Fırat’ın Batısı kırmızı çizgiydi. “PYD Fırat’ın batısına geçerse müdahale ederiz, vururuz” diye esip gürlüyorlardı. Geçti. Önce Fırat Nehri üzerindeki Tişrin Barajı’nı aldı, şimdi Azaz hattı üzerinde ilerliyor.

Sahadaki gerçek karşısında AKP’nin söylemi de değişti. Artık “kırmızı çizgi” yok. Emevi Camii’nde cuma namazı olmadığı gibi, Mescid-i Aksa’ya postallarla girenlerle işimiz olmaz, söz olmaz iddiası gibi, Dört Parmak işareti ve Mursi gibi. Kaygan bir sabun gibiler. Duruş yok, çizgi yok ama iddia var. Her şart ve koşulda acayip iddialılar.

Kırmızı çizgi niye kalktı?

Putin’in tavrı yüzünden elbette. Rus uçağını düşürdüklerini açıklamak için birbiriyle yarışanlar, bu yüzden Suriye’deki son etkili kartını da kaybetti. Daha önce yazdığım gibi, sınırda uçurtma bile uçuramıyorlar.

Türkiye’nin Suriye politikası ülkenin iç güvenliğini ciddi biçimde tehdit edecek şekilde savruk, başarısız, maceraperest oldu. Bugün mültecilerle, ekonomik krizle, bölgede ve dünyada yalnızlığımızla bunun bedelini ödüyoruz.

Ellerinde bir kart kaldı: Şantaj…

“Parayı vermezseniz, kapıları açarız” son etkili taktikleri.

İzin vermeyiz dedikleri Kuzey Suriye, hem Amerika’nın, hem de Rusya’nın desteğiyle kuruluyor. Sınırlı kartlarını Ankara’dan daha iyi oynayan Kürtler, iki ülkenin desteğini koruyarak ilerliyor. IŞİD ve ılımlı denilen diğer köktendinci örgütler karşısında elde ettikleri zaferler tüm dünya tarafından destekleniyor.

Türkiye neyi göremedi?

Bu coğrafyada, en az Türk kadar Kürt olduğu gerçeğini göremedi, okuyamadı.

Dört ülkeye yayılmış bu halkın, siyasi bir statü elde etmeden bölgenin huzur bulamayacağını doğru değerlendiremedi, bunu engellemek için birbirinden büyük yanlışlara imza attı.

Eğer, barış müzakeresi sürse, Ankara, Suriye’de IŞİD yerine Kürtlere kucak açsaydı, bugün bambaşka bir dünyada yaşıyor, bambaşka konuları konuşuyor olacaktık.

Bunu yapamadığı için bir iç savaş çemberine düştük, Kürt kentlerimizin Suriye’den farkı kalmadı.

Başta IŞİD olmak üzere radikal gruplarla girişilen karanlık ilişkiler, Türkiye’yi dünyada yalnızlaştırdı, müttefiklerinden uzaklaştırdı, tehlikeli unsurların üssü haline getirdi Anadolu’yu.

Brüksel’deki çok kritik toplantıların Türkiye temsilcisi alınmadan yapıldığı dedikoduları dolaşıyor diplomasi kulislerinde. Doğru olmasa bile söylentisi çıkacak kadar kopma noktasında olduğunu gösteriyor ilişkilerin.

Amerika’da artık Obama dönüp cevap bile vermiyor “Eyy Amerika” sorularına. Hiç “Eyy Rusya” diyemedikleri dikkatli gözlemcilerden kaçmıyor elbette.

Gelinen nokta açık: Türkiye, Kuzey Suriye’de bir Kürt federal yapılanmasını bir süre geciktirebilir ama engelleyemez. Çünkü Kürtler haklı ve tarihin akışına uygun davranıyor.

Türkiye’nin kendi iç barışı, birliği ve beraberliği ise başta Suriye Kürtleri olmak üzere tüm Kürtlere yaklaşımına bağlı. Giderek daralan bir çemberin içindeki tavır, mezarlıktan geçerken ıslık çalmaya benziyor.