İnsanlar hoşnut olmadıkları mahkeme kararları sonrasında 'karara uyacaklarını ancak doğru bulmadıklarını' söyleyebilirler. Mahkeme kararına uymak asıldır, ancak onu eleştirmek de herkesin hakkıdır.

Mahkemeler kendi kararlarına yönelik değerlendirmelere cevap vermeye kalkmazlar, sadece aldıkları kararlarla konuşurlar. Evrensel hukuk kuralları da mahkemeleri, siyasetçilere laf yetiştiren kurumlar olarak görmez. Dünyanın hiçbir ülkesinde hukukçular (yargı mensupları) Türkiye'deki kadar konuşmazlar, siyasi alana dönük değerlendirmeler yapmazlar.

Son yaşanan olay iki açıdan eleştiriyi hak ediyor.

BİRİNCİSİ, Anayasa Mahkemesi'nin görev ve yetki alanını sınırsızmış gibi görerek her alana (en son YSK'nın yetki alanına) yönelik kararlar alabileceğine, birinci derece mahkemelerini bile anlamsızlaştırdığına yönelik bir algının oluşması. Yazılı anayasa ve yasa hükümleri dururken yeni yeni içtihat ve teamüller oluşturmanın hukukun objektifliğiyle bağdaşır bir tarafı yoktur. İç hukuk yolları tükenmeden verilen karar ileriye yönelik ciddi suistimallere kapı açabilir.

Twitter bir şirkettir, bu şirket kendisini kapatmaya karar verirse, AYM 'iletişim özgürlüğünü yok ediyorsun' mu diyecek? Gerçi dese ne olur, bu şirket Türk hukukunu zaten tanımıyor!

Bireysel hak mahrumiyeti bireysel özgürlük kadar önemlidir. Evrensel hukuku el üstünde tutan AYM, bireysel mağduriyetler, kişi haklarına saldırı ve mahkeme kararlarının uygulanmaması konusunda bir karara varmamış, evrensel hukukun parçası olan bireysel hakları gözeten bir yaklaşım ortaya koymamıştır. Zaten bu yönde bir karar alsa da Twitter bunu tanımayacak, AYM'yi muhatap kabul etmeyecektir.

Acaba radikal demokrasi kavramı gibi şimdi de 'radikal hukuk, aktivist yargıç' kavramları mı oluşturulmak isteniyor?

Olayın İKİNCİ boyutu mahkeme başkanının Başbakan'ın değerlendirmesine yönelik sergilediği tavırdır. Başbakan'ı 'duygusal refleks' göstermekle eleştirmek bir yüksek yargı başkanının işi olabilir mi? Mahkeme başkanları ne duygusal karar vermeliler, ne de insanları duygusallıkla eleştirmeliler. Mahkeme kararına yönelik değerlendirmeler duygusallık içerir veya içermez, bu bir kişiye yönelik suçlama değildir. Kuruma yönelik eleştirileri kişiselleştirerek cevaplandırmak doğru olamaz.

AYM'nin kararları da, başkanın açıklamaları da deneyimli hukukçular tarafından eleştiriliyor ve sorgulanıyorsa, bunlara cevap yetiştirmeye çalışmak yerine toplumsal hassasiyetleri anlamaya çalışmak gerekir.

AYM gibi önemli kurumlar siyasi polemiklerin içine çekilmemeli ve tartışılır hale gelmemelidir. Aksi halde toplumsal güven sarsılır ve kurumların saygınlığına gölge düşmüş olur.

Hoşgörü söyleminden dava rekortmenliğine

Hatırlanırsa bir ara Başbakan Erdoğan'ın açtığı davalar çok konu olmuş ve haksız bir şekilde 'tahammülsüzlük göstergesi' olarak yaftalanmıştı. Şimdilerde bunu çok aşan bir durum yaşanıyor.

Bugün çıkan gazete ve köşeyazılarından sonra sayısı artmış mıdır bilinmez ama dün itibariyle Fethullah Gülen'in açtığı dava sayısının 1.500 civarında olduğu söyleniyor. Hoşgörü söylemiyle dava sayısı arasında büyük bir tenakuz görünüyor. Neredeyse muhafazakar camianın gazetelerinden mahkemeye verilmeyen kalmamış. Özellikle paralel yapıya yönelik her eleştiriyi sahiplenmek ve üzerine almak ayrıca manidar bir durumdur. Bunu da milletimizin takdirine havale ediyoruz.

YASİN DOĞAN / YENİ ŞAFAK