Yalnız MHP’nin değil, şu dönemde AKP’nin de siyasi stratejisi, HDP’yi PKK’nın bir aracı gibi göstermek üzerine kuruldu. MHP’nin şiddetli HDP fobisinin kendine göre nedenleri vardır herhalde. En azından, “böyle” davranıyorlar diye uzun boylu şaşkınlığa düşmüyoruz. Ama AKP’nin bu tavrı benimsemesi şaşırtıcı, çünkü kendi içinde çelişik tarafları var.

Şu basit denklem: “Barış Süreci” kavramının “mucid”i AKP. Yani, Kürt sorununun silâhın devreye girmediği bir müzakere ile varılacak bir uzlaşmayla, barışçı biçimde çözülmesi sürecini o başlattı. Böyle olduğuna göre, aynı anlayışı paylaşan, aynı hedefi gözeten başka siyasi aktörlerle aynı zeminde duruyor. Kendiliğinden bir ittifak zemini oluyor bu. Yapılacak şey, kendiliğinden oluşan ittifakı bilinçli, planlı bir güçbirliğine çevirmek.

HDP de o aynı zeminde duruyor, silâhların susmasını istiyor, buna göre kendine yeniden şekil vermeye çalışıyor vb.

Sonuç ne? Sonuç bu iki parti arasında şiddetli bir mücadele. MHP durduğu yerde MGM aslanı gibi kükrese de, asıl can alıcı mücadele AKP ile HDP arasında. Burada AKP’nin başlıca taktiği, HDP’nin PKK’nın şiddet eylemlerini kınayacak cesareti olmadığını göstermek, kanıtlamak. AKP için açılan bütün ağızlardan bu suçlama dökülüyor. “Siz onları eleştiremez, kınayamazsınız, çünkü onlara tabisiniz! Siz ‘Türkiye partisi’ falan değil, PKK’nın maşasısınız!”

Böyle mi? Bence değil, ama HDP’nin bazı davranışlarında ya da bazı HDP’lilerin davranışlarında böyle bir suçlamayı davet eden özellikler olduğunu görüyorum. Bunlar, Kürt siyasi hareketinin somut tarih içinde aldığı biçimlere bağlı. Onları da konuşmak istiyorum ama şimdi, burada değil.

“Burada değil”, çünkü HDP’nin iddia edildiği gibi “PKK’nın maşası” olması ya da olmaması değil sorun. Sorun, öyle olsun ya da olmasın, AKP’nin öyle olduğunu iddia etmek zorunda olması.

Niye zorunda?

“Baraj”dan ötürü. Hep bildiğimiz hesaplarla, AKP, baraj sayesinde kazandığı bedava milletvekillerini bu seçimde kazanamayınca, tek başına iktidar olamadı –Erdoğan’ın talep ettiği 400 milletvekilliği zaten hayaldi.

O halde HDP’yi yaka paça baraj altında indirmek gerekiyor. Bu nasıl yapılır? İşte, AKP’nin şu sıralar yaptığı gibi: bir yandan fiilî PKK şiddetinin dozu artarken, HDP’yi de PKK’nın suç ortağı olarak göstermekle. PKK- HDP özdeşliği kavramını yerleştirmekle.

HDP, PKK’dan gelen eylem zincirine karşı ses çıkarmaya başladı aslında. Ama AKP böyle bir şey yokmuş gibi davranacak, denetleyebildiği medyayı bu konuda suskun durmaya zorlayarak toplumun bu durumdan haberdar olmasını önleyecek vb.

Bütün bunlar neyin parçası ya da neyin gereği? AKP’nin mutlaka yapmak istediği “Yeniden seçim” stratejisinin gereği. Peki, “Barış Süreci”nin gereği mi? Hayır, elbette değil. Onun tam karşıtı.

Yazının başında değindiğim “çelişik” durum bu.

Yaptığın işte yanında durabileceğini tahmin ettiğim kim varsa, onunla yakınlık kurmaya bakarsın. AKP tersini yapıyor? Neden? “A” işinde yakın olabilecek kişi “B” işinde karşıt konumda.

Durum buysa, “Bunların hangisi daha önemli?” hesabı yapmak gerekir. Bir tercih, Türkler’le Kürler’in eşit haklara dayalı bir Cumhuriyet projesi üstünde anlaşmaları bu toplumun en önemli sorunudur, demek.

Ama Tayyip Erdoğan açısından hiçbir proje Tayyip Erdoğan’ın iktidarın başında olması projesinden daha önemli, daha değerli olamaz. “Barış Süreci”, şu bu. Bunlar, başında Tayyip Erdoğan varsa önemlidir,o yoksa hiçbir anlamı yoktur.

Dolayısıyla şu anda, somut gerçeklik içinde, HDP’nin PKK ile ilişkisi nedir, Kürt siyasi hareketini silâhlı mücadele zemininden demokratik sivil siyaset platformuna çekmenin yolları neler olabilir, bunları tartışmanın yeri ve zamanı değil. Hattâ, bakın, PKK’nın şu anda yaptığı silâhlı mücadele de bize “Tekrar seçim” stratejimizde yardımcı oluyor. Bizim yaratamadığımız gerilimi onlar yaratıyor.

O halde devam, aynı hızla.