İlerlemiş yaşına rağmen Altan Öymen’in hayata veda etmesini beklemiyorduk. Çünkü Altan’ın hoşlanmayacağımız bir şey yapmasına alışık değildik. Ölümünü izleyen günlerde hakkında pek çok yazı yayımlandı. Bunun hızı cenazeden sonra gevşese de kolay kolay kesileceğini sanmıyorum. Önemli insanlar öldüğünde böyle yazılar yayımlanır, “obit” bütün dünyada gazete yazısı kategorilerinden biridir.  Ama Altan Öymen için yazılan yazılarda “hakkında bir şey yazmak gereken önemli kişi” havası ağır basmıyor (Altan yeterince “önemli” kişi olduğu halde); bu yazılarda dikkat çeken, yazan bu insanların Altan’a duydukları sevgiyi dile getirmek istekleri. Bu, Altan Öymen için belirleyici bir durum: Çeşitli bakımlardan onunla herhangi bir yakınlığı olmayan insanların da onu içtenlikle sevdiğini görüyoruz. 

Okay Gönensin, Altan Öymen, Hasan Cemal, Murat Belge (Sol baştan), 5 Ekim 1983

Çevresine kendini sevdirmenin yolunu bilen, bilen ve başarıyla uygulayan insanlar vardır.  Altan Öymen bunlardan biri değildi. Onun sırrı, her zaman ve ısrarla kendisi olmaktı. Onun “yaptığı” bir şey değil “olduğu” bir şeydi. Üstelik, siyaset dünyasının demirbaşlarından biriydi.  Türkiye’de siyaset yapmak, siyasi düşünce üretmek, düşman kazanmanın en şaşmaz yöntemidir. Altan Öymen’in hayatının başlıca belirleyicisi siyasetti. Siyasi beklentilerinin pek çoğu Türkiye’nin siyaset dünyasında gerçekleşmemiş şeylerdi.  Zaten kendisi de Bulgaristan’a uçak kaçırma eyleminden bulunmaktan ötürü gözaltına alınıp 12 Mart diktatörlüğünü bizzat yaşamamış mıydı? Altan Öymen’in siyaset yapısından bekledikleri öyle sade suya tirit şeyler değildi. Dolayısıyla ona kızanların çok daha kalabalık olması şaşılacak bir şey olmazdı. Ama böyle olmadı. Olmadığını görüyoruz.

Çünkü dengeli ve “hakşinas” bir insandı. Bizim siyasi hayatımızda ve kültürümüzde neredeyse kural haline gelen “rakip” ve “düşman” kargaşalığından uzak durmayı başarmış bir kişiydi.  Siyasetinin, siyasetçiliğinin birinci kuralı dürüstlüktü. 

Sadece bizde değil, bütün dünyada, “siyaset” denince hemen akla gelen dalaveralardan hiç nasibi olmamış bir kişiydi. Onu ve onun temsil ettiği değerleri özleyeceğiz. Laf ola değil, böyle söylemesi adet olduğu için değil, bütün derinliğiyle “özlemek” denen duyguyla hatırlayacağız Altan Öymen’i.