“HDP Eş Genel Başkanı Selahattin Demirtaş, en son Gaziantep'teki hücre evlerine gerçekleştirilen baskın sırasında peş peşe kendini patlatarak öldüren IŞİD militanlarıyla ilgili ciddi bir iddia ortaya attı.” (‘kendini patlatarak öldürülen' derken, T24 klavyeleri sürçmüş olmalı!)

Bakalım ne demiş Demirtaş: "Musul'da 'IŞİD'e karşı savaşacağım' diyorsun da dışardan bakan şunu söyler: 'Önce Gaziantep'i IŞİD'den temizle.' IŞİD'e teslim etmişsin zaten. Bazı mahallelere artık devlet giremiyor. IŞİD kontrolünde mahalleler var Gaziantep'te. Şimdi kontrol dışına çıkan unsurlara operasyon yapılıyor. Antep Valisi'nin açıklamasını izlemişsinizdir. Ortada açık bir infaz var aslında. Orada ne diyor? 'IŞİD komşulara zarar gelmesin diye kendini boş bir bina da patlattı!' Patlatmadan önce oturup konuşmuşlar: 'Sen niye kendini boş inşaatta patlatıyorsun!' 'Valla Sayın Vali bundan dolayı" demiş de Vali biliyor, açıklıyor. Hayır, durum öyle değil. 10 Ekim Ankara katliamı, Suruç katliamı, Diyarbakır mitingimizin katliamını yapanların tek tek infaz edildiğini görüyoruz. Konuşmasınlar diye. Antep'teki boş bir inşaata götürülüp infaz edilmiştir. Bu, polisin düşüncesidir."

Demirtaş'ı anlayan beri gelsin! Ah nasıl da endişeli Devlet için! Gaziantep'de Devletin giremediği yerler varmış! Devlet, işbirliği yaptığı(!) IŞİD'çileri infaz ediyormuş; konuşmasınlar diye! Malum aşure ayı! Hem kim takar içeriği! Karşıyız ya yeter cane!

(Demirtaş'ın çelişkilerini boş verip, IŞİD olan yerlere PKK koymak da eğlenceli olabilir!) Zaten PKK, IŞİD, FETÖ çok da farklı değiller. Hele öyle bir ortak noktaları var ki, dünya yıkılsa vazgeçmezler kronik nefretlerinden.

Aynı Kılıçdaroğlu gibi, konuşuyor konuşuyor ama aslında hiçbir şey söylemiyor. Sürekli, sinekten yağ çıkarma derdindeler. Ortaya koyacak hiçbir fikir yok. Kargaşadan kâr çıkarma siyaseti! Dinlerken,  neden böyleler sanki derim, üzülerek. ‘Bir şey var, kendini “sol” diye tarif eden tayfada ve bunu dökemiyorum cümlelere' derken, yine harika bir Halil Berktay yazısıyla, cevabını buldum sorularımın.

Patlamalara gelince; Diyarbakır, Suruç ve Ankara katliamlarının ortak amacı neydi? Seçime birkaç gün kala HDP mitingini, kim patlatır!?  Ankara Garındaki patlamadan, iktidarın ne çıkarı olabilir? Suruç, ha keza!

Tüm bunların tek bir ortak hedefi var: Halkın güven duygusunu sarsıp, kaos oluşturarak iktidarı sindirmek. 15 Temmuz'u yaşamak bile, Demirtaş'ı yerinden bir milim oynatmamış. Bu da laf mı, zaten ortak çalışmışlar. Açılan hendekler, onca silah ve yığınak, ancak birilerinin göz yummasıyla olacaktır. Haydutlar, buluşmuş ortak düşmanda!

Tüm patlamalarda ilk açıklama, ışık hızıyla Demirtaş'tan geliyor. Bunu yapan ona göre,“AKP ve Sarayın Muhafızlarıdır!” Ee, kişi kendinden bilir işi! Bölgede örgüte direniş mi var! Patlat birkaç yer, yak bir iki TIR. Olmadı, öldür, o da olmadı, adam kaçır, sakla ve“faili devlet” de. Kendi yalanlarına, kendileri de biat edince, çık çıkabilirsen işin içinden.

Etnik ve kültürel meseleleri öyle bir kullanırlar ki, elini attıkları her soruna bırakın çözüm istemeyi, özellikle çözümsüz kalmasını arzu edeler. Eşitlik, özgürlük, barış ve demokrasi gibi kavramları çok kullanırlar ama gerçekte hiç işleri olmaz. Onlardan olmayanı en çok görmek istedikleri yerdir, musalla taşı!

Halil Berktay Hoca'nın, Hurşit Külter düzmecesinden sonra, bunların hallerini, ideolojik davranış biçimlerini anlattığı yazısından bir bölümü şöyle:

“PKK, BDP veya HDP liderlerini uzun süre izlediğimde, hangi durumlarda ne yapacaklarını, ne diyeceklerini, herhangi bir köşeye sıkışmışlarsa oradan nasıl çıkmaya kalkışacaklarını, bir Kürt davranış modeli değil solcu-komünist-Stalinist bir davranış modeli temelinde öngörebildiğimi; (geldikleri noktada) siyasî çizgi ve manevralarının artık Kürtçülükle değil Stalinizmle açıklanabilir olduğunu algıladım. Bu da beni sol/cular neden yalan söyler sorusuna götürüyor. Ne oldu da, giderek küçülüp daralan bir solun tuzlu bataklıklarında, en çok da PKK, HDP ve onlara hâlâ sempatiyle bakan kesimlerde, yalan kronik ve endemik bir hal aldı? (…)PKK'ya tekrar baktığımda, ideoloji açısından, örgütlenme açısından, hiyerarşi ve “önder” kültü açısından, disiplin ve cezalandırma gösterileri açısından, demokrasiyle ilişkisinin sahte ve göstermelik niteliği açısından, sol siyasî kültürle olan örtüşme ve devamlılıkları belirginlik kazandı. Tekrar tekrar, hep aynı davranış kalıpları duruyordu karşımda!”

Başka ne yazılabilir ki; acınası hallerine!