Geçen gün bir arkadaşımın dükkânında ayaküstü bir sohbet yaptık. Yanımızda yine kim olduğunu bilmediğim genç biri daha vardı. Konuşma her zaman olduğu gibi (o arkadaşımla)politik içerikli idi. Zira o arkadaşım 12 Eylül döneminden hapishane arkadaşım ve yoldaşımdı. Yanımızdaki arkadaşta onun görüşlerini onaylar havasında ve benim düşüncelerimin, onlar açısından pek iler tutar yanı yoktu.

   Konu şu; günümüzde hala sömürü azgın bir şekilde devam ediyor ve b una karşı sınıf mücadelesi de devam etmeli. Yani kendi değimi ile eski mücadele sistemi milim şaşmadan değişikliğe uğratılmadan geçerliliğini koruyor dedi. Bu konuda ümitli olduğunu da söyledi. İşte Güney Amerika’daki değişimler dedi. Yani şunu demeğe getirdi. Sosyalist komünist blok yıkıldı ama yenileri hızla oluşuyor, buda beni umutlandırıyor dedi. Burada ben kendi tahminimi de ekleyeyim. Genellikle eski arkadaşlarımın bu görüşü savunduğunu zaman zaman tanık oluyorum.

  Yukarıda genel olarak belirttiğim konuların yanlışlığını teker teker ele alarak bakmaya çalışalım. Hadi yanlışlığını demeyelim, tevazu açısından. Evet, sömürü, adaletsizlik, ayırımcılık var ve bu konular üzerinde çalışma yapılması gerekli ve bugün yapmaya çalıştığımız kişisel olarak tabu. İşte bunun hangi yolla mücadele edileceğidir. Dilim döndüğünce demokratikleşme temel alınarak temelde daha değişik kesimlerle ittifaklar bu güne kadar aşağılananlar hor görülenlerle demokratik bir ortamın yaratılması mücadelesi esas olmalıdır dedim. Eğer Türkiye batı standartlarında bir demokrasiyi oluşturabilirse o yukarıda saydığımız olumsuzlukların daha da kolay bir ortamda ele alınabileceğini söyledim. İşin aslına bakılırsa bu bizim eskidende ateşli bir şekilde dile getirdiğimiz bir konu idi. Şunu söylüyorum, burjuva demokrasisi derdik, feodaliteden kurtulmadan bahsederdik. Eki bunların hepsi unutulup sadece AKP karşıtlığı üzerine görüşünüzü oluşturursanız ,milim eski görüşlerden sapmamak gibi çıkmaz yola sapar ve kendinizle çelişir hale gelirsiniz.Yani diyalektik ten konuşacaksınız ama öbür yandan da Marksizm’e bir dine tapar gibi tapacaksın, bu olmaz.Hayatın dinamik olduğunu hatırlatmaya gerek varmı.Her dönemin kendine has mücadele yöntemleri ve konuları farklılık gösterir demiyor muyduk.

    İşte bu günün Türkiye’sinin sorunları karşısında hala otuz sene, doksan sene ve hatta yüz altmış sene öncesinin çözüm yöntemleri ile ele almanın ne kadar mantıkla alakası vardır. Şunu duyar gibiyim, zaten bizde Marksizm’i güncelliyoruz ve ona göre konuşuyoruz. İyi güzel de milim şaşmamak neyin nesi, demokratik mücadelenin küçümsenmesi nasıl açıklanmalı.

   Gelelim Güney Amerika konusuna. Bir defa şunu baştan söyleyeyim, ben o yönetin biçimlerini onaylamıyorum. Bir defa despotik bir yapıya sahip bazıları. Örnek Venezuela.

Ama bazıları da o arkadaşın söylediği içerikte değil. Örnek Brezilya. Despotik dediğim ülkeler bile, o eski klasik anlamda devrimle bile gelmiyorlar. Yani demokratik seçimle gelip seçimle yerlerini başkalarına devrediyorlar. O çok “ beğenilen” yönetimlerin bazıları komünist partilere akıl almaz baskılar uyguladığını da basından duyuyoruz. Demem o ki umut olarak görülen ülkelerin yönetimleri bile eski ile uyuşmuyor. Bütün konular yeni durumla ilintili. O zaman nasıl olacak bu iş. Kapitalist değişiyor, Müslümanı değişiyor, Mücadele konuları değişiyor ama biz aynı kalacağız. İşte kendimizi tatminden başka hiçbir işe yaramayan bakış bu.

   Ben şunu söyleyeyim bir defa geçmişimizle yüzleşmemiz gerekiyor. Üzerimize yamanmaya çalışılacak olumsuzluklardan çekinmeden yeni durumu kavramak en doğru olacaktır diye düşünüyorum.