Türkiye toplumunun cemaatlerine sarıldığı şu günlerde, cemaatçiliği aşan söylemiyle HDP’ye yapılanların ya da yapılmaya çalışılanların bugün bu ülkede yaşayan herkesi düşündürmesi gerekiyor. Gerekiyor, çünkü belki de ilk defa yalnızca Türk ve Kürt değil, bütün farklı kimliklerin bir arada yaşamasının imkanlarını yaratmak üzere gerçek bir demokrasi arayışını ifade eden bu partiye karşı yapılan saldırılar aslında demokrasimiz için bir tür turnusol işlevi görmeye aday. “Cemaatçi siyaset” ya da bir başka ifadeyle “kimlik siyaseti”,  kimliklerin sorunlarını gündeme getirmesi bakımından gerekli bir siyaset olmakla birlikte; aynı zamanda, toplumları “parçalayıcı, bölücü” bir siyaseti de içinde barındırır. Diğer bir kimliği ötekileştirerek bir anlam dünyası yaratan bu tarz-ı siyaset biçimsel olarak demokratik siyasete benzese bile, (mesela seçimlerin olması gibi), demokratik siyasete tümüyle karşı bir siyasettir. Bugün bizde liderlerin birbirlerini “hainlikle” suçlayabilecek kadar çıtayı düşürmüş olmaları da, varolan siyasi gerilimin her geçen gün ciddi bir iç savaşa işaret etmesi de bu siyasetin sonuçlarıdır. Diyorlar ki AKP’nin oyu bütün bu yolsuzluk söylemlerine rağmen azalmıyor, aksine artıyor, toplum Erdoğan’a da demokrasiye de sahip çıkıyor. Türkiye gibi bir cemaat toplumunda bundan doğal bir şey olabilir mi? İslami kimlik, bütün cemaatçi toplumlarda olduğu gibi dışarıdan bir saldırı gibi gördüğü “Gülen cemaatinin” saldırıları karşısında “şef”inin etrafında toplanmayacaktı da ne yapacaktı? Bu tavır, bu coğrafyada hala hakimiyetini sürdüren “cemaat” anlayışıyla  uyumlu değil mi? O nedenle de yolsuzluk iddialarına rağmen meydanları dolduran kalabalıkların varlığı bizi yanıltmasın. Bu kalabalıkların dertlerinin “demokrasiye” değil “Erdoğan’a” sahip çıkmak olduğunu, bunun da “cemaatçi” bir siyasetin gereği olduğunu bilmemiz gerekir. Bu nedenle de seçimlerde yolsuzluk iddiaları üzerinden Erdoğan’a yüklenmek bana doğru bir siyaset gibi gelmiyor. Erdoğan’ı, İslami bir kimlik siyaseti yaptığı, bunun da dertlerimize deva olmak yerine dertlerimizi daha da artıracak olduğu üzerinden eleştirmek çok daha önemli ve etkili olur diye düşünüyorum. Örneğin, dün Urfa’da “Siyasi Kürtçülük” ve “Hizmet Kürtçülüğü” gibi  ne anlama geldiği belli olmayan ve fakat özünde Kürt halkını kendi içinde “bölmek” amacı taşıyan bir sloganı fütursuzca kullanması Erdoğan’ın bu “bölücü ve parçalayıcı cemaatçi siyasetine” iyi bir örnek oldu.  Böyle bir siyasetin ne demokrasiyle ve ne de “çözüm süreciyle” bağdaşması da mümkün değildir. AKP’ye ilişkin getirilen eleştirilerden biri de demokrasiyle ilgili sorunlu olduğudur. Bu eleştiriye, “AKP demokratik bir parti değildir, ama AKP’nin vesayet rejimine yönelik mücadelesi Türkiye’de demokrasinin gelişmesine neden olmuştur” diyerek, benim de benimsediğim yorumu yapanların bugün bir çoğunun, aynı AKP’den demokrasi mücadelesi yapan siyasi bir parti çıkarmış olması ise ibretlik bir durumdur. Çünkü, AKP’nin vesayet rejimiyle mücadelesi, ülkedeki  demokrasinin gelişmesinden çok, İslami kimliğin özgürleşmesi yönünde bir mücadeleydi. Bunu küçümsüyor değilim ama bu mücadelenin ülkedeki diğer kimliklerin de özgürleşmesi gereği ortadayken yalnızca kendi kimliğiyle sınırlı olması bu siyasetin zamanını doldurmuş bir siyaset olduğunun da kanıtıdır. Galiba bu günlerde, Refik Durbaş’ın şiirini biraz bozarak söylersek, “Demokrasi mücadelesi hep bize mi düşer usta?” sorusundan gocunmadan, bu ülkede demokrasiden yana olan herkesin bu “cemaatçi” siyasete karşı “Evet, yine bize düşüyor!” demesi gerekiyor. 

http://www.ozgur-gundem.com/index.php?haberID=100749&haberBaslik=%E2%80%98M%C3%BCcadele%20hep%20bize%20mi%20d%C3%BC%C5%9Fer%20usta?%E2%80%99&action=haber_detay&module=nuce&authorName=Erol%20KATIRCIO%C4%9ELU&authorID=703