Erdoğan’ın bu barışçı söylemi, ‘nihai bir oyun planı’na dayanıyor mu?.. Burunlara ‘mutfak’tan iyi kokular geliyor. Öcalan’ın PKK’ya 1999’daki gibi sınır dışına çıkış için çağrı yapabileceği bile konuşuluyor. İyimserlik var, barış umudu yükseliyor. Aman dikkat: Barış umudunun böylesine yeşerdiği bir ortamda, Allah korusun, hayal kırıklığı da aynı oranda büyük olur.

İmralı sürecine ya da Başbakan Erdoğan’ın deyişiyle ‘çözüm süreci’ne ilişkin beklenti çıtasının yükseldiği bir dönemden geçiyoruz.
Bir başka deyişle:
Barış umudu yükseliyor!
Son zamanlarda değişik kaynaklardan gelen sinyallerin iyimserliğe yol açtığı söylenebilir.
Tayyip Erdoğan’ın geçen hafta sonu Güneydoğu’da yapmış olduğu bazı konuşmalar da barış umudunu beslemiş durumda.
Örneğin Erdoğan’ın şu sözleri:
“Diyoruz ki artık silahları gömün, silahları bırakın.”
“Biz size diyoruz ki, sıkılı yumrukların olduğu bir toplum barış toplumu olmaz.”
“Biz barış, huzur, kardeşlik ortamını tesis etmek için samimiyetle çalışıyoruz ve bu samimiyetin karşısında samimiyet bekliyoruz.”
“Savaş kolaydır, barış zordur!”
“Biz zora talibiz.”
“Biz bu ülkede artık ölümleri değil, sevinçleri konuşmak istiyoruz.”
“Biz bu ülkede artık silahların değil, fikirlerin, siyasetin konuşmasını istiyoruz.”
Başbakan Erdoğan’ın hafta sonu Mardin’den verdiği bu mesajlar önemli mesajlardır, yerinde mesajlardır.
Erdoğan’ın bu dili aynı zamanda ‘barış dili’dir.
Erdoğan’ın bu barışçı söylemi, demin belirttiğim gibi, Türkiye’nin en büyük, en yakıcı sorununun artık barışçı çözüm rayına oturabileceğini gösteren işaret fişekleri de sayılabilir.
Elbette ihtiyatlı olmakta yarar var.
Veyahut klasik deyişle:
İhtiyatlı iyimserlik geçerli olmalı.
Çünkü çetrefil bir sorun...
Çok boyutlu bir sorun...
Kürt sorunu ve PKK, olmadık odakların hiç beklenmedik anlarda çomaklayabileceği çok taraflı bir sorun aynı zamanda...
Temkinli olmakta yarar.
Şu sorular akla takılıyor:
Başbakan Erdoğan’ın barış mesajlarının arka planında ne var?
Bu söylem, nasıl bir ‘oyun planı’nın ürünü?
Erdoğan’ın bu söylemi, ‘nihai bir oyun planı’na dayanıyor mu?
İngilizce deyişle, bir end game var mı, yok mu?
Bilemiyorum.
Ama son zamanlarda burunlara ‘mutfak’tan iyi kokular geliyor.
Öcalan’ın PKK’ya 1999’daki gibi Türkiye sınırlarının dışına çıkış için çağrı yapabileceği bile konuşuluyor.
Olabilir mi?..
Başbakan Erdoğan’ın kısa bir süre önce İmralı’dan iyi mesajlar geldiğini belirtmesi de bununla mı ilintili?
Bir başka deyişle:
Acaba ‘nihai bir oyun planı’nın köşe taşları yerli yerine konulmaya mı başlandı?
Bunu söyleyenler de, buna inananlar da var.
Kısacası:
İyimserlik yayılıyor, barış umudu yükseliyor.
Ama aynı zamanda her iki taraftaki iktidar sahiplerinin ayaklarını yere sağlam basmaları gerekiyor.
Bu kadar yüksek barış umudunun yaşandığı bir ortamda, Allah korusun, hayal kırıklığı da aynı oranda büyük olur.
Tayyip Erdoğan’ın deyişiyle:
“Umut oluştu, heba etmeyelim!”