67 yıl sonra gelen özrün hikâyesi...

Haber peşinde koşturan bir muhabirin en büyük hayalidir haber atlatmak. İyi bir gazeteci, büyük bir balığın yaklaştığını hisseder. Daha oltaya takılmasını beklerken de, haberini gazetenin manşetinde, sürmanşetinde hayal eder. Neden böyle bir yazı mı?..

Haber peşinde koşturan bir muhabirin en büyük hayalidir haber atlatmak.
İyi bir gazeteci, büyük bir balığın yaklaştığını hisseder ve birden sessizleşir kaçmasın diye.
Daha oltaya takılmasını beklerken de, haberini gazetenin manşetinde, sürmanşetinde hayal eder.
Büyük balık oltaya takıldı mı, bu sefer bir başka heyecanlı bekleyiş başlar. Gazetenin mutfağı haberine gereken önemi verecek mi?
Haberinin ertesi sabah gazetenin tepesinde bakla gibi imzasıyla patladığını görünce de, dünyalar onun olur.
Bu öylesine bir duygudur ki, tarifi kolay değildir. ‘Haber atlatma’nın keyfi ne demektir, bu nasıl bir tatmin hissidir, ancak gerçek gazeteci bilir.
Peki, haber atlatmak için her yol mübah mıdır?
Bu da bizim mesleğimizin ahlâkıyla ilgili bir sorudur ki, bazı durumlarda sıcak tartışmalara yol açar.
Şöyle bir düşünün.
Gazetecisiniz ve Avrupa’da İkinci Dünya Savaşı’nın anababa günlerini bizzat yaşıyorsunuz.
Haber kulağınıza çalınıyor: Almanya teslim olmuş!
Bundan daha büyük bir haber olabilir mi?
Nasılsa bir telefon bulup haberi geçiyorsunuz. Ertesi gün The New York Times’ın manşetinde patlıyor tarihi haber:
“Avrupa’da savaş bitti!
Almanya kayıtsız şartsız teslim oldu.”
Basın tarihinin belki de en büyük haber atlatmasının altında imzanız var ama bundan dolayı işinizden oluyorsunuz, patron kovuyor sizi.
Neden mi?
Gazetecilik ahlâkının temel kurallarından birini çiğnediğiniz için, ambargo kararına uymadığınız için...
Olay şöyle:
Adı, Edward Kennedy.
Amerikan Associated Press ajansında muhabir. Avrupa’da İkinci Dünya Savaşı’nı izliyor.
Alman ordusu, 7 Mayıs 1945’te Fransa’nın doğusundaki Reims’de yerel saatle 02.41’de teslim olacak.
Kennedy, Almanya’nın teslimiyet törenini izleyecek 17 gazeteciden biridir. Ama Stalin’in isteği üzerine, Berlin’de yapılacak ikinci bir törene kadar, 36 saat daha uzatılıyor ambargo...
Edward Kennedy patlayacak.
İçi içine sığmıyor.
Mesleki bir sabırsızlık ateşinde yanıyor.
Tarihi olayı bir an önce bildirmekten başka bir şey düşünemez haldedir.
Ve sonunda şeytana uyar!
Dinlenmeyen bir askeri telefon bulur ve ajansının Londra bürosuna bağlanarak haberini yazdırır.
Ama bu arada kendi müdürüne de haberin ambargolu olduğunu söylemez.
Rakiplerini atlatmak için sabırsızlanan Associated Press de bu tarihi haberi derhal servise koyar.
Amerika’da New York Times ve diğer gibi büyük gazeteler haberi Edward Kennedy’nin imzasıyla “Avrupa’da savaş bitti!” diye verir.
Ertesi gün kıyamet kopar.
 Haberi atlayan gazeteciler ve ambargonun sahibi Amerikan ordusu, ambargonun delinmesine felaket öfkelenirler.
Ama iş işten geçmiştir.
Haber ajansı, tarihi bir haberi atlatan muhabirini önce kınar, sonra da işine son verir.
Aradan 67 yıl geçer.
Haber ajansı, 1963’te trajik bir kazada ölen gazeteci Edward Kennedy’den tam 67 yıl sonra özür diler. (Hürriyet, 6 Mayıs 2012, sayfa 22)
Bu haber beni düşündürdü.
Duygulandırdı.
Edward Kennedy gibi ben de şeytana uyar mıydım?
‘Haber ambargosu’nu deler miydim?
Bizim mesleğe ait ahlaki bir ilkeyi çiğner miydim?
Bilemiyorum.
Öylesine büyük bir haber ki.
Galiba baştan yanlış olan, böylesine tarihi bir haberi ambargo konusu yapmakmış...
Veyahut kediye ciğer emanet etmek gibi bir şey...
Peki, sen haber müdürü olsaydın ne yapardın? Böyle bir haberi vermek için ambargoyu delen muhabirini kapının önüne koyar mıydın?
Sanmıyorum.
Sunturlu bir küfür yerdi benden. Belki yazılı olarak da uyarırdım. Ama aynı zamanda onu kucaklar, kutlardım.
Gazetecilik...
Ve heyecanı...
Hiç bitmeyecek, çünkü özü değişmeyecek. Haber ve haberciler ileride de gazeteciliğe damgalarını vurmaya devam edecekler.
Gazeteci milleti de, mesleğimizin bu özünü unutmadıkça, mesleklerine sahip çıktıkça, gazetecilik daha iyi günler görecek.
Bundan kuşku duymuyorum.
İyi pazarlar!