Bugün ortada ‘solcuyum’ diye dolaşanlara hele hele ‘komünistim’ diye birbirlerini öldürmeye kalkanlara, düpedüz cahil oldukları ortada olan FETÖ yanaşması zavallı tipleri ‘Türk solu’ diye bağrına basanlara bakınca içimden nerede o eski komünistler demek geliyor.

Geçtiğimiz günlerde Türkiye Komünist Partisi adı altındaki yapıdan ayrılarak adında komünist olan iki ayrı partide örgütlenenlerin birbirlerine taşlı sopalı saldırılarına şahit olduk. Muhtemelen ve basında yer aldığı kadarıyla bunların artık hangisiyse, kendisinin hakiki komünist diğerinin sahte olduğu iddiasını ileri sürerek aralarındaki ihtilafı kavgaya, şiddete kadar götürdüler. Meselenin sadece bu kadar olmadığını söyleyip, aralarındaki ihtilafın başka boyutlarının bulunduğunu belirtenlere bakılırsa işin ucu teröre karşı tavır alıp almamaya kadar uzanmaktadır. Bu gruplar arasında yaşanan çatışmanın etnik terör başta olmak üzere Türkiye’ye karşı operasyonel olarak kullanılan, üstelik bugünlerde ABD emperyalizminin Suriye’de açıkça desteklediği PKK/PYD ile uyum içinde ülkemize saldıranlarla işbirliğini savunanların bulunmasına ne demeli? ABD emperyalizminin bugün doğrudan maşası olan PKK/PYD alçaklığına sempati duymak bu topraklarda bırakın komünist, solcu ya da başka bir şey olmayı insanlıktan istifa etmek anlamına gelir.

Hangi komünizm?

Doğrusu meseleye neresinden bakılırsa bakılsın işin iler tutar bir tarafı kalmamıştır. Bir defa hangi çağda neyin komünizmini aramaktasınız diye sormazlar mı adama? Bu soruya öylesine sloganlarla kaypak cevap vererek geçiştirmek kolay olabilir ama gerçekçi değildir. “Yani ‘daha güzel bir dünya, sömürünün olmadığı bir dünya kurmak’ ve benzeri laflar ederek komünist partilerinizde ‘işçi sınıfının devrimi’ için toplanmış olduğunuzu söyleyebilirsiniz.” Bu söylediklerinize Lenin’den Stalin’den ezberlediğiniz birtakım sloganları ekleyerek kendinizi savunmaya da çalışabilirsiniz fakat bunlardan ancak kendiniz için kendi durumunuzu haklılaştıracak gerekçeler üretebilirsiniz.

Neden mi? Bugün yaşadığımız dünya ne A. Smith’in ne de Marx’ın analizleriyle anlaşılabilecek bir dünyadır. En azından bu gerçeği anlamak için çağdaş Marksist düşünürlere bakılabilir. Ayrıca Lenin veya Stalin’den kalkarak sosyalizm arayışında olmak düpedüz geriliktir. 20. yüzyılın başındaki Rusya, endüstri devrimini yaşamamış tarımsal bir imparatorluktur; Lenin merkeziyetçi bürokratik bir siyasi yapı kurarak bütün iktidarı partide yani bürokratik elitlerde toplayarak, bu az gelişmiş tarımsal yapıyı sanayileştirme çabasına girişmiştir. Stalin’in bu süreci ilerletmek için nasıl vahşi usuller geliştirdiği, işçileri ve köylüleri ezen bir birikim siyasetiyle kitlesel açlık, sefalet ve katliamlarla nereye getirdiğini artık ortaya dökülen Sovyet belgelerinden okuyup anlamayan kalmamıştır.

Ruhu kaybetmek

Şimdi Türkiye’de komünist partisi olduğunu söyleyen siyasi gruplara bütün bu tarihsel olayları hatırlatmanın bir şey söyleme ihtimalinin düşük olduğunu biliyorum. Onlar koca Sovyet İmparatorluğu’nun çöküşünü analiz etmeyebilirler fakat hiç olmazsa Türkiye Komünist Partisi’nin kurucu kadrolarının tarihine bakamazlar mı?

O eski komünistler ki aralarında 1914’te ‘Nevsal-ı Milli’de yayımlanan ‘Türkçülüğün İstikametleri’ adlı uzun makalesinde imparatorluğun yaşadığı derin krizlere yerli hassasiyetlerle kafa yoran, çözüm arayan genç Mustafa Suphi Bey vardır. Ethem Nejat, Şefik Hüsnü, Şevket Süreyya, Aclan Sayılgan, Kerim Sadi, Vedat Nedim ve diğerleri… “Onlar Bakü’ye gidip başta Sultan Galiyev olmak üzere Türk dünyasının diğer aydınlarıyla karşılaşıp, Sovyet Devrimi’nden etkilenerek sadece imparatorluğun kurtuluşu için bir yol olur düşüncesiyle değil, bütün Türk âleminin, bütün Müslümanların Batı sömürgeciliğinin istilasına karşı siyasi bir yol arayışındadırlar.” Doğu Halkları Kurultayı bu arayışın belgelerini bugüne ulaştırmıştır. O eski komünistler kendi zamanlarının ruhu içinde bir kurtuluş ararken sanırım şimdikiler zamanı da ruhu da kaybetmiş oldukları için birbirleriyle kavga etmektedirler.