7 Haziran seçimlerinde dış politika hiç konuşulmadı ve bu çok ilginçti. Zaten Dışişleri, Avrupa görmüş eğitimli çocukların güzel ofislerde eğleşerek iştigal ettiği soyut ve aristokratik bir mevzu olup Cumhuriyet'in bidayetinden beri halkımızı hiç ilgilendirmemiştir.

‘Monşer takımı', aynen küresel ısınma vesaire konusunda olduğu gibi diplomasinin ayaklar altında sürünüp ufalanmasına müsaade etmemişlerdir. İşbu monşer takımı ile yıllarca dalga geçenler arasında yer aldığım için kendimi ayıplıyorum; onlar, yokluklarında kadr ü kıymeti anlaşılan bürokratik bir zümre imiş.

Dilimin altındaki baklayı çıkarıyorum: Velev ki 2011'de Dışişleri'ne Sayın Davudoğlu yerine benim gibi dil bilmeyen, dünyadan habersiz bir diplomasi cahili tayin edilmiş olaydı durum bundan daha kötü olabilir miydi diye ara sıra ciddi ciddi düşünüyorum. Dış politika konusunda hükümetine yüzde 40'ı mütecaviz bir oranda destek veren aziz halkımız gibi benim de böyle birtakım garip fantezilerim vardır; meselâ ‘Milli takımın başına son derece saygıdeğer bir maaş ile ben teknik patron tayin edilmiş olsaydım, grup elemelerinde bundan daha başarısız olabilir miydik?' fikri beni çok meşgul ediyor. Cahil cesur olur derler; ‘Bu kadar başarısızlığı ben de başarabilirdim' diye düşünmek içime tarifi kolay olmayan rahatlık hissi veriyor; ergen yaşlarımdan beri yakamı bir türlü bırakmayan küçüklük komplekslerimi böyle ufak tefek manevî ve farazî hediyelerle avutuyorum, n'aapiim!

Suriye'ye barış ve demokrasi getireceğiz derken, öz be öz yerli ve millî sınırlarımızı muhafaza ve müdafaa eylemek için Suriye'ye bir miktar asker soksak ne lazım gelir noktasına varmamız bana vaktiyle merhum Ecevit'in ‘Bi dakka; Yunanistan'a barış ve demokrasi getireceğiz' diyerekten Kıbrıs'a asker dökmesini hatırlatıyor. 40 yıldan beridir ne Yunanistan, ne de biz bir türlü belimizi doğrultamadık gitti ve üstelik demokrasi de pek ortalıkta görünmüyor. Olsun, çok hoşumuza gitmişti ve ilk defa dış politikayla şöyle adam akıllı ilgilenivermiştik. Ne güzel günlerdi!

Suriye hududumuz atış tatbikatlı uluslararası silah fuarına döndü; başta hava kuvvetleriyle ABD olmak üzere dolaylı yoldan Rusya, İran, Kuveyt, Suud orada. PKK, PYD zaten hep orada, Barzani bile dayanamayıp bir acenta açtı. Suriye'ye demokrasi getirsin diye fişteklediğimiz muhalif silahlı gruplar orada, onların varlığından müştak IŞİD orada. Bu gidişle yakında ANZAC birlikleri de ‘Kambersiz düğün olmaz' diyerek Lazkiye'ye çıkarma yaparsa şaşmam. Dolayısıyla bizim de orada olmamız gerekiyor ve bundan daha kötü bir senaryoyu, ben bile yazamazdım diye düşünmekte sonuna kadar haklıyım. Keşke Hariciyemizde bir Suriye masası hiç olmasaydı; eminim ki işler bu kadar kötüye gitmezdi!

Evet, seçimlerde Suriye'yi konuşmadık çünkü biz Türkler, başka ülkelerin içişlerine karışmaktan nefret ederiz. İşler ters gidebilir; kötü yönetimin sonunda milyonluk muhacir kafileleri şehirleri istila edebilir; uluslararası ortamdan dışlanmış, müttefiksiz kalmış olabiliriz. Bunlardan daha elim ve vahim olmak üzere silahlı kuvvetlerimiz, “Abi biraz ağırdan alsak; böyle Ramazan ortasında pata-küte bir komşu ülkenin sınırını ihlâl etmek bizim gibi bir ağır abi ülkesine yakışıyor mu; bunun diplomatik sonuçları pek fena olabilir” şeklinde derinlikli stratejik politikamıza ihtirazi şerh de düşebilirler. İşin çok daha fenası, acemi kovboyun pantolonunu giyerken kendini baldırından vurması gibi yolsuzluk şeysilerini örtbas edeyim derken sakalı katrana bulamışlıktan hâsıl olan panik hissini yatıştırmak için bir kahramanlık hikâyesine acil ihtiyaç duyulabilir. İşte bu ahval ve şerait içinde bir ülkenin dış politikasını bundan (ve benden) daha kötü yönetebileceğini iddia eden varsa şahsen onunla tanışmak ve alnını karışlamak isterim.

Dış politika konuşmuyorsa bu necib millet, tokgözlülüğündendir; hâşâ anlamadığından değil!

(Mehter kasetleri felan hazır mı İbrahim?)