Başbakan Ahmet Davutoğlu, Davos'taki Dünya Ekonomik Forumu dolayısıyla katıldığı bir toplantıda DAEŞ ile PKK arasında bir fark görmediklerini belirttikten sonra, “Uluslararası toplumun DAEŞ ile mücadelede gösterdiği dayanışmayı, Türkiye'nin PKK ile mücadelesinde gösterdiğini göremiyoruz…” dedi.

Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan ise ABD Başkan Yardımcısı Joe Biden'ın ziyareti sonrasında daha açık konuştu: “Müttefik dediğimiz ülkeler ısrarla terör örgütünün gerçek yüzünü görmek istemiyor. Bizimle oturunca ‘bölücü terör örgütü' diyor. O zaman çık tavrını koy. Destek mahiyetindeki tavırları bizi üzüyor.”

Eminim ki gerek Cumhurbaşkanı gerekse Başbakan, ABD ve AB üyelerinin, NATO müttefiklerinin niçin bir yandan Türkiye'nin PKK ile mücadelesine destek verirken, öte yandan bu soruna askeri değil siyasi bir çözüm bulunması çağrısı yaptıklarının nedenlerini en iyi bilen siyasiler. İkisi de, HDP lideri Selahattin Demirtaş'ın Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan'a “Seni başkan yaptırmayacağız…” diyerek partisinin yüzde 10 barajını aşmasına giden yolu açmasına kadar, AKP iktidarının PKK ile yaptığı görüşmelerin, soruna siyasi çözüm için harcadığı çabaların birinci elden tanıkları.

Biz yine de Erdoğan ve Davutoğlu'nun müttefiklere yönelik şikayetlerini bir yana bırakalım ve soralım: DAEŞ ile PKK arasında bir fark yok mu? “Terörizm”in üzerinde anlaşılmış, bilimsel ya da uluslararası ceza hukukuna girmiş bir tanımı yok. Kimilerinin “terörist” dediğine başkaları “kurtuluş savaşçısı” diyebiliyor. Devletler de terör uygulamakla suçlanabiliyor. İlginçtir, “terör” sözcüğü ilk kez Fransız ihtilalinde iktidarın muhaliflere karşı uyguladığı dehşete atfen kullanıldı. Yine de “terörizm”i, siyasi bir amaçla, bir çatışmanın tarafı olmayan sivillerin yüreklerine korku salan; onları kadın, yaşlı, çocuk gözetmeksizin katleden şiddet eylemleri, bu eylemlerde bulunanları da “terörist” olarak tanımlayabiliriz. Bu tanımla gerek DAEŞ, gerekse PKK'nın “terörist” kategorisine girdikleri muhakkak.

Ama aralarında fark var. DAEŞ'in siyasi amacı, Sünni çoğunluklu İslam ülkelerinde silah zoruyla hilafeti hakim kılmak. Görülmemiş hunharlıklar sergiliyor. En azından bugüne kadarki davranışlarıyla, “konuşulabilir, anlaşılabilir” olmaktan uzak. PKK'nın siyasi hedefi ise zaman içinde değişti. Bütün Kürtleri, silahlı mücadeleyle tek bir Marxist–Leninist devlet altında birleştirmek amacıyla ortaya çıktı, zamanla Marxizm–Leninizm'i terk etti, amacını Türkiye'de özerklik ile sınırlandırdı, talebinin karşılanması halinde silahlı mücadeleye son verebileceğini açıkladı. En azından 2009 yılından itibaren de Türkiye hükümetiyle barış görüşmelerine başladı. PKK'nın barış arayışı 2013'te PKK'nın İmralı'da hapis doğal lideri Abdullah Öcalan'ın silahlı mücadele döneminin sona erdiğini ilan etmesine kadar uzandı. Ne yazık ki güvenlik güçleriyle PKK arasındaki çatışmalar, 2015 yazında AKP iktidarının barış görüşmelerine son vermesi üzerine yeniden başladı.

Ne var ki PKK ile barış görüşmelerinin yeniden başlaması, ihtimal dışı görünmüyor. Nitekim Erdoğan, önce çözüm sürecinin “buzdolabında” olduğunu söyledi. Son olarak dağdaki PKK'nın ve  “güdümündeki” ya da “uzantısı” olarak nitelediği, Meclis'teki HDP'nin “asla muhatap alınmayacağından” söz etti, ama (Şubat 2013'te, Erdoğan'ın istediği başkanlık sistemine geçilmesini destekleyebileceğini söyleyen) Öcalan ile görüşülmesi ihtimalini dışlamadı; yakında HDP milletvekili Leyla Zana ile görüşeceğini açıkladı. AKP'li eski meclis başkanı ve başbakan yardımcısı Bülent Arınç da yeniden başlayacak çözüm sürecinde Öcalan'ın rol alabileceğinden söz etmekte.

Gerek ABD, gerekse AB, genel olarak NATO ülkelerinin, müttefikleri Türkiye'nin iç çatışmayla enerjisini tüketerek parçalanmaya doğru gitmesini istememeleri hiç şaşırtıcı değil. Bunun için bir yandan Türkiye'nin PKK'ya karşı mücadelesine destek verirken, öte yandan soruna askeri değil siyasi bir çözüm bulunmasını istemeleri, baş düşman olarak gördükleri DAEŞ ile mücadeleye odaklanmasını istemeleri de öyle…