Balyoz davası hükümlü yakınları dün bu köşede yayınlanan yazının muhtemelen şu ifadelerine tepki gösterdiler:

'Balyoz davası, digital bulgular olmaksızın da, seminer notları ve konuşmaları, EMASYA Planlarının devreye sokulmasıyla açık bir darbe hazırlığının, askeri bir tür tatbikatın, darbe tatbikatına çevrilmesiyle ilgili bir davadır. Başta Çetin Doğan olmak üzere bunun hazırlayıcıları hesap vermeliydiler ve vermişlerdir...'

İddiaları şu: 'Plan semineri, hazırlıkları, seminer notları ve kayıtlarının, yakınlarının aldıkları cezada bir yeri yok. Tüm cezalar sahte olduğu iddia edilen bir CD'den çıkan bilgilerle verildi.'

Ne var ki, 'dar bir dosya okuması yapmazsanız', gerçek tam böyle değil.

Balyoz davasında 'gerek iddianemeye gerek 10. Ağır Ceza Mahkemesi'nin verdiği gerekçeli karara' yansıyan iki tür delil var.

Birinci tür deliller tümüyle açık, otantik, sahih olanlar. Bunlar arasında plan semineri, ses kayıtları ve plan semineri hazırlıkları var. Bu ve diğer yayın organlarında pek çok kez alıntılanan bu kanıtlar bir bütün olarak ele alındıklarında, askeri bir tatbikatın bir darbe tatbikatına çevrildiğini kendi başlarına ortaya koyuyorlar. Bu durumun sorumluluğu (bu seminere görev gereği katılanlara değil) o dönemin ordu komutanına ve birlikte çalıştığı diğer askeri personele işaret ediyor.

15 Şubat 2011'da yazmıtım:

'Seçimlerin üzerinden daha 6 ay bile geçmemiş (...) Ve 5/7 Mart tarihleri arasında 1. Ordu'da bir 'plan semineri' yapılıyor. Askerler bir kışlada bir araya gelip 'günümüzdeki gelişmelerle paralellik taşıdığını' vurguladıkları bir 'jenerik senaryo' üzerinde çalışıyorlar. Jenerik senaryoda milli mutabakat hükümeti varsayımı, hükümetin sıkıyönetim ilanı öngörülüyor. EMASYA Planları devreye sokuluyor. Bu durum ses kayıtlarıyla doğrulandığı gibi, yargılanan askerler bu semineri ve konuşmaları kabul ediyorlar. Seminer Kara Kuvvetleri tarafından da doğrulanıyor, hatta o dönem yapılmasının engellenmeye çalışıldığı ilgililerce teyit ediliyor.'

Bunlar açık kanıtlar...

Hemen söyleyelim: İkinci tür deliller, yani digital veriler, CD'ler olmasaydı ya da mahkeme tarafından hiç dikkate alınmasaydı da, birinci tür bu deliller kendi başına davanın sürmesine, iddianamenin aynı istikamette şekillenmesine yol açacak nitelikteydi.

Balyoz davası bu nedenle özü doğru bir davadır.

İkinci tür dellillere gelince...

Malum bunlar bir CD'de toplanan digital ve şaibeli delillerdir. Yapılacak darbeyle ilgili görevlendirmeleri ve benzeri hususları içermektedir. Bir bilgisayar görüntüsünden ibaret, imzasız ve pek çok çelişki içeren (fontlar sorunu, kişilerin rütbeleri, görev yerlerindeki ve tarihlerdeki hatalar, vs) bu delillerin şaibe taşıdıklarına şüphe yoktur.

Pek çok asker bu belgelerde sadece isimleri geçtiği için mahkum edilmiştir.

Kabul edilmez olan durum budur.

Bu deliller muhtemelen özerk bir yapı tarafından üretilmiş yine muhtemelen sahte delillerdir. Kaldı ki doğru olsalar bile, bir kişinin kendi bilgisi ve rızası dışında darbe yapmakla görevlendirilmesi ya da kabul etmediği, katılmadığını söylediği imzasız digital bir toplantı evrakına dayanarak 16-18 yıl hapis cezasına çarptırılması kabul edilebilir bir durum değildir.

Davada askerlerin pek çoğu bu digital delillerle hüküm giymiştir.

Yalçın Akdoğan'ın 'orduya kumpas' sözünün arkasında kanımca bu durum yatmaktadır.

Bu dev hukuki ihlale bir çözüm bulmak, 'temizliğin temiz yapmak' derken benim de kastettiğim budur.

Balyoz davasıyla ilgili ana mesele böyle tanımlanabilir.

Bu meselenin altını uzun süredir çeşitli davalara işaret ederek çiziyoruz.

Şimdi tashih zamanıdır.

Ancak tekrar vurgulamakta yarar var: Digital verilerin birinci tür delilleri örtmesi, iddianame ve kararın iki tür delilli birbirine eklemesiyle ortaya çıkan dosyanın hukuki dokusu, darbeci generalleri kahraman ve mağdur yapmaz...