Brüksel'de yapılan Türkiye - AB Zirvesi'nde konuşan Başbakan Ahmet Davutoğlu, “Çok gururla söylüyorum...” demiş, “Çevremizdeki bütün olaylara rağmen Türkiye'de çok çok dinamik bir demokrasi var. Temsil gücü yüksek bir parlamento, etkin bir hükümet var…” Zirvede Türkiye'nin AB'ye katılım sürecinin canlandırılması kararı alınmasını memnuniyetle karşılıyorum.

AB karar vericilerinin Türkiye'deki demokrasinin ne tür bir demokrasi olduğu konusunda iyi bir fikirleri olduğundan da şüphem yok. Yine de, Avrupalı dostlarımıza ve herkese Davutoğlu'nun “dinamik demokrasi” dediği şeyin, biz Türkiye yurttaşları açısından ne anlama geldiğini hatırlatmakta yarar görüyorum. Türkiye'de geçerli olan rejimin başlıca parametreleri şunlar:

Evet, hükümet seçimle belirleniyor. Ne var ki, dünyanın başka hiçbir ülkesinde bulunmayan (Rusya'da bile yüzde 7 olan) yüzde 10'luk seçim barajı, sadece yüzde 7 üzerinde oy alan partilere hazine yardımı yapılması, milletvekili adaylarının esas olarak parti liderleri tarafından belirlenmesi, demokrasinin temsili niteliğini baştan kısıtlıyor. Seçimler partiler arasında eşit, adil koşullarda yapılmıyor. İktidar partisi bütün kamu olanaklarını kendi lehine kullanıyor.

Ülke tamamen keyfi olarak yönetiliyor. Ağustos 2014'te cumhurbaşkanı seçilen Tayyip Erdoğan, parlamenter sistemi öngören anayasanın “bekleme odası”na alındığını; kuvvetler ayrılığına yer vermeyen, “Türk usulü” başkanlık sistemi anayasaya yazılana kadar fiilen başkanlık sistemine, tek – adam yönetimine geçildiğini ilan etti. Bu nedenle başbakan hemen tümüyle etkisiz halde. Demokrasiyi çoğunluk diktatörlüğü olarak anlayan; muhalefeti “milli irade”ye darbe, hainlik, casusluk olarak gören bir zihniyet hakim.

17/25 Aralık 2013'te kamuoyuna intikal eden büyük rüşvet ve yolsuzluk soruşturması örtbas edildi; ardından yargı, iktidara bağımlı hale getirildi, hukuk devletinin yerini parti devleti aldı. Medyanın önemli bir kısmı, kamu ihaleleriyle beslenen işadamlarının denetimine verilmiş durumda. Kamu yayın kuruluşu tümüyle hükümet borazanı konumunda. Geri kalan medya büyük baskı altında; ya “kayyım tayini” yoluyla adım adım hükümete bağımlı hale getirilmekte ya da susturulmakta. Gazeteciler hapis tehdidi altında tutuluyor; sadece gazetecilik yaptıkları için tutuklu basın mensuplarının sayısı giderek kabarıyor. Temel hak ve özgürlükler yanında, laiklik de ağır tehdit altında. İslami değerleri temsil iddiasındaki iktidar, Müslümanlara zulüm uyguluyor.

İçte ve dışta barış vaadiyle iktidar olan AKP'ye giderek içte ve dışta savaş mantığı hakim olmakta. Ülkenin temel sorunu olan Kürt sorununa, tıpkı 1990'larda olduğu gibi, askeri çözüm, öldürerek çözüm aranmaya başladı. Güvenlik güçleriyle PKK arasındaki çatışmalar nedeniyle olağanüstü hal uygulamaları yayılıyor; çatışmalarda ve faili meçhul cinayetlerde can veren yurttaşların sayısı giderek kabarıyor. Temel hak ve özgürlükler saygı görmediği için ülkede büyüyen bir huzursuzluk egemen. Şurası muhakkak ki, Davutoğlu'nun “çok çok dinamik demokrasi” dediği şey tam anlamıyla bir sahte demokrasi.

****

Gerçek bir “Barış Elçisi” olan Diyarbakır Barosu Başkanı Tahir Elçi'yi yakından tanımak şerefine nail olmuş, birçok kereler kendisiyle sohbet etmek fırsatını bulmuştum. Bütün yurttaşların eşit olduğu, kimsenin etnik ya da dinsel kimliğinden dolayı ayrımcılığa uğramadığı bir Türkiye için siyasi mücadeleye içtenlikle bağlı bir Kürt aydınıydı. Giderek yükselen şiddet ortamında, aydınlatılmayı bekleyen bir şekilde vurularak ölümü derinden üzdü. Anısı önünde saygıyla eğiliyorum.

NOT: Değerli okurlarım, yıllık iznimin bir bölümünü kullanıyorum. 15 Aralık'ta yeniden buluşmak umuduyla saygılar sunarım.