Sigaraların üzerine ikaz yazıları koyuyorlar ya, Türkiye’de de gazetelerin üzerine bir uyarı yazısı konmalı: “Dikkat haberleri okumak ruh sağlığınız üzerinde olumsuz etkiler yaratabilir.”

Gazeteleri okumak, haberleri izlemek, başka hiçbir olumsuz etkiye maruz kalmadan, insanı depresif bir ruh haline sokabiliyor...

“Haberleri” okurken acı, şüphe, umutsuzluk ve daha pek çok tedirgin edici duygu birbirine karışıp “ruh zehirlenmesine” yol açabiliyor.

                                             * * *

Suruç katliamı gibi bir olayda bile, sadece ölen gençlerin acısıyla baş başa kalamıyoruz. Acıyı, öfke, öfkeyi şüphe, şüpheyi daha da büyük bir acı takip ediyor. Bu ülkede devletin kirli tarihini ucundan kıyısından bilen herkes, istemsiz olarak sorduğu bin bir sorunun altında eziliyor.

                                             * * *

Bu karmaşık duygular yetmezmiş gibi, bu kadar korkunç ve insanlık dışı bir saldırı karşısında bile tek vücut olamadığımızı, aslında ne kadar parçalanmış bir ülke olduğumuzu görüyor ve kahroluyorsunuz. Siyasetçisinden sıradan insanına, neredeyse ölenleri de suçlu ilan edenlerin olduğunu görüyorsunuz. Yetmiyor, havuz medyasının, neredeyse Suruç’un faturasını Kürt siyasi hareketine kesen manşetlerini görüyor ve ne hissedeceğinizi bilemez bir şekilde öylece kala kalıyorsunuz. Bu kadar korkunç bir katliam bile, iktidar beslemesi medyada “YPG, IŞİD’den daha tehlikelidir” ruh halini milim değiştirmemiş görünüyor.

                                             * * *

Bütün bunlarla baş etmeye çalışırken Urfa’dan başka bir haber geliyor. İki polis enselerine kurşun sıkılarak öldürülmüşler. Cinayetleri PKK üstleniyor. Bu iki polisi Suruç katliamına “misilleme” olarak öldürdüğünü söylüyor PKK. “Onları cezalandırdık” diyor. Bu arkaik dil, bu insan hayatını bozuk para gibi harcayan anlayış insanı dehşete düşürüyor. Bu totaliter mantalite karşısında Türkiye’de hatırı sayılır bir kesimin gıkı bile çıkmıyor.

                                             * * *

Sadece kendi acılarına ağlayabilenlerin ülkesi burası. Hiçbir yaranın iyileşmediği, hiçbir fay kırığının düzelmediği, her an büyük depremlerle sarsılabilecek bir ülke burası...
Ve bu yaralı ülkede, bazen sadece haberleri okumak bile, insanı depresif bir ruh haline sokabiliyor...

Yine karanlık bir tünelin içinden geçiyoruz işte...