Benim için biraz da geçmişi yâd etmek gibi bir şey oldu. Rahmetli ağabeyim ile birlikte Feneryolu'dan tramvaya biner Kadıköy iskelesine gelirdik. Oradan vapurla Karaköy'e. Sonra tünelle yukarı. Alman Lisesi tünelin İstiklal Caddesi çıkışından iki adım ötedeydi zaten. Üç yıl böyle gittik geldik. Sonra peder Ankara'ya tayin oldu, biz de nihai okulumuz İstanbul Erkek Lisesi'nde yatılı olarak devam ettik.

İşte o yıllarda, Kadıköy iskelesi ve vapur ortamı sosyal bir efsane gibiydi bizim için. Neredeyse herkes birbirini tanırdı. Ağabeyimle birlikte tramvayda da, banliyöde de, vapurda da en düşük hangi sınıf varsa onda seyahat etmek durumundaydık. Herkes kendi sınıfının insanlarını tanırdı… Bir de Kadıköy'ün ekâbir takımıyla, ünlü yazar ve sanatçılarıyla o gidiş gelişlerde karşılaşma şansına erişirdik.

Zaman zaman uğradığım, seçim haftalarında mutlaka bir göz attığım Kadıköy Meydanında bu kez bizim ekiple birlikte referandum havasını koklamaya çalıştık. “Türkiye geleceğini oyluyor” projesi çerçevesinde, şehir şehir, meydan meydan dolaşan Yeni Şafak ve TVNet ekibinin elemanlarından biri olarak arkadaşlarla genel nabzı tutmaya çalıştık.

Kadıköy meydanını hiçbir seçim döneminde bu kadar heyecandan, enerjiden, inanmışlıktan uzak; bu kadar hareketsiz ve alakasız görmemiştim.

Sayın Cumhurbaşkanı Erdoğan müthiş bir siyasî iletişim mücadelesi örneği verirken, muhalefet liderleri en azından kendilerinden beklenen bir çapta çalışmalarını sürdürürken, yan ve alt siyasî kadrolar yan gelip yatıyormuş izlenimini edinmemek işten bile değil.

Arkadaşlarımızın yaptıkları sokak röportajlarında da tespit ettikleri gibi meydandaki genel izlenimin ağırlık merkezini üç noktada özetlemek mümkün:

1. Bu bölgede kararsızların sayısı hâlâ bir hayli fazla. CHP'nin kalesi olarak bilinen bölgede Hayır-Evet dengede sanki. Kim biraz omuz verse, o ipi göğüsleyecek gibi.

2. Hangi maddenin ne şekilde değiştiğini, yeni sistemin neler getireceğini doğru dürüst bilenlerin sayısı hâlâ çok düşük.

3. Hayır cephesi liderleri ve destekçilerinin özellikle sosyal medyada uydurdukları yalanların etkisi Kadıköy'de hiç de küçümsenecek boyutta değil.

Tam olarak kafaların takıldığı hususlara gelince onları da üç noktada toplamak mümkün:

1. Seçilme yaşının 18'e inmesi. İnanılır gibi değil, bazıları hâlâ yüzlerce 18 yaşında gencin bugünden yarına Meclis'e giriverecekleri; bunun da bir garip olacağı inancıyla bakıyorlar bu değişikliğe. 18'inde Meclis'e girip 23'ünde çıktıkları zaman emekli olacakları yalanının mumu yatsıya kadar bile yanmadı, ancak Meclis'i 18'indeki gençlere 'terk etme'(!) endişesi devam ediyor.

2. Bütün yetkinin tek kişide toplanması, bu kadar denetimsiz yetkinin padişahta bile olmadığı gibi yalanlar, bir hayli zemin bulabilmiş. Zaman olsaymış çok daha geniş kitlelere çok daha derinlikli olarak anlatılabilecek gerçekler; bu kadar kısa bir zaman birimi içinde ancak Avrupa liderlerini ve basınını da içine alan Hayır cephesinde yer alan şer odaklarının yamacında saf tutulmaması gibi duygusal argümanlarla ifade edilmeye çalışılıyor. Bu da etkili tabii ama, yeterli değil.

3. Sistemin denetiminin yapılamayacağı algısı türlü kara propaganda araçlarıyla iyice yayılmış…

Benim bu bölgede hissiyatım o ki, rahmetli Süleyman Demirel'in değişiyle 24 saatin önemli olduğu siyasette önümüzdeki iki hafta çok kritik ve tayin edici olacak. İlginçtir burada kararsızların sayısı azalacağına artmış durumda. Özellikle Hayır'dan Evet'e hareket edenlerde…

“PKK ile aynı safta olmaktansa hiç oy kullanmam, daha iyidir” diyenlere çok rastladım. Önümüzdeki iki hafta içinde, CHP'nin güçlü olduğu sanılan bu bölgede %10'lar seviyesinde oldukları tahmin edilen kararsızlardan kim daha fazla oy devşirirse, o ipi göğüsleyecek gibi…