Gazze aylardır bombalar altında yok olurken ve şimdi de açlıktan ölürken öte yandan İsrail, ABD’nin sınırsız desteğiyle bölgede nüfuzunu artırırken; neredeyse hiçbir dış faktör olup bitene müdahale etmedi. 7 Ekim 2023’ten bugüne, şöyle böyle iki yıla yakın süredir İsrail’i durduracak, Gazze’yi rahatlatacak hiçbir anlamlı girişim olmadı.

Körfez rejimleri İslam dünyasını, ABD ise bütün dünyayı bloke etti. Çin ve Rusya gibi güçlü ülkeler ise Gazze’yi uğruna çaba gösterilecek, pazarlık yapılacak bir yer olarak hiç görmediler. Umurlarında olmadı…

Katliama seyirci kalan yönetimler listesi bir hayli uzundur. Tarih hamaset ve sloganla gözlenmeye çalışılan bu büyük ayıbı da kayıtlara geçirmiştir. Hiçbir şey yapamayan ülkeler bugün en azından Gazze’nin açlıktan ölümüne engel olabilirdi. Bunun için bile harekete geçmediler. Geçemediler değil, geçmediler. Böyle onur kırıcı bir dönem yakın tarihte yaşanmadı ve başta İslam dünyası olmak üzere bu dönemin yönetimleri ve liderleri için hikaye hiç iyi yazılmayacak.

Ama iyi yazılacak ve hatta yazılmaya başlanan bir hikaye var.

Batı kamuoyunun Filistin ve Gazze için bitmek tükenmez bir enerjiyle sergilediği dayanışma gibi… İlk haftadan itibaren eylemler hiç kesilmedi, uluslararası organizasyonlar devam etti ve Gazze, Hamas tartışmaları parantezinden çıkarılıp insanlık meselesi haline getirildi. Gazze bugün yeryüzünün her dinden, ırktan ve milletten en geniş katılımla sahip çıktığı bir ortak davasıdır. Benzeri de yoktur. İsrail’e en çok destek veren ABD toplumunun da, İsrail’e yan gözle dahi bakamayan Almanya halkının da ve hatta birçok İsrailli sivil toplum kuruluşunun da ortak paydası Gazze’deki insanlık dramına karşı itirazdır. Biden/Trump-Netanyahu ittifakının eşi benzeri görülmemiş yanlış stratejisi ve Filistin’i yok etme niyeti tam aksine Filistin kimliğini yeniden ve en güçlü şekilde doğurmuştur.

Küresel Gazze ittifakı, “Demokrasi öldü bitti” diyenlere de bir ders vermektedir. Tarihi, ekonomisi, diplomasisi, silahı ne kadar güçlü ve köklü olursa olsun hiçbir ülkenin yönetimi artık “bir bildiği vardır” palavrasına sığınamıyor. Çünkü, bir bildikleri olmadığı anlaşıldı. Stratejiler, analizler, güvenlik vizyonları çöktü…

ABD, Fransa, İngiltere, Almanya yönetimleri ısrarla yanlış yaparken toplumları ısrarla doğru yerde durarak onları yola getirmeyi başardı. Fransa, İngiltere, Kanada, Portekiz ve hatta Almanya -bile- Filistin’i tanıma yolunda… İspanya zaten baştan beri bu yolun liderliğini yapıyordu. Hollanda, İsrail’in suça bulaşmış bakanlarını yargılamayı bekliyor, Slovenya silah satışını yasakladı. Birçok ülke her platformda İsrail’i dışlıyor ve unutmayalım İsrail ve Netanyahu da Uluslararası Ceza Mahkemesi’nde soykırım suçlamasıyla yargılanıyor.

Bu tablo bir yönüyle sivil toplumun, özgür düşüncenin ve en nihayet demokrasinin zaferidir. Batı sokakları yorulsaydı, aydınlar/düşünce insanları baskılardan çekinseydi ve seçimle işbaşına gelen iktidarlar, İsrail’e destekte ısrarın seçim kaybettirmeye başladığını; yani demokrasinin gücünü hissetmeseydi art arda tanıma kararları çıkmazdı. Başlangıçta ucu bucağı görünmeyen İsrail koalisyonu bugün darmadağın olmazdı.

İsrail bugün hala öldürüyor ama öldürdükçe de yalnızlaşıyor. Katliamların destekçisi ABD de en az İsrail kadar itibar kaybediyor. Tarih de ABD-İsrail ittifakını en kara sayfalarından birine yazmış bulunuyor. Üstelik tarihi bu kez, Gazze halkının destansı direnişiyle dayanışma içinde olan dünya toplumları birlikte yazıyor.