Eğer bir yere röportaj verecekseniz, o mecrayı bir araştıracaksınız, değil mi? Nedir? Neyin nesidir? Ne kadar güvenilir? Tahrifat yapar mı, yapmaz mı? Beni kullanır mı, kullanmaz mı vs…

Bunu sizin bizzat yapmanız şart değil. Güvendiğiniz bir yardımcınız da yapabilir. Ya da basın müşaviriniz… Yoksa sonradan “Ay ben böyle demedim, böyle demek istemedim” diye yanıp yakınmanın; tekzipler yollamanın bir âlemi yoktur. Son pişmanlık fayda etmez. Anglosaksonların ‘first impression’ (ilk izlenim) dedikleri olgu devreye girivermiştir ve o ilk söylendiği iddia edilen tespit bir kere yayıldıktan sonra, onu toparlamak hayli zordur. Hatta imkânsız…

Kemal Bey’in ağırladığı ve güvendiği Focus dergisinin çizgisinin ne menem bir rota olduğunu Mısır’daki sağır sultan bilir… Biraz Alman kültürü ile hal-hamur olmuş bir Almancı kardeşimize sorsalarmış, o bile “Aman dikkatli olun!” dermiş… İletişim uzmanı olmaya gerek yok anlayacağınız… Aynen Der Spiegel’e röportaj vermeyi düşünen bir iktidar yanlısının ya da muhalifin bu önyargılı mecraya aynı tereddüt ile bakması gerektiği gibi bir hassas durum yani…

Ne yazık ki, Kemal Kılıçdaroğlu’nun söylediği iddia edilen, kendisinin de söylemediğini söylediği, bir süre önce Der Spiegel’in yaptırdığı araştırmada (!) iddia ettiklerine benzer, ‘Türkiye’de Alman tatilcilerin can ve mal güvenliğinin garantisi yoktur’ şeklindeki laflar Focus’un etkilediği çevrelerin algısına gelip oturmuştur.

Tabii bir de Forbes tarafından hazırlanan “Kadınlar İçin Seyahat Edilebilecek Dünyadaki En Tehlikeli 10 Ülke” listesine Türkiye’nin eklenmesi de aynı tarihlere rastlıyor.

Yaklaşık aynı tarihlerde, bizim de tesadüfen yaşadığımız Ege denizindeki 6,5’luk depremin İngiliz basını tarafından Türkiye’ye gitmemeyi gerektiren bir felaketmiş gibi gösterilmesi ve hemen ardından trip.com’un editörü Julia Pond’un “Geçen yıl çok sayıda siyasi istikrarsızlık yaşandı; gazeteciler ve muhalifler ortadan kayboldu” şeklindeki veciz (!) açıklaması… Ne tesadüf değil mi?..

İşin ilginç yanı Kemal beyin Focus röportajının bütününe bakıldığında yukarıdaki cümlenin öteki sözlerin yanında hiç de yadırganmadığıydı… Alın Kemal beyin adını oradan, koyun Alman Şansölyesi Merkel’in ya da Alman Dışişleri Bakanı’nın adını; ya da HDP, PKK kanadından birinin adıyla yayınlayın o röportajı; hiç kimse yadırgamazdı herhalde…

Kemal beyin oturup acaba kendine şu soruyu sorması gerekmez mi, “Ben nerede, kimlerin safında duruyorum ya da orada gözüküyorum?” …

Hele de tam aynı tarihlerde uluslararası araştırma şirketi Galluptarafından hazırlanan, dünyada insanların güvenliği ve kendilerini güvende hissetmeleriyle ilgili son endeksin yayınladığı günlere bu olayın denk düşmesi, Kemal bey adına büyük talihsizlik. Türkiye’nin güvenlik puanı 100 üzerinden 80 olarak belirlenmiş. Dünya ortalaması 76,1 imiş. Dünyanın en “güvenli” yeri 97 puanla Singapur olarak çıkmış. Singapur’un ardından 95 puanla Özbekistan, 92 puanla İzlanda geliyormuş.

Raporu 2017 Law and Order olarak aratıp tamamını indirebilirsiniz. Türkiye ile aynı puanı paylaşan diğer ülkeler şöyleymiş: Slovakya, Fransa, Tayland, Etiyopya, İtalya ve Letonya. Hani ülkeyi terk etmeyi düşünen şu bizim endişeli modern’ler var ya… İşte onlara iki tavsiyemiz olabilir:

Bir: Bu raporu edinip göçmek istedikleri ülkenin endeksine bir göz atsınlar.

İki: Bu raporla yetinmeyip; İstanbul, Ankara ve İzmir gibi büyük kentlerimizin de suç oranları konusuna değinen başka araştırmalarda dünya metropolleri arasında kaçıncı sırada olduklarına baksınlar… Mesela, İstanbul’un hayli asude bir şehir olduğunu gördüklerinde yüzlerinin hangi ifadeyi alacağını görür gibiyim…

Bu endişeli modernler için yağmurdan kaçarken doluya tutulmak işten bile değildir.