Beğen beğenme, sonucundan yana iyimser ol olma, Devlet Bahçeli Kürt sorununu olduğu yerden aldı, ilerilere taşıdı, “Bu artık buradan çözülür,” denecek bir noktaya taşıdı.

Hani Ortaçağ romanslarında şövalye atına biner, yola çıkar, daha bilmem kaç şövalyenin yapmaya çalıştığı bir işi tek başına başarır, alçak gönüllü duruşunu da hiç bozmadan yoluna devam eder, gider.

En beklenmedik yerden hiç beklenmedik bir hamle! Ama gerçek. Bahçeli ağzını açtıkça, gene şaşırtıcı şeyler söylemeye devam ediyor.

Ancak, şimdi bütün siyasi aygıt, şoku atlatmış ya da “atlatamamış” olarak bir şekilde açılan süreç içinde kendine bir yer bulma, bir “mevzi seçme” durumunda kaldı. Böyle olunca da bildik “partiler bürokrasisi” kendi bildik ritmini sürece monte etme imkanını buldu, bulmakta.

İyi Parti gibi yapılar böyle bir konuda zaten “antrenmanlı” diyebiliriz. Koptukları ana gövde, Türkiye’ye faşizm MHP ve Devlet Bahçeli şimdi takınmış oldukları tavırla, onların pusu kurup beklediği yere bunu bilerek ve isteyerek gelmiş durumdalar. Ne söyleyecekleri belli.

İyi Parti görece yakın zamanda ayrıldığı ana gövde ile yıllardır birlikte söyledikleri “memleket havaları”nı tekrarlayacak, MHP ise bu zamana kadar Kürt sorunu hakkında “Türk” veya “Kürt”demokrat kişilerin söylemiş olduğu sözlerden seçmeleri sunacak.

Gelgelelim, şimdi siyasi partilerimizin rapor hazırlaması ve ortak bir zeminin sınırlarını saptaması gibi etkinlikler başlarken varılan noktadan daha ileriye götürecek adımlar atılması yerine tersine bir terane tutturulması hiç de hesap dışı bir gelişme olmaz. İşte bakın, DEM, MHP’nin (hem de MHP’nin) kendilerine bu ülkede bir “Kürt sorunu” olmadığını anlattığını söylüyorlar. Ne yapsın MHP’li? Yıllar yılı hem de Bahçeli’den bunun böyle olduğunu dinlemiş.

Şu gördüğümüz gibi bir durumda ortada bir büyük sorun, bir de daha küçük görünen sorun ortaya çıkıyor. Küçük görünen sorun büyük sorunun çözülmesini güçleştirebiliyor. Burada asıl konu Kürt sorununu çözmek. Küçük görünen ise partiler arası iktidar mücadelesi.

Partiler arası iktidar mücadelesinde partiler birbirlerinin açığını yakalamaya çalışırlar. Böyle yaparak rakiplerine yönelen oyları kendilerine çevirmek isterler. Bu durumda hangi iddianın doğru olduğu değil, halkın hangisini doğru bulacağıdır. Halk bunun doğrusunu bilmek zorunda değildir. Demokrasinin, popülizme imkan veren zayıf noktasıdır bu. X tezini savunan A Partisi, yanlış olduğunu bile bile sırf rakibinden daha fazla oy alabilmek için Y tezini yerin dibine batırabilir.

Bu oyun şimdi oynanıyor, gözümüzün önünde. Bahçeli’nin söyledikleri bir kenarda dursun,partisi, “Ne yahu?Kürt meselesi mi varmış! Hiç duymamıştım” demekte.Biraz daha ilerleyelim, kim bilir daha ne ilginç önermelerle karşılaşacağız.Hele bakalım, AKP nasıl arz-ı endam” edecek.Oradan anlaşılır bir tavır halen görünmüş değil.

Partiler arası mücadelede Türk milliyetçiliğinin baş rolü oynayacağı şimdiden belli; zaten oynamaya başladı. Bu milliyetçiliğin şimdiye kadarki kabul edilmiş temsilcisinin bugün oldukça farklı bir telden çalıyor olması, bildik cephaneliğin bildik silahlarının şimdi ona karşı kullanılmasına engel değil; onun bu bildik araçlarla suçlanıyor olmasına karşılık konumunu neyle nasıl savunacağını seyretmek ilginç olacak. Ne kadar “haklı” olursa olsun, demirlediği alan sütliman değil.

Birçok “ilginç” şeyler olacaktır—zaten olmakta. Ama ilginç şeyler oladursun, Kürt sorunu ne olacak? Bunu şimdiden göremiyorum.