Avrupa Birliği (AB), Türklerin Batılılaşma serüveninin son yarım asrına model teşkil eden büyük bir ekonomik ve siyasi örgütlenme. Temelleri İkinci Dünya Savaşı’ndan hemen sonra atılan birlik, Sovyet Rusya’nın çözülmesinin ardından da büyümesini sürdürerek tüm kıta Avrupası’nı içine aldı.

Türkiye, 1963’ten beri bu topluluğun üyesi olmak için çırpınıyor, tabiri caizse kapıda bekliyor. Türkiye’nin bu kadar uzun süre kapıda bekletilmesinin sebebi, öne sürüldüğü gibi üyelik kriterlerini yerine getirmemesiyle ilgili değil; gerçek sebep, Hıristiyan Avrupa’nın Müslüman bir ülkeyi kendi bünyesine almada yaşadığı tereddüt. Oysa bu tereddütü tersindenTürkiye yaşamalıydı. Makul olan, sosyolojik gerçeklikle uyumlu olan da buydu. Lâkin batılılaşma serüvenimizin mimarları ve ideologları öyle bir tereddüt yaşanmasına dair bütün düşünsel ve eleştirel boşlukları kendileri doldurarak, koşulsuz ve şartsız bir teslimiyet içinde hakim Batı paradigmasına iman etmişlerdi. Bu sebepten Türkiye’nin benzer bir kaygı ile tersten bir tereddüt yaşamasının önü kesildi.

Türkiye’nin AK Parti iktidarıyla birlikte yaşadığı ekonomik büyüme ve yakaladığı siyasi istikrar Türklerin özgüvenini artırarak Batı’ya ilişkin görüşlerin değişmesine yol açtı.Devlet, AB merkezli bir büyüme ve kalkınma modelini uzun süredir sorguluyordu. Ekonomik ve siyasi cazibesini yitiren AB’nin Mısır’da darbeye destek vermesi; Batılıların Türklerle eşit ilişki kurmaktan kaçınması, Türk milletine rağmen Ankara siyasetini dizayn etmeye çalışmaları, İslam karşıtı bir zümreyi desteklemeleri; üstüne üstlük AB’nin Türkiye’nin toprak bütünlüğüne yönelen teröre destek vermesi Ankara’nın da her fırsatta AB dışında yeni yol arayışlarını dile getirmesine yol açtı. İlâveten mülteci hadisesinde takındıkları tutum ve ortaya koydukları pratikler, Avrupa Birliği’nin yani Batı’nın yüceltilen değerlerinin sorgulanmasına yol açtı.
İngilizlerin ortaklıktan ayrılma yönünde karar alması, “büyük medeniyet projesi” olan AB’yi, Avrupa için de bir model olmaktan çıkarmıştır. Batı için model olmaktan çıkan AB projesinin Türkler için model teşkil etmesi düşünülemez. 
İngilizlerin bu kararı, ekonomisi ve siyaseti Batı’ya bağımlı bir gelişme seyri izleyen Türkiye’nin, kendi yolunu çizme imkanını güçlendirmiştir. Batı’ya bağımlı değil Batı’yla ilişki içinde bir kalkınma ve büyüme modeli her zamankinden daha fazla gerçek ve makul bir ihtimal kazanmıştır.

AB’nin model olmaktan çıkması Türkiye’deki İslam muhalifi AB yanlılarının zayıflamasını da beraberinde getirecektir. 
Türkiye’deki vesayet sistemi her zaman Batı kaynaklı olmuştur. Osmanlı’nın dağılmasına rağmen Tanzimat’la ivme kazanan Türklerin “Batılılaşma” macerası, Cumhuriyet döneminde CHP’nin tek parti rejimiyle devam etmiş, askeri darbelerle de pekiştirilmeye çalışılmıştır.

Türkiye’de uzun süredir yaşanan siyasi gerilimin kaynağında;Türkleri İslamiyet’ten ve dolayısıyla milliyetinden uzaklaştırma modeli olan bu “Batılılaşma” dayatması yatmaktadır. Günümüz Türkiyesi Erdoğan’ın öncülüğünde, bir yandan bu baskı ve gerilime karşı direnmeye çalışırken, diğer yandan da ülke bağımsız bir kalkınma yolunda ilerlemeye çalışıyor. İngilizlerin “Brexit” kararı, Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın AB’yle müzakereleri referanduma götürme teklifinin de ne kadar yerinde olduğunu gösteriyor. Üyelik süreci artık AB’nin değil, Türkiye’nin elindeki güçlü bir koz. 
Türkiye, bütün bir millet için adaleti temin edip sağlayacak sağlam bir hukuk devleti olduğunda; elektronikten genetiğe,uzay çalışmalarından kuantum çalışmalarına kadar bilimsel alanda yaratıcı ve üretici faaliyetler içine girdiğinde; ayakları üzerinde duran, ülkesinin ve milletinin kaderini tayin edebilen; edebiyattan ekonomiye, mimariden kültürel alandaki çeşitliliğe dek her yönden kendi manevi ve maddi değerlerine sahip çıkan bir ülke olacaktır. İşte o zaman başkalarının belirlediği değer ve kriterler için kapılarda bekleme durumunun, içlenesi vahim halini üzerinden atacaktır.