Demokrasinin sadece seçimden ibaret olmayıp yurttaşların hiçbir hükümet tarafından çiğnenemez temel hak ve özgürlükleri de içerdiğinin bilincinde olanlar, fiilen Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan tarafından yönetilen AKP hükümetinin Türkiye’yi hızla bir tek–adam, tek–parti yönetimine doğru götürdüğünün farkında. Türkiye’nin önündeki temel soru, bu gidişin nasıl önlenebileceği.

Seçmen kabaca eşit büyüklükte iki kamp arasında kutuplaşmış durumda. Bir tarafta, esas olarak, Milli Görüş geleneğine bağlı İslamcılar, muhafazakâr Kürtler ve ekonomik çıkarlarının AKP iktidarının devamına bağlı olduğuna inananlardan oluşan Erdoğan taraftarları var. Öte yanda da, esas olarak, CHP ve MHP’ye oy verenler, Aleviler, özgürlük yanlısı Müslümanlar, Kürtler ve diğerleri bulunuyor. Rejimin geleceği bakımından hayati önem taşıyan önümüzdeki genel seçimlerde dengenin ne yönde değişeceğini, başlıca PKK ve HDP tarafından temsil edilen milliyetçi Kürtlerin belirleyeceği söylenebilir.

Milliyetçileri, sosyalistleri ve liberalleri kapsayan Kürt siyasi hareketinin Kemalist asimilasyoncu politikaları sorgulayarak Türkiye’nin demokratikleşmesine önemli bir katkı yaptığı yadsınamaz. PKK’nın 1980’lerde başlayan ayrılıkçı silahlı isyanının ise, Kemalist tek–kültürcülüğe sıkı sıkıya bağlı TSK’nın vesayeti altında olan hükümetlerin demokratikleşmeye karşı direnmelerine yol açtığı ve başta Kürtler olmak üzere halkın büyük acılar çekmesine neden olduğu da bir gerçek.

Evet, PKK giderek Marxizm–Leninizm’i, sonra ayrılıkçılığı terk etti; yasal siyasete katılmasına kapıların açılması ve Kürt bölgesine özerklik verilmesi talebinin karşılanması karşılığında silahları terk edebileceği mesajını verdi. PKK’nın İmralı’da hükümlü lideri Abdullah Öcalan, Mart 2013’te silahlı mücadeleye son çağrısı yaptı ve hükümetle gizli yürütülen barış görüşmelerine başladı.

Göründüğü kadarıyla PKK, özellikle de Kandil’deki askeri liderliği, hükümete güvenmiyor, oyalama taktiği uyguladığını düşünüyor. Bu yüzden PKK bir yandan görüşmeleri sürdürürken, öte yandan talepleri en geç haziranda yapılacak genel seçimden önce karşılanmayacak olursa silahlı mücadeleye dönme tehdidinde bulunuyor. AKP iktidarı ise, muhtemelen, vereceği tavizlerin seçmenlerinin bir kısmını kendisinden uzaklaştıracağı ve TSK ile gerginliğe yol açabileceği endişesiyle görüşmeleri seçim sonrasına kadar uzatma taktiği uyguluyor.

PKK, AKP iktidarı ile bir anlaşmayı tehlikeye sokmamak için Gezi Parkı protestolarına katılmadı; Kobani krizinin, Erdoğan’ın PKK’yı IŞİD ile aynı kefeye koymasının görüşmeleri raydan çıkarmasına izin vermedi. HDP, 4 eski bakanla ilgili yolsuzluk iddialarını araştıran meclis komisyonundan temsilcisini çekti; yakınlarda da % 10 barajına takılma riskine rağmen seçime parti olarak katılacağını açıkladı. Bu adımları, taleplerin karşılanması halinde, HDP’nin Erdoğan’ın istediği başkanlık sistemine destek vereceğine dair spekülasyonları tetikledi.

Elbette ki PKK ile hükümet arasındaki gizli görüşmelerde ne gibi al–ver pazarlıkları yapıldığı spekülasyona açık. Ne var ki, PKK–HDP’nin asgari taleplerin karşılanması halinde Erdoğan’ın istediği başkanlık sistemine destek vereceği, aksi takdirde buna karşı çıkacağı anlaşılıyor. KCK-PKK’nın geçen mart ayındaki yerel seçimler öncesinde yaptığı açıklamayla kesinlikle hemfikirim: Demokrasi olmadan Kürt sorunu çözülemez, Kürt sorunu çözülmeden demokrasi yerleşemez. Ne var ki, PKK’nın bu düşünceye bağlı olduğundan ciddi kuşkum var.

Türkiye’de özgürlükçü ve çoğulcu demokrasinin yerleşmesi, muhakkak ki hem Türklerin hem de Kürtlerin çıkarınadır. Otokratik bir rejime doğru gidildiğine göre, buna Türkler kadar Kürtlerin de karşı çıkması gerekir.