7 Haziran'a gidilirken başında Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan'ın olduğu AKP yönetiminin gözü yukarılardaydı; seçime “Türk usulü başkanlık” sistemine kapı açabilecek, en az 330 milletvekili kazanma iddiasıyla gidilmişti.

AKP yönetiminin 1 Kasım'da yapılacak “tekrar seçim”de böyle bir iddiasının kalmadığı ortada. Şimdi hedef ne yapıp yapıp tek başına iktidara yetecek en az 276 milletvekili kazanmak.

Bunun için AKP iktidarı bir yandan sabah akşam siyasi istikrarın ancak tek parti iktidarı ile sağlanabileceğini iddia ediyor, öte yandan da bunun temel engeli olan HDP'yi baraj altında bırakmak için elinden geleni esirgemiyor; her şart altında silahlara karşı çıkan, Türkiye'nin bütünlüğünü savunan HDP'yi “terör örgütünün uzantısı” ilan ediyor.

Bunun için Başbakan Davutoğlu, 20 Eylül'de İstanbul, Yenikapı'da yapılan parti mitinginde temel hedefi ilan etti: “1 Kasım'da çok çalışacaksınız, bunları (yani HDP'yi) baraj altında bırakacaksınız…” Bunun için Cumhurbaşkanı Erdoğan, 1 Kasım'da HDP'nin baraj altında kalması durumunda, “bunun bir risk oluşturmayacağı”nı öne sürdü. (25 Eylül) AKP sözcülerinin bu vahim çağrı ve iddialarının sorgulanması ve çürütülmesi gerekiyor.

Her şeyden önce şunun altı çizilmeli: Siyasi istikrar asla tek–parti iktidarıyla ya da iktidarın tek kişide toplanmasıyla sağlanamaz. Siyasi istikrar, ancak ve ancak yönetimlerin yurttaşların hak ve özgürlüklerine saygı gösterdiği rejimlerde mümkün olur. Bu nedenledir ki ülkelerin birçoğu koalisyon hükümetleriyle yönetiliyor, ama siyasi istikrarsızlık söz konusu olmuyor. (Bu ülkelerin uzun listesi için ansiklopedilere bakılabilir.) Buna karşılık, iktidarın tek-partide ya da tek adamın elinde toplandığı rejimlerde sağlanabilen yegane istikrarın yurttaşların hak ve özgürlüklerinin çiğnenmesi alanında olduğu ve bu rejimlerin er geç isyanlarla devrildiği insanlığın ortak tecrübesi.

Geçmişte Türkiye'de koalisyon hükümetlerinin uzun süreli olamadıkları, zamanı gelen reformları yapmakta güçlük çektikleri doğrudur. Ne var ki, bizde siyasi istikrarsızlığın temelinde yatan etken, koalisyon hükümetleri değil, yurttaşların temel hak ve özgürlüklerinin; etnik ya da dinsel kimliklerinin ya da ifade özgürlüklerinin saygı görmeyişi olmuştur. Gerçekte bunu en iyi görebilmesi gereken AKP iktidarıdır. AKP iktidarı ilk iki döneminde yurttaşların hak ve özgürlüklerini önemli ölçüde genişlettiği için ülkeye huzur ve istikrar getirdi, üst üste seçim kazandı. Bu yoldan sapıp keyfiliğe ve otoriterliğe yöneldiğinden beri ise ülke huzur görmüyor. Bu yüzden AKP artık inişte, bir daha tek–başına iktidar olmak için demokrasi dışı yollara başvurmak, 12 Eylül askeri yönetiminin getirdiği yüzde 10'luk, dünyanın hiçbir demokrasisinde (bu arada Rusya'da bile) görülmeyen baraja sarılmak zorunda kalıyor. Bunun için ülke bütünlüğünün ve barışın en büyük güvencesi haline gelen HDP'yi şeytanlaştırıyor.

Cumhurbaşkanı Erdoğan fena halde yanılıyor ve yanıltıyor. Türkiye Cumhuriyeti Kürt yurttaşların temel hak ve özgürlüklerine saygı göstermediği için, kuruluşundan bu yana irili ufaklı onlarca Kürt isyanına sahne oldu. İsyan bugün de devam ediyor. AKP iktidarının izlediği politikaların bu isyana son verme şansı olmadığını hep birlikte gördük. Kürt siyasi hareketinin Meclis'te temsil imkânı bulamayışı, HDP'nin şu veya bu yolla Meclis dışına itilmesi, Türkiye'nin geleceği için çok büyük bir risktir. Bu durumda Kürtler arasında “Demokratik, barışçı yoldan hak aramamıza izin verilmeyen, saygı gösterilmeyen bir ülkede yaşamaya devam etmemizin bir anlamı yoktur…” şeklindeki düşüncenin, dolayısıyla ayrılıkçılık eğiliminin yayılması kaçınılmaz olur. Bunu görmemek için siyaseten kör olmak gerekir.