Barışa inanmak inanmamak olmaz. İmani tutum da "öldürmeyiniz!" der, barıştan yanadır ama barış inançla yapılmaz. Taraflar barışıyoruz derse 3. kişilere iyi dileklerini temennilerini, endişelerini ve eleştirilerini söylemek dışında aleyhte söz söylemek  düşmez.

Bu ana hattan sonra tarafların varacağı nokta ne olabilir?

Barış deniyor da, hemen belirtmeli, kapitalizmde kalıcı barış olmaz. Kapitalizm uzlaşmaz çelişkilerin üzerine kuruludur, uzlaşmaz çelişkilerin olduğu yerde kalıcı barış olmaz.

Dolayısıyla taraflar hangi temelde mutabakata vardılarsa adı da öyle konur.

Mesela güç ittifakı olur, ateşkes olur vb., adı ne olursa olsun bir uzlaşmadır, desteklenir. Ama tutumun devamı içeriğine göre değişir.

Söz gelimi güç ittifakı/egemenlik ortaklığı kurulmuşsa, destek sürdürülmez, mücadele, halklaşması, haklaşması için yürütülür. Bu bakımdan barış çabalarına tüm demokratik halk güçleriyle sürdürmek gerekir. Bu, barış çabasını egemenlerin kasalarını doldurmaya yönlendirmelesine tedbirdir.

Barış süreci ilerlerken "tüh dememek, diz dövmemek" için demokrasi güçlerinin proğramlı bir ittifakla bu çabaya omuz vermesine ısrar bundandır.

Ama maalesef Türkiye'de solun bir ittifaklar politikası yoktur, mücadele "buna da şükür" denilerek spontane, konjonktürel işbirlikleriyle ancak böyle ağır aksak, derme çatma yürümektedir.

Buna çözüm de "doğrudan katılım doğrudan demokrasi" dedir.