Dün, Ulaştırma, Denizcilik ve Haberleşme Bakanı Lütfi Elvan’ın Telekomünikasyon İletişim Başkanlığı (TİB) ile ilgili açıklamaları gazetelerin manşetlerindeydi. Elvan, "TİB’in mevcut binasından çıkarılıp farklı bir yere aktarılması gerektiğine de inanıyoruz. Çünkü orada ne yapıldığını açıkçası bilemiyoruz" demişti.

Beyanatı geçen Anadolu Ajansı daha sonra bir açıklama yaparak, Bakanın 17-25 Aralık öncesindeki dönemi kastettiğini belirtti.

Bakan haklı. Zaten bu yeni bir tartışma da değil. Paralel yapının TİB’de güçlü bir örgütlenmesi olduğu, tehdit ve şantaj amaçlı yasa dışı dinlemeleri de bu kurum üzerinden yaptığı hep konuşuldu. Bizzat Cumhurbaşkanı Erdoğan bu yapıdan “Dinlemelerin tamamen kaldırılmasından yanayım, keşke TİB’i kurmasaydık” diye yakınmıştı.

Hatta o dönemlerde paralel yapının TİB'e kurduğu dinleme tesisatının “asla tam olarak ortaya” çıkartılamayacağı, bu yüzden “tek çözümün binanın yıkılması” olduğu tartışılmıştı.

17-25 Aralık gibi komplolara uygun zemin hazırlayan TİB’in denetimindeki eksikliklerden kimin sorumlu olduğunu ilerleyen günlerde elbette tartışacağız. Bu kurumun, Hakan Fidan’ın müsteşarlığı ile birlikte millileşen MİT’le senkronizasyonunun sağlanması alternatiflerinin niçin devreye sokulmadığını da. Ya da böyle bir girişim olmuşsa, kimlerin niçin bu önerilere karşı çıktığını da…

Ama ne yazık ki, yasa dışı dinlemeler konusunda tek sıkıntımız iyileşme yoluna giren TİB’den ibaret değil.

GSM operatörleri ne kadar güvenilir?

Evet, Türkiye’de faaliyet gösteren GSM operatörlerinin güvenilirliği pek tartışılmıyor. Buna karşın her gün, kimi GSM şirketi çalışanlarının, bazı müşterilerin bilgilerini ticari amaçlarla şirketlere sattıkları türünden iddialar işitiyoruz. Üstelik rakamlar bile telaffuz ediliyor. Ortalama 100 dolar bir ücret karşılığında firmaların “ideal müşterilerinin” bilgilerine ulaşabildikleri iddia ediliyor.

Bir vatandaş olarak, GSM şirketlerinin operasyon bölümlerinin ne kadar güvenli olduğunu ve nasıl denetlendiğini merak ediyorum. Mesela burada çalışan personel nasıl bir güvenlik denetimine tabi tutuluyor?

Öyle ya, her gün mobil telefonumuza düşen ticari mesajlar, tüketici alışkanlıklarımızla mükemmel şekilde paralellik arz eden bir içeriğe sahip olabiliyorsa, başka bilgilerimiz niçin haraç mezat satılmasın?

Siyasi partiler seçim dönemlerinde ya da dinî-ulusal günlerde telefon numaralarımıza toplu listeler hâlinde ulaşabiliyorlarsa, siyaset dışı odaklar niçin bu yöntemi görmezden gelsin?
Sıradan bir ticari işletme böylesine mahrem bilgilere cüzi bir rüşvetle ulaşabiliyorsa, yatırım gerektirmeyen bu yönteme vesayet odakları niçin başvurmasın?

Kimseyi suçlamıyorum, herhangi bir GSM şirketini de özel olarak kastetmiyorum. Ancak Anayasal hakkımız olan iletişim özgürlüğü ve güvenliği konusunda devletin ve hükümetin aldığı tedbirleri sorgulamak ve ne kadar güvende olduğumuzu bilmek de lüks olmasa gerek.