Medyanın etki gücü uzun zamandan beri tartışma konusu olagelmiş, tavuk mu yumurtadan yumurta mı tavuktan çıktı misali siyasetin ve toplumun mu medyayı şekillendirdiği yoksa ikisinin mi medyayı belirlediği sayısız araştırmaya konu ola gelmiştir.

Şimdi yukarıdaki fotoğrafa bakalım.

Aşağıdaki fotoğrafta gördüklerimiz KCK Yürütme Kurulu Başkanı Murat Karayılan, KCK Yürütme Konseyi üyesi Zeki Şengal ve Kongra-Gel Başkanlık Divanı üyesi Hacer Zagros.

Önlerinde Anadolu Ajansı'ndan Kanal D'ye, Doğan ve Cihan Haber Ajansları'ndan adlarını tam olarak seçemediğim uluslar arası ajanslara kadar çok sayıda basın kuruluşunun mikrofonları var. Kandil'de düzenledikleri basın toplantısında PKK'nın sınır dışına çekilme tarihini açıklıyorlar.

Ben de merak ettim ve bu mikrofonlardan dünyaya yayılan basın toplantısının Türkiye medyasında nasıl verildiğine baktım. Bunu yaparken de 2011'de yayınlanan haberlerde Murat Karayılan'ı tanımlamak için kullanılan sıfatlarla dünkü basın toplantısının haberlerinde kullanılan sıfatları karşılaştırdım. İşte birkaç örnek...

Hürriyet gazetesi 2011 yılında Murat Karayılan'ın adının geçtiği haberlerde Karayılan'ın başına "Terör örgütü PKK'nın elebaşlarından" diye yazıyormuş.

Bu basın açıklamasının haberinde ise "KCK Yürütme Konseyi Başkanı" ifadesini kullanmış.

Başında "Türkiye Türklerindir" yazan bir gazete için büyük ilerleme doğrusu!

Sabah gazetesi ise 2011 yılında Karayılan'ı "PKK terör örgütü elebaşı" olarak tanımlıyormuş.

Bugün ise, "KCK Sözde Yürütme Konseyi Başkanı" olarak tanımlamış. Ama "terör örgütü" yok artık.

Milliyet gazetesi, Karayılan'ı 2011 yılında "terörist Murat Karayılan" olarak haberleştirirken bugün "KCK'nın üst düzey ismi" olarak tanımlamış.

Basında çıkan haberlerden, dün Kandil'de basın mensuplarını karşılayan gerillaların Cumhuriyet muhabirine, "Vay demek Cumhuriyet de buralara gelirmiş" dediğini öğreniyoruz.

Cumhuriyet bugün verdiği haberde Karayılan'ı "PKK yöneticisi" olarak tanımlarken, 2011'de yayınladığı haberlerde "Terör örgütü PKK'nın elebaşı", "Terör örgütünün sözde lideri" olarak tanımlıyormuş.

Bunlar benim tarayabildiklerim.

Basında bugün kullanılan tanımlamaların, dilin ne kadar barışa hizmet ettiği ayrı bir tartışma konusu. Yeterli olmadığı çok açık. Türkiye'de basının barış gazeteciliği konusunda daha yemesi gereken çok fırın ekmek olduğu tartışma götürmez bir gerçek.

Ama fark da ortada.

Geçtiğimiz son iki yılda Başbakan Erdoğan'ın medya patronları ve gazetecilerle yaptığı çeşitli "basına ayar verme" toplantılarında ya da açıklamalarında bu tür fotoğraflar için söylediklerini hatırlayalım.

"Kasıtlı olmadığını biliyorum, ama terör olayları sonrasında yapılan yayınlar ve özellikle de bazı tiplerin ısrarla televizyonlara çıkartılması ve bu tiplerin terörün sona erdirilmesi noktasında değil adeta terörün yanmakta olan fitilinin ömrünü uzatmak için ellerinden gelen gayreti gösterdiğini görüyoruz. Toplumu bilgilendirmenin ötesine geçerek, maalesef terör örgütünün reklamının, propagandasının yapılmasına dönüşebiliyor." (25 Eylül 2010)

"Bölücü terör örgütünün aradığı en önemli şey propagandasını yaptırabilmektir. Medya patronlarıyla beraber mücadele yapmak için görüşmeler yaptık ancak beklenen desteği alamadık. Büyük gazetecilik örneği verdiğini düşünenler, ne getirip ne götürdüğünü bilmiyorlar. Terör örgütüne belli destekleri veriyorlar" (4 Nisan 2012)

Bu dilin sonucu savaş, ölüm ve yıkımdı... Bu yıkıma kullandığı dille basın da ortak oldu.

Ve bugün yukarıdaki fotoğraf ve önündeki mikrofonlar tüm Türkiye ve dünya basınındaydı.

Bu fotoğrafın sonucunun ise barış, yani daha fazla hayatın kurtulması olmasını umuyoruz.

Ama sadece ummamalıyız.

Tüm gücümüzle omuz vermeliyiz.

Bu süreç her şeyi değiştiriyor.

Kandil'i dağdan indirmek için başlatılan süreç, basını Kandil'e çıkarıyor.

Cumhuriyet bile "oralara" gidiyor...