Kürtçe, okullarda seçmeli ders olarak... Tarihi bir adım mı? Yoksa Kürtçe eğitim olmadan olmaz mı? ‘Asimilasyon’un devamı mı? Olumlu ama yetersiz mi? Kürtlerin eşitliği diyorsak, bu ancak ‘Kürtçe eğitim’den mi geçer? Tartışalım ama silahlar da sussun!

Kürtçe, okullarda seçmeli ders olarak... Tarihi bir adım mı?
Yoksa Kürtçe eğitim olmadan olmaz mı? ‘Asimilasyon’un devamı mı?
Olumlu mu?
Olumlu ama yetersiz mi?
Sembolik bakımdan mı önemli?
Kürtlerin eşitliği diyorsak, bu ancak ‘Kürtçe eğitim’den mi geçer?
Evet, yeni tartışma konumuz.
Başbakan Erdoğan’ın geçen gün açıkladığı okullarda seçmeli ders olarak Kürtçe kararına dudak bükmek bence yanlıştır.
Yaşadığımız memleket Türkiye.
Nerelerden geliyoruz.
Onun için seçimlik ders olarak dahi olsa, Kürtçenin okullara girmesi önemli ve olumlu bir adım.
Yeterli mi, elbette değil.
Asimilasyon devrini gerçekten kapatmak istiyorsak, Kürtler ‘eşit vatandaş’sa, bunun en önemli adımı hiç kuşkusuz ‘Kürtçe eğitim’dir.
Bir noktanın unutulmaması lazım.
Kürt sorunu, PKK, şiddet ve terör sahneye çıkmışsa, bunların temelinde Kürt dilinin ve kimliğinin inkarı yatar.
Bu inkârın sona ermesi de, sadece Kürtçe’nin seçimlik ders olarak kabullenilmesinden değil, Kürtçe eğitim hakkının teslim edilmesinden geçer.
Herkes böyle düşünmüyor.
Olabilir.
Burada önemli olan, farklı düşündüğümüz için birbirimizin gırtlağına sarılmaktan kaçınmaktır.
Oturup konuşmaktır.
Diyalog ve uzlaşma ortamı yaratmaktır.
Bunun için de önce parmakları tetikten çekmek gerekir.
Parmakları tetikten çekmek...
Yani dağda silahların susması...
Silahların gömülmesi değil, önce susması... Ateşkes, eylemsizlik ne derseniz deyin. Yapılacak ilk iş, dağdan ölüm haberlerinin gelmesine son vermektir.
Sonra da zamanı torbaya sokmaya çalışmadan, meseleleri önem derecesine göre zamana yayarak konuşmaya başlamaktır, özellikle kapalı kapılar arkasında.
Anlaşılan o ki, bu açıdan mutfakta yine bir şeyler pişirmeye çalışanlar var. Iraklı Kürt liderlerTalabani’yle Barzani ve Washington’daki bazı odaklar da devrede.
Başbakan Erdoğan yönetimiyle Kılıçdaroğlu CHP’sinin son zamanlardaki yumuşak çizgileri de göz önünde tutulursa, insan iyi şeyler olabilir duygusuna kapılabiliyor.
En azından bir iyimserlik...
Biliyorum, bardağın boş tarafını da...
KCK operasyonları hız kesmiyor.
Son olarak Van Belediye Başkanı tutuklandı. Hakkari bir başka alem; BDP Genel BaşkanıSelahattin Demirtaş’ı haklı olarak isyan ettiriyor.
KCK’dan hapisteki avukat sayısı 40.
Van milletvekili Aysel Tuğluk hakkında 14.5 yıl hapis isteniyor.
Söylenecek çok şey var.
Ama her zaman her şey aynı anda söylenmez. Üzüm mü yemek istiyoruz, bağcıyı dövmek mi sorusunda düğümlenen basit bir yaklaşım da vardır siyasette, kapıyı açabilir.
Silahın kullanım süresi bitti.
Miadı doldu eski deyişle.
Şimdi siyaset konuşacak, silahlar değil.
Başka çare yok.
Bu yalın gerçeği Kandil de, İmralı da çoktan beri biliyor. Ankara da, siyaset kurumu da bunun farkında. Bölgesel koşullarla uluslararası konjonktür de silah ve şiddetten yana değil.
Elbette, iki tarafta da Ahmet Altan’ın deyişiyle bazı derin yapılar var, barışı çomaklamak isteyen.
Bu ‘karanlık’ odaklar hep vardı, her zaman da olacak. Önemli olan onların tuzağına düşmeyecek kadar kararlı olmak ve ne yapacağını bilmektir.