CHP’nin içinde bulunduğu savrulmanın bu partiyi aşan anlamları ve etkileri var. Sanırım Deniz Baykal’a kaset operasyonunu yapan akıl da bu anlamı önemsiyordu. 

AK Parti ve CHP birbirinin antitezidir. İki partinin karşıtlığı ve seçmenlerinin sosyolojik özellikleri sıradan/konjonktürel bir mesele değil. Kökenleri Osmanlı’nın Batılılaşma süreçlerinin başlangıcına uzanıyor. 
Yurt dışına ilk elçileri 3. Selim gönderdi. İyi niyetli şekilde orduyu yenileştirmeye çalışıyordu. Ancak gidenler Batı kültürü tarafından fethedilmiş dönüyor; gittikçe kendi kültür ve değerlerine yabancılaşıyorlardı. Osmanlı’nın dağılışından ıstırap duyuyorlardı ve bu tükenişin sebebi olarak dini ve çokkültürlülüğü tespit ediyorlardı. 
Bu derde devanın da Batı’yı olduğu gibi taklit etmekte yattığına, dinin ve geleneksel yapının dönüştürülmesi gerektiğine adeta iman ettiler. Sivil/askeri bürokraside sınıf oluşturdular. İttihat ile örgütlendiler/partileştiler. Onları birleştiren şemsiye pozitivizm/jakoben laikçilik oldu. 
Gelenekselci ama reformcu Sultan Abdülhamid’e karşı oluşan geniş yelpazeli ittifakın kimyası buydu.

Bu tabii ki bir tepe hareketi olarak kalmadı. Mustafa Kemal Atatürk İttihatçılar gibi hayalperest ve tecrübesiz değildi. Bölge ittifaklarını iyi okudu, Rusya devrimi de yardıma yetişerek Rus tehdidini uzaklaştırdı. Ancak o da yıkılışın analizini ilk nesil Batıcılar gibi yapıyor ve geleneksel yapı ve dindarlığı izole edilmesi, dönüştürülmesi gereken bir risk unsuru olarak görüyordu.

İşte tüm süreçler kentli, eğitimli ve Anadolu’ya kıyasla varsıl bir toplumsallık üretti. Bunlar da “çağdaşlık, laiklik, ilericilik” sloganları altında muhafazakarlığa ve öteki etnik gruplara şüpheyle yaklaştılar. Bu oran aşağı yukarı bire üç şeklindedir. 
Geldiğimiz noktada, artık bu tarihsel bölünmeyi/çelişkiyi giderme görevi önümüzde duruyor. Çünkü içinde bölünen bir ev ayakta kalmakta zorlanır. Muhafazakarlar bu ülkeye uzaydan inmedi. Onlar anomali değil, bu ülkenin tarihsel gerçekliğidir. Laikçilerden daha sağlıklı modernleşmişlerdir ve Erdoğan’ın yaptığı laiklik tanımı doğru/birleştirici olandır.

CHP’liler, MHP’liler de öyle... Bu ülkenin eşit yurttaşlarıdır ve saygıdeğerdirler. Ancak CHP bu haliyle kendi kitlesini depresyonda ve olağanüstülükte tutmaya devam ettikçe, muhafazakarlara İttihatçı benzeri kötücüllük atfettikçe birliğin sağlanması zor görünüyor. 
AK Parti kökü bu hikayede gizli ötekileştirmeyi, eğer ülke mezhep/etnisite bazlı bir kargaşa veya Gezi türünden bir küçük burjuva ayaklanması başarıya ulaşmadıkça, sandıkta sonsuza kadar yener ve oylarını sosyolojik sınır olan yüzde 75’lere kadar bile yükseltebilir. Ancak bu bölünmeyi ağzıyla kuş tutsa tek başına düzeltemez.

Ülkenin dört bir taraftan kıstırılmaya çalışıldığı şu tarihi değişim günlerinde, temel konularda milli ve yerli bir ittifak yapmak durumundayız. 
Sınıfsal bir kibir ve 150 yıl önce yapılmış yanlış bir analiz nedeniyle ülkeyi tehlikeye atmaktan vazgeçmeli. İttihat bu yanlış analiz nedeniyle üst aklın kontrolünde son direnç noktası Abdülhamid’i hal etti de ne oldu? Üç kıtada devraldığı imparatorluğu, beş milyon insani kayıpla İngiliz gemileri Boğaz’dayken Alman gemileriyle terk etti.

İttihatçılar vatan haini değillerdi; bilakis vatanlarını fazlaca da seviyorlardı. Ancak işletim sistemlerindeki bozuk bilgi onlara tarihi hatalar yaptırdı. 
Artık bu sayfayı kapatmalı, milli ve yerli bir zeminde buluşmalıyız. Bu AK Partili olmak anlamına gelmiyor. Ancak halkın da görmek istediği budur ve AK Parti ile başetmenin meşru yolu sokak/mezhep çatışmaları olmayacağına göre, ancak halkla bir bütün olarak barışarak ve artık ne olur 300 yıllık köhnemiş tezleri kenara koyup hayata dönmekle mümkün olacaktır. 
Birbirimizin düşmanı değiliz. Bu iyi bir başlangıç noktası olabilir.