Güvenebilir miyiz?

Başımız sıkıştığında kapısını çalabileceğimiz devlet kurumlarına güvenebilir miyiz?

AKP’ye muhalif olan herhangi bir vatandaş, gazeteci, öğrenci, işçi, memur, ev kadını düşünün.

Polisin onun tüm haklarını koruyacağına, karakola düştüğünde siyasi fikrinin başına iş açmayacağına, ya da sadece o fikri yüzünden başına iş almayacağına emin miyiz?

Savcılara, hakimlere, üst mahkemelere güvenebilir miyiz?

İktidarın adalete müdahale etmediğine, bağımsız ve tarafsız bir mekanizmanın çalıştığına, hakkımızın hukukumuzun korunacağına inanıyor muyuz?

Vergilerimizle yaşayan TRT’nin, Anadolu Ajansının doğru ve tarafsız yayın yaptığına, bizlere objektif habercilik sunduğuna, bizlerin fikirlerine yayınlarında yer verdiğine dair bir kanaatimiz var mı?

Adli Tıp Kurumu’na, bilir kişi raporuna, KPSS sınavına, memur alım yöntemine, mülakata, rektöre, dekana, bilim yuvası akademiye, meclis araştırma komisyonlarına, müfettişe, valiye, kaymakama güvenebilir miyiz?

Milli İstihbarat Teşkilatı’na güvenebilir miyiz mesela?

Canımızı, malımızı, sırrımızı, yazışmamızı, konuşmamızı, özel hayatımızı kötü niyetlilere karşı koruyacak mı MİT?

Belediyelere güvenebilir miyiz?

İhaleleri şeffaf yaptığına, hizmet sunarken kimliklerimize bakmadığına, bölgesindeki tüm vatandaşlara eşit mesafede durduğuna, adam kayırmadığına, kimseleri haksız yere zengin etmediğine, kul hakkı yemediğine inanıyor muyuz?

Orduya güvenebilir miyiz?

Ağrı’da olan bitenin tamamen sıradan bir operasyon olduğuna, orada halkın kurtardığı askerlerin durumunun bir görev zafiyeti olduğuna, siyasi partilere eşit mesafede durduğuna, MGK kararlarıyla, kırmızı kitaplarla adlarımızı yeni ölüm listelerine yazmadıklarına, Özel Harp Dairesi’nin kendi vatandaşlarını hedefe koymadığına güvenebilir miyiz?

Yüksek Seçim Kurulu’na kefil olan var mı?

Seçimlerda hiçbir hilenin hurdanın olmayacağına, elektriklerin kesilmeyeceğine, yurtdışından THY ile gelecek sandıkların güven altında olacağına, oylarımızın çalınmayacağına inancımız tam mıdır?

“Alevi açılımı yaparsa oy kaybeder”, “Kürtlerin dillerini özgür bırakırsa sıkıntı yaşar”, “Dink’in katillerini bulursa bürokrasiyi karşısına alır”, “Soma’daki katil şirketlere yeni ruhsatlar vermezse ekonomi bozulur”, “yolsuzlukları ortaya çıkarırsa savunmasız hale gelir” fetvalarını verip duran entelektüellere, başka mahallelerden kalkıp iktidarın soytarısı haline gelmiş gazetecilere, meclise kapağı atmak için onurunu yitiren aydınlara güvenebilir miyiz?

Onların bu yeni pozisyonları bizlere de hayır getirebilecek midir?

Peki bahsettiğim savcılar, hakimler, polisler, rektörler, müdürler, istihbaratçılar, askerler, valiler, kaymakamlar, vekiller, bakanlar, gazeteciler, patronlar iktidara veya devlet kurumlarına güvenebilir mi?

Bu servisi verdikleri halde kendilerini huzur içinde ve mutlu hissedebilirler mi?

Erdoğan sarayında kendini güvende hissediyor mu peki?

13 yılın sonunda yarattıkları memleket bu mudur yani?

Düşmanlığın, kutuplaşmanın, bir kıvılcımla başlayabilecek iç çatışmaların, her yerde patlama ihtimali olan bombaların, kanı yerde kalmış insanların süründüğü ana davaların, mehzheplerin, kimliklerin birbirini hasım olarak gördükleri bir ülkenin mimarları olarak geçecekler tarihe.

Kendilerine bu durumu kaç paraya layık gördüler acaba?

Yuh ki ne yuh…