Ankara 5. Sulh Ceza Hakimliği hiçbir hukuki yönü, hiçbir inandırıcılığı olmayan iddialara dayanarak, bünyesinde medya kuruluşlarını da barındıran İpek – Koza Holding yönetiminin, iktidara yakın kayyuma devredilmesine karar verdi.

Bunun ifade ettiği çıplak gerçek, Türkiye'de kişi diktatörlüğüne doğru bir adım daha atılmış oluşu.

Yargının ve medyanın bağımsız olmadığı yerde demokrasiden söz edilemez. AKP yönetimi 2011'den, özellikle de 17/25 Aralık Cumhuriyet tarihinin en büyük rüşvet ve yolsuzluk soruşturmasına maruz kalmasından bu yana attığı adımlarla, yargıyı ve medyayı siyasi iktidarın emri altına sokuyor. Medyada önce TRT ve Anadolu Ajansı hükümetin borazanı haline getirildi. Sonra “havuz medyası” kuruldu. Sonra muhalif gazeteciler tutuklanmaya, muhalif yayınlar sansürlenmeye başladı. Şimdi de muhalif medyaya doğrudan el koyma aşamasına gelindi. Devamının geleceği de ilan ediliyor.

Düne kadar, başında Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan'ın bulunduğu AKP iktidarının, “milli irade” söylemiyle, yani gücünü seçmenden, halktan aldığı iddiasıyla ülkeyi bir çoğunluk diktatörlüğüne dönüştürdüğü söylenebilirdi. 7 Haziran genel seçimleriyle, seçmen çoğunluğuna dayandığı iddiası sıfırlandığı halde, geçici bir seçim hükümeti altında, hem de bir genel seçime gidildiği günlerde, muhalif - eleştirel seslerin susturulmasına yönelik son hamleler, AKP iktidarının artık ne seçimle gelen yönetim, ne de başta muhalefet hakkı olmak üzere yurttaşların temel hak ve özgürlükleriyle sınırlı yönetim anlamında demokrasiye herhangi bir saygısı kalmadığını gösteriyor.

İpek – Koza Holding'e el koyma kararının anayasayla güven altına alınmış olan en temel demokratik haklara; mülkiyet hakkına ve girişim özgürlüğüne, ifade ve basın özgürlüğüne indirilmiş bir darbe olduğu; sadece muhalif görüşleri susturmaya değil, iktidarın dümen suyundan gitmeyi reddeden işadamlarını da yola getirme amacını güttüğü herkesin görebileceği kadar açık bir durum. Ne yazık ki, hukuk sürecini izleyerek, anayasayı delik deşik eden bu kararın düzeltilmesi yolu da kapalı görünüyor. Zira, el koyma kararı, bizzat dönemin başbakanı tarafından “paralel yapı”yla mücadeleyi yürütecek “proje mahkemeler” olarak (yani tek – parti döneminin İstiklal Mahkemeleri ve 27 Mayıs darbesinin Yassıada mahkemeleri gibi, adil bir yargılama yapmak için değil mahkum etmek için) kuruldukları açıkça itiraf edilen Sulh Ceza Hakimlikleri'nin kararlarına yapılan itirazlar, bir kapalı devre sistem içinde, diğer sulh ceza hakimlikleri tarafından inceleniyor.

Ve ne acıdır ki, bütün saygın anayasa hukukçularımızın hukuk devleti ilkeleriyle çeliştiğini ilan ettiği Sulh Ceza Hakimlikleri, Anayasa Mahkemesi çoğunluğu tarafından Anayasa'ya uygun bulundu. (Bu mahkemelerin hukuk devleti açısından ne büyük bir cinayet olduğunun açıklaması için bkz: Prof. Dr. Kemal Gözler, “Sulh Ceza Hakimlikleri ve Tabii Hakim İlkesi,”Yaşananlar gösteriyor ki, Türkiye'nin iki yüzyıla uzanan hukuk devleti ve demokrasi tecrübesi, çetin bir sınavdan geçiyor. AKP'nin yeniden tek başına iktidarı elde edip edemeyeceğini gösterecek olan 1 Kasım seçimleri, bu sınavda önemli bir aşama olacak. Ne var ki sınavda asıl belirleyici, demokrasi, hukuk devleti, insan hakları ve farklılığa saygının yerleşmesini isteyen siyasilerin, kanaat önderlerinin, toplum kesimlerinin bu yolda verecekleri kararlı ve sabırlı mücadele olacak. Askere dayalı otoriterliğe karşı hukuk ve meşruiyet içinde verilen mücadele kazanıldı. Şimdi sıra halka, sandığa dayandığı iddiası çökmekte olan sivil otoriterliğe karşı mücadelenin kazanılmasında. Demokrasiyi hak ediyor muyuz? Bunun cevabını öğreneceğiz.