra, Naziler Yahudileri gazlayamaz; Hindu milliyetçileri Müslümanları kesemez; sıradan kötülüğü harekete geçiren Türkiye’nin örgütlü kötülüğü de ne gencecik askerleri, ne Kürdleri ne de işine gelmeyen başkalarını öldürebilir…