İddianın sahibi Başbakan. “Pensilvanya benimle ilgili güzel bir film hazırlıyormuş.” deyince, -dizi düşkünlüğümüz malûm- dikkat kesildik.

Hocaefendi’den “Başbakan’a şaka yapmışlar.” açıklaması gelince işin rengi anlaşıldı. Aslında hiç fena bir fikir değil. Gerçi Başbakan, projenin yürümediğini ihsas ediyor ve gerekçe olarak da “Bana uygun, çocuğuma benzer bir artist bulamamışlar.” açıklamasını getiriyor. Nejat İşler, Erdoğan’a tıpa tıp benziyor; üstelik çok iyi bir oyuncu. Yan karakterlere her zaman oyuncu bulunur. Böyle bir filmi yapmak mümkün; hatta uzun soluklu bir dizi de olabilir.

Ancak şimdi değil.

İleride mutlaka bu dönemi konu alan filmler, diziler yapılacak. Türkiye’nin bu alandaki birikimi, senaryosundan yönetmenine kadar çok gelişti. Şartlar olgunlaştığı zaman bir yapımcı konuya el atar; izleyici de artık tozlu raflarda saklanan dosyaların perde arkasını, Türkiye’yi alt-üst eden olayların gerçek yüzünü ilgi ile takip eder. Ne zaman? Ancak şimdiki dönem kapandıktan ve yeni bir dönemin herc ü merci arasında eski dönemin hatıraları soğuduktan sonra. Yine de konu biraz farklı galiba.

Erdoğan bir propaganda filminden bahsediyor. Laf arasında “17 Aralık dediler tutmadı. 30 Mart dediler tutmadı.” dediğine göre, bu bir kara propaganda filmi. 30 Mart seçimlerinden önce, popüler dizilere seçim kampanyaları dahil oldu; aslında tek başına iktidar partisinin propagandası yapıldı. Hükümeti ve Erdoğan’ın şahsını yıpratmayı temel eksen alan bir film tutmaz; çünkü eldeki malzeme sürükleyici bir senaryoya uymaz. Yolsuzlukların, suistimallerin kalıpları çok bilindik. “Hırsızlık nasıl yapıldı?” sorusuna cevap arayan bir kurgu, senarist ne kadar deha sahibi olursa olsun çok yavan kaçar. Sistem eleştirileri ile iç içe geçen kişilik analizleri arasında sürükleyici bir kurgu oluşturmak çok zor. Siyasetçinin hırsızlığı itici bir konu. Halbuki “komplo” üzerine inşa edilen bir serüven peşinen ilgi çekici olur. Malzeme o kadar çok ki: Darbe, ajanlar, casuslar, komplolar, entrikalar, paraleller, dış güçler,  İsrail, ABD. Sırf bu kelimelerin üzerine birkaç sezon süren bir kurgu çıkartılabilir. Başbakan’ın yanındaki danışmanların aklına gelmeyen yeni “kötü adamlar” icat etmek senaristlerin işi. Tapınakçılar, İlluminati veya sırf laf olsun diye Türkiye düşmanlarının oluşturduğu çok ama çok gizli bir örgüt ve onun işbirlikçileri. Ülkesini düze çıkartmak ve bir dünya gücü haline getirmek için canla başla çalışan bir Başbakan... Dünyayı dize getiriyor. Onun yıkılması, itibarının bitirilmesi lazım. Mısır’da darbenin, Suriye’de iç savaşın nedeni işte bu. Sonunda düşmanları bir araya gelip, onu yok etmek üzere bir komplo hazırlıyor. Yakın arkadaşlarına rüşvet tuzakları kuruluyor. Her eve, her ofise bir kamera ve dinleme tapeleri. Malzeme çoğalınca bunları bir araya getirip montaj kasetleri hazırlanıyor. Türkiye bıçak sırtında. Paraleller iş başında. Devamı? Bu kadarı fragman olarak yeterli.

“Alt tarafı bir film” demeyin. Pahalı bir prodüksiyon, şöhretli aktörler, güçlü bir senaryo, ABD’nin propaganda filmleri gibi arkada koskoca devlet ve onun imkânları. Yapımcıların aylarca izin için peşinden koştukları mekânlar, plato haline getirilip sınırsız bir şekilde tahsis ediliyor. Binlerce figüran ve kalabalık bir oyuncu kadrosu...

Sadece küçük bir sorun var. Biz bu diziyi her gün gazetelerden ve televizyonlardan zaten takip ediyoruz. Senaryolar yazılıyor ve manşet manşet önümüze konuluyor. Yetmediği zaman Başbakan mikrofonu eline alıyor, hikâyenin geri kalanını tamamlıyor.

Dünkü gazetelerden bir örnek. Senaryoya göre yöneltilen suçlama: “Hükümeti sona erdirip yerine Şer’i yasaların hakim olduğu teorik bir İslam diktatörlüğü kurmak.” Suçlanan kişi, hakkında doktora tezleri yazılmış, İslâmcılar “ılımlı İslâm”ın savunucusu olarak suçlamış , “hoşgörü” ve “birlikte barış içinde yaşama”nın mimarı olarak uluslararası alanda saygı kazanmış güçlü bir dinî-sosyal hareketin lideri.

Kim yazıyor bu senaryoyu? Filmi kim çekiyor?