Her şey Bahçeli’nin –bilinen- DEM Partililerle el sıkışmasıyla başlamıştı. Arkası Öcalan ile parlamenter yeğeninin ilk görüşmesi ve DEM PARTİ heyetinin devreye girmesi… Nihayetinde Öcalan’ın manifestosu: Özet olarak; “Silahlı çatışma dönemi sona ermiş, demokratik mücadele yegane çözüm haline gelmiştir, bu anlamda PKK kongresini toplamalı ve kendini lağvetmelidir” diye özetlenebilecek bir açıklama. Ardından PKK’nin Öcalan’ın çağrısına destek vermesi ve “Ateşkes” ilanı. Hemen sonrasında “kongreyi toplamaya ve PKK’yi lağvetmeye hazır olduklarını, ancak bunun alt yapısının hazırlanması gerektiği” açıklaması.

Yukarıda yazdıklarım, sürecin hızından dolayı kaleme alınmış,  bir özet olarak okunmalı.

Sanırım ülkemiz, her sabaha yeni bir gündemle uyanma bakımından, dünyanın en zenginleri arasında.

Bu kez “beklenmedik” bir anda değişen gündemimiz, bir anda sınırlarımızı aşıp hızla önce komşu ülkelere, ardından Dünyaya yayıldı.

Uzun süren bir görüşme trafiğinden sonra yapıldığı anlaşılan Öcalan’ın açıklaması, ilk anda kendi örgütü ve Kürtler dışındakilerce biraz şaşkınlıkla karşılandı. Birçok insan, nasıl tutum takınması gerektiğine karar veremedi.

Ben ve benim durumumdaki insanlar, çevresine bir süre taşların yerine oturması için sakin olmalarını telkin etti. Şaşkınlıkla, Öcalan ve Kürtlere öfkelenmeler Sol’un bir kesiminde devam ediyor olsa da, Türkiye ve Dünyada olumlu yankılar güçleniyor.

Sizler bu yazıyı yarın ya da sonrasında okuduğunuzda, 16 Mart 1988 (Irak) Halepçe’de –çoğunluğu kadın, yaşlı ve çocuk olan- sivil Kürt Halkına karşı düzenlenen kimyasal silah saldırısının 37. yıldönümü olacak. Tüm insanlığın nefretini ve öfkesini ayaklandıran bu katliam, sonraki yıllarda Irak Mahkemesince Soykırım Suçu, dünyanın birçok ülkesince, insanlığa karşı işlenmiş bir suç, Hiroşima ve Nagazaki’nin tekrarı olarak kabul edilecek.

Kürtlerin 1916  Sykes–Picot antlaşması ile bir anda dört farklı devlete paylaştırılmasının bedelleri çok ağır oldu. Dört devletin hiçbiri, Kürtleri özgün kimlikleri ile kabul etmedi. Türkiye -90’lı yıllara kadar- yok kabul etti, Suriye vatandaş olarak bile görmedi. Irak için Halepçe örneği yeterli. İran’ın gündemi, halen idamlar.

Kürtler bin yıldır Türkler ve Anadolu - Mezopotamya halkları ile birlikte yaşıyorlar. Yeterince acı çektiler. Birlikte yaşadıkları halklarla, içinde yaşadıkları devletlerle ve kendi kimlikleriyle barış için yaşama dönemleri çoktan geldi.

MHP Genel Başkanı Bahçeli’nin DEM PARTİ milletvekilleriyle el sıkışmasını ve sonrasını izleyen, burnu iyi politik koku alanlar, bu tokalaşmanın farkını, yeni gelişmelerin habercisi olduğunu anlamışlardı. Öyle de oldu.

Bitmeyen çatışma ya da savaş yoktur. Çatışmalar ve savaşlar mukadderat da değildir. Kırk yıllık çatışmalı süreç topluma yeterince, ekonomik, ahlaki politik zararlar verdi. Bir daha dönülemeyecek hale gelen dört bin köy boşaltıldı, on binlerce insan öldü, milyarlarca dolar harcandı. Barış olan ülkelerde çocukları anne babasını toprağa verirken, bizde anne ve babalar çocuklarını toprağa verdiler.

Eğer bu süreç kalıcı bir barışa dönüşür, her şey bir yana aynı coğrafyada yaşayan halklar arasındaki dini kültürel vb. farklılıklardan dolayı ortaya çıkan ırkçı, şoven önyargıları minimuma indirirse bile, çok anlamlıdır.

Öcalan’ın çağrısı yerinde ve zamanında yapılmış bir çağrıdır. Silahların patlamaya devam ettiği bir ortamda çatışan iki taraf da bir birine saldırı malzemesi vermektedir. Tüm dünyanın gözü önünde yıkım ve saldırılar devam etmektedir. Öcalan çağrısıyla bu ortamın değişmesi için tartışılamayacak bir adım atmıştır.

Sürece dair herkesin kaygı ve korkuları olduğu aşikar ve olağandır.

Buna rağmen hiçbir demokrat aydının “savaş mı, barış mı” ikileminde tarafsız kalması anlaşılır değildir. Ya da başka bir ifade ile bu tarafsızlığın dolaylı olarak savaşa destek olduğunu fark etmelidir.

Yazımı bir daha tekrarlanmaması dileğimle, 37. yıldönümünde, Halepçe Katliamını lanetleyerek bitiriyorum.