TC Başkanı Erdoğan, Malazgirt Savaşı'nın 954. yıldönümü anmasında, “.. yönünü Ankara ve Şam'a dönenler kazanacak. Kıblesini şaşırıp kendilerine yeni yabancı patronlar arayanlar ise eninde sonunda kaybedecektir. KILIÇ KININDAN ÇIKARSA kaleme ve kelama yer kalmaz." dedikten sonra söylediği, ".. Biz tüm bölgemizde kalıcı barışın tesisinden, sorunların diyalog ve diplomasi yoluyla çözülmesinden yanayız.” sözünün kıymeti harbiyesi kalmamıştır. 
Sayın Başkan kılıç mı diyalog mu, bi karar verilmeli artık.
Ama söyleyene değil, asıl karar verene bakmalı.
Ne için söyledi bu sözleri?
Cevabın hedefi belli.
Önce süreç.
Sürece savurdu o narayı!
Genel olarak tüm Kürtlere, özel olarak Suriye Kürtlerine/Rojava'ya/SDG'ye. Ve çözüm için kriteri evrensel hak ve özgürlük olanlara Cumhur İttifakı Devleti tehdidiydi o sözler.
"Ayağınızı denk alın, Ankara ve Şam'ı dinleyin", yani "TC ve HTŞ'nin emrinden çıkmayın" dedi. 
'Abd'nin Türkiye Büyükelçisi Tom Barrack "federasyon olmasa bile ona yakın bir modelle halkların statü ve kültürel özgürlükleri teminat altına alınabilir" mealinde doğruya çok yakın sözüne ve "Avrupa'dan gelen ve gelecek olan doğru sözlere, hakka hukuka kulak asmayın, patron aramayın", aksi halde kılıcı kınından çıkarırım ha!' dedi.
Bu çağda kılıç mı denemez zira kılıç sadece kesici bir metal değil bir iktidar, egemenlik sembolüdür ve tüm egemenlikler şiddetle kurulur ve sürdürülür.
E, öyleyse Erdoğan'ın sözleri tabi ki normal bir egemenlik ittifakının sözcüsü söylemleridir.
Vaka-ı adiye. 
Bu sözlerden yola çıkıp "ne oldu süreç?", "Sürece uydu mu bu açıklama", "süreci zehirliyor", "bitiriyor galiba" vb tevatür yorum üretmenin pek anlamı yoktur. Zira TC steril bir burjuva egemenliği olmadığı gibi ekonomik ve siyasi kapsamda da dediklerini yapacak güçte değildir. Yani yanına küresel güçleri alamazsa karşısına almaması, ama ille halkın gücünü alması şarttır. Hele bu ekonomik koşullarda. Ve bunu da kimi böyle şiddetle, hapisle vb tehdit ederek, kimi meşru olmasa da fiilen satın alarak vb yapmaktadır.
Yapar.
Önemli olan sizin ne yapacağınızdır.
Öncelikle halkı devletin hiçbir tonuna vermemek.
Devletin çatlaklarından varılacak yer devletin başka bir varyantıdır, bu bağlamda hiçbir biçimde halkı devletin hiçbir tonuna vermemektedir başarı yolu. 
Peki başka tonu olamaz mı? Olur ama kendin yoksan, yani o ton bir ittlfakla sağlanmazsa mücadelenin tüm birikim ve değerleri devlet içi seçenekte kalır, halk seçeneği oluşmaz. Solun seçenek olamayışı koca bir ders. İttifaksız olmaz. O yüzden devletin kuyruğunu bırakıp halkın çözümü örgütlenmeli.
Özetle devletin icraatı eleştirilebilir ama halkın çözümünü neden yapmıyor, çözüme ters diye değil, ancak burjuva kurallara neden uymuyor diye olabilir. Ama bu da halka şikayet ederek olur devleti ikna eden tarzda olmaz.
Sonuç olarak bu sözler devletin kapasitesini gösteren sözlerdir. 
Süreçle ilgili aslolan, halklara Türkler'in ne kadar hakkı varsa diğer halkların da o kadar hakkı olduğunu anlatmak için örgütlenmek ve anlattıktan sonra oluşanı da örgütlemektir.