Türkiye'de ittifak pek bilinmez.

Bir siyasi hareketin mücadele hattını öğrenmek için "ittifaklar meselesi" hakkında ne düşündüğünü sormak yeter.

Cevabından söz ve ifade hakkında ne düşündüğü ve hangi sınıfı savunduğu hangi sınıflarla ortaklık yapacağı ortaya çıkar.

İttifak, anlaşma, sözleşmedir; bu topraklardaki egemen anlayıştaysa, anlaşmak, bir "taviz", sözleşme yapmak tavize belge vermektir.

Her şeyi en iyi "bilen" hareketler ittifak yapıp "toplayacağı parsaya" ortak aramaz.

Hele onlar, devlet veya zahiri devletse, hiç!

Gelsinler onların çatısının altına, oy versin, biat etsin, çocuğu işe girsin, ataması yapılsın, rahat etsin!

Burada herkes "Türktür Sünnidir ve sınıfsızdır".

İttifaktır, ama bu anlayış, o içeriğe göre işlemez, o yüzden adı ittifaktır, kendi ittifakmış gibidir.

Örnekleri tarihte çoktur.

Mesela tarihçilere göre Lozan'da Kürdler temsil edilmemiş, edilmiş gibi görüntü verilmiştir.

Yakın tarih henüz hafızalarda tazedir.

Cumhur ve Millet İttifakları aynı egemen sınıfın değişik gruplarının bir araya gelmesidir; baskın olanın mas ve domine ettiği ilişkidir; nitelikleri aynıdır.

İki dudakla 12 dudak arasındaki fark niceldir.

Netleştirmek için biraz daha eskiye, 80 öncesine gidilirse şunlar söylenebilir.

Mesela bir UDC(ulusal demokratik cephe) vardı,

TKP'nin alt örgütüydü.

DHKPC'nin cephesi de, Kürd hareketi içindeki cepheler de bu anlayıştaydı.

Hep "Ey tüm halkın öncüleri, hadi önderliğimin, çatımın altına!" dendi..

Cepheler içinde küçük başka örgütlenmeler olduysa da kuran örgütün destekçisi olmaktan başka bir işlevi olamadı ya da kuran örgütün domine ettiği bir yapıcık oldu.

Sağı da böyle.

Sağ biraz ortak çıkarda anlaşan koalisyon yapılanmaları.

Chp sol diye sunulmaktadır fakat fiilen hiç sol olmadı.

Geçmişte Chp ile Ap devlete sahip olmak için hep çatıştı.

Zordur  Türkiye'de paylaşım ve demokrasi.

Çünkü şiddet, güç, çoğunlukçuluk esastır.

"Sürüden ayrılırsan kurt kapar."

Kendi görüşünü çoğaltmaya, güç biriktirmeye, ayrı duruşa hak ve saygı yoktur; hakim bir güce yamanmayan dışlanır, bertaraf edilmeye çalışılır.

İstesen de istemesen de, sağ sol halk, hakim muhakeme hep böyledir.

En demokrat geçinen, bir zamanların "seçim değil devrim" diyen militan solcusu da  böyledir.

Muhakeme şu basit egemen anlayış üzerine kurulur:

"Akıllı ol, seçim bir aritmetik işi, çok oy alan kazanır. Önce, Erdoğan'ı yenmek için Millet'i desteklemeli, sonra mücadele devam."

Sınıflar, ittifaklar politikası, halk, devlet haklar, demokrasi kültürünü yerleştirme hak getire!

Sivil toplum hedefi zaten arama.

Hedef ille de yenmektir.

Hani demokrasi azınlığın hakkını korumaktı?

Türkiye'deki "demokrasi", yıllardır çoğunluğun diktasını kurmaktır.

Sol da yüzyıldır bu dar muhakemededir.

Ama artık yeter!

Türkiye siyaseti Kürd özgürlük hareketiyle ittifaklar politikasındaki donanımsızlığını gözden geçirmek zorunda kaldıysa da eski anlayış hala hakimdir.

Mesela egemen sınıflar ittifakına halk örgütlenmelerini bir seçim aritmetiği için bile dikkate almazken çoğunluk olma, "yenme" adına ilkesiz destek sunmayı savunan "sol" olabilmektedir.

Halkın oyu egemen güce emanet verilmez.

Sol artık kendi olmak zorunda.

Sol hep kaybeden ve kaybettiren gizli yedek güç olmamalıdır.

Güç biriktirmeli.

HDP'nin aldığı oy 6 milyondu, belki şu anda 8 milyon ama 6 milyondan aşağı oy söyleyen var mı?

O halde alınan oy asla boşa gitmez.